ในกลุ่มมีสมาชิกทั้งหมดเจ็ดคน ตอนนี้ห้าคนแสดงความเห็นแล้ว
สวีชิงเหยียนแท็กเย่โจวหงติดกันสองครั้ง แต่โจวจื้อยวียังไม่พูดอะไร เขาเลยทำตัวกระตือรือร้นเกินไปไม่ได้
เผื่อพรุ่งนี้เธออยากชวนเขาไปห้องสมุดล่ะ?
ซงเย่: 【ฉันขอถามผู้ปกครองก่อน พวกนายคุยกันไปก่อนเลย】
เจียงยวี่: 【ไม่ต้องถามแล้ว ฉันอนุมัติ】
ซงเย่: 【[ระเบิด] [ระเบิด] [ระเบิด]】
ลูกโตขึ้นกันหมดแล้ว แถมยังรู้จักต่อต้านอีกด้วย...
หลังส่งระเบิดไปสามลูก เย่โจวหงก็วางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ แล้วเตือนตัวเองให้เริ่มทำการบ้าน
แต่ผ่านไปสองนาทีแล้ว ชีตวิชาภาษาอังกฤษที่กางอยู่บนโต๊ะ เขาก็ยังทำได้แค่ข้อสอบปรนัยข้อเดียว
พอรู้ตัวอีกที โทรศัพท์ก็กลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง ในกลุ่มมีข้อความเพิ่มมาอีกยี่สิบกว่าข้อ
สวีชิงเหยียนยังคงทุ่มสุดตัว โปรโมตห้องแก้ปริศนาแหกคุกไม่หยุด
ไข่ทาร์ทห้าคำ: 【ห้องแก้ปมเป็นยังไงบ้าง? ตอนอยู่ระดับ ม.ปลายหนึ่ง ร้านที่ไปกันชื่อ “โรงเรียนสยองขวัญ” ก็สนุกดีนะ ลองแผนที่อื่นกันไหม】
อีเจิ้นชิงเยวี่ย: 【ฉันไม่ไหว... ธีมสยองขวัญขอบาย!】
หลินเจี้ยนเสวี่ย: 【ฉันก็ไม่ไป... เสียงประกาศครั้งก่อนทำฉันกลับบ้านไปแล้วยังฝันร้ายเลย】
ไข่ทาร์ทห้าคำ: 【จิ้งเสวี่ย ทำไมเธอยังจำได้อีกล่ะ?】
ไข่ทาร์ทห้าคำ: 【ผ่านมาตั้งปีแล้วนะเนี่ย ( ˶°ㅁ°) !!】
อย่าว่าแต่หลินจิ้งเสวี่ยเลย บางครั้งเย่โจวหงนึกย้อนกลับไปก็ยังรู้สึกหวาด ๆ อยู่เหมือนกัน
ถ้าตอนนั้นไม่มัวแต่ห่วงปกป้องคนอื่น เขาคงไปหามุมสักมุมแล้วนั่งหดหู่ไปแล้วล่ะ...
หลินเจี้ยนเสวี่ย: 【ก็เพราะผ่านมาตั้งปีแล้วยังจำได้ ฉันถึงไปไม่ได้ไง!】