“รุ่นน้อง ใจเย็นก่อนนะ พวกเราไม่ใช่ชมรมห่วยๆ จริงๆ”
เย่โจวหงยัดถุงคุกกี้ใส่ช่องใต้โต๊ะของสวีชิงเหยียน
“ฉันเป็นพยานได้เลย ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนพวกเราซ้อมเพลงเดียวกันเกือบเดือนเต็ม” เธอรีบยืดตัวนั่งตรง “เสี่ยวเย่เย่เล่นผิดแค่ครั้งเดียว รุ่นพี่ก็เทศน์จนเขาแทบสงสัยในชีวิตตัวเองแล้ว”
“ไม่ใช่ ทำไมพูดถึงแต่ฉันล่ะ?”
“ก็เพราะนายเป็นประธานชมรมน่ะสิ”
โจวจื้อยวีไม่สนใจสองคนนี้
เธอหยิบใบสมัครเข้าชมรมออกมาวางตรงหน้าหนิงจิ่นเหอ
“พวกเราซ้อมกันทุกสัปดาห์ อีกสองสัปดาห์ก็ถึงงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่แล้ว บางทีสุดสัปดาห์พวกเราอาจไปซ้อมด้วยกันที่ร้านเปียโนด้วย”
ดูเหมือนว่าชมรมนี้จะจริงจังเอาเรื่องเหมือนกัน
“ได้ค่ะ”
หนิงจิ่นเหอกรอกข้อมูลอย่างตั้งใจ
“ประธานชมรมคะ พรุ่งนี้ส่งกำหนดการซ้อมให้หนูได้ไหมคะ?”
รุ่นน้องคนนี้ดูเหมือนจะน่าเชื่อถือกว่าประธานชมรมเสียอีก
หญิงสาวสองคนที่อยู่ข้างๆ คิดเช่นนั้น
……
เช้าวันพฤหัสบดี หลังพักยาวเพิ่งจบลง
เหลืออีกสิบห้านาทีก่อนระฆังเตรียมตัวดัง เย่โจวหงตั้งใจจะทบทวนเนื้อหาวิชาคณิตศาสตร์คาบหน้าไว้ก่อนสักหน่อย——
“เจ้าลิงเย่ อาจารย์หวังเรียกนายไปห้องทำงานอาจารย์”
หลินเยียนโจวเดินโยกเยกเข้ามาทางประตูหลัง แล้วเคาะมุมโต๊ะเขาเบาๆ
“เรียกฉันคนเดียวเหรอ?”
“ใช่”
“เขา...บอกไหมว่าเรื่องอะไร?”
หลินเยียนโจวส่ายหน้า แถมยังส่งสายตาประมาณว่า “ขอให้โชคดี ช่วยตัวเองแล้วกัน” มาให้ด้วย