“ครืด—ครืด—”
ตอนห้าทุ่มครึ่ง โทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงมุมโต๊ะสั่นขึ้นตรงเวลา
โจวจื้อยวีวางปากกาลง แล้วรับวิดีโอคอล
“คุณพ่อคุณแม่ สวัสดีตอนกลางคืนค่ะ”
“อ้าว สวัสดีจ้ะ วันนี้ทำตามแผนเสร็จหรือยัง”
ใบหน้าของโจวเชิงยวนปรากฏบนหน้าจอ ซูเหยานั่งอยู่ข้างเขา
“เสร็จแล้วค่ะ การบ้านวิชาฟิสิกส์กับวิชาคณิตศาสตร์ แล้วก็หนังสือพิมพ์วิชาภาษาอังกฤษรายสัปดาห์อีกหนึ่งฉบับ”
โจวจื้อยวีหันกล้องไปทางโต๊ะเรียน แล้วกางสมุดแบบฝึกหัดหลายเล่มออก
“ก้มกล้องลงอีกหน่อยสิ สมุดเล่มที่อยู่หลังวิชาคณิตศาสตร์นั่นคืออะไร”
ซูเหยาจ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง
“สมุดร่างค่ะ”
โจวจื้อยวีหันกล้องไปทางสมุดร่าง เปิดให้พ่อแม่ตรวจดู
ซูเหยาตรวจดูอย่างละเอียด แม้แต่ขั้นตอนการคำนวณ ก่อนจะพยักหน้า
“ไม่เลวเลย พรุ่งนี้วางแผนจะทำอะไร”
โจวเชิงยวนถามด้วยความห่วงใย
“พรุ่งนี้บ่าย หนูว่าจะไปวิ่งที่สวนหยุนลู่ค่ะ” โจวจื้อยวีเก็บสมุดแบบฝึกหัด “ใกล้ถึงงานกีฬาภายในแล้ว หนูอยากไปซ้อมล่วงหน้าหน่อย”
“ไปกับเพื่อนร่วมชั้นเหรอ”
ซูเหยาเผลอขึ้นเสียงโดยไม่รู้ตัว เพราะกลัวว่าลูกสาวจะโดนหลอก
“ค่ะ”
“เพื่อนผู้ชายหรือเพื่อนผู้หญิง” โจวเชิงยวนห่วงอีกเรื่องมากกว่า “ให้โจวโจวไปเป็นเพื่อนดีไหม ถ้าไปกันแต่ผู้หญิงจะไม่ค่อยปลอดภัย”
“เขาเหรอ น่าจะไม่ว่างนะคะ คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องห่วง หนูไม่โดนหลอกหรอกค่ะ”
โจวจื้อยวีตอบอย่างกระชับ
เดิมทีเธอตั้งใจจะไปคนเดียว พูดมากไปอาจเผลอหลุดความจริงออกมา
แต่คำพูดของพ่อกลับทำให้เธอนึกอะไรขึ้นมาได้……
ซูเหยาไม่ได้ซักต่อ แค่กำชับว่า “ระวังตัวด้วยนะ ถึงสวนแล้วถ่ายรูปส่งมาให้พ่อกับแม่ดูด้วย”