[สาวใช้หมายเลข 20 ค่าความลึกลับ +2000]
[ติ๊ง!]
[ค่าความลึกลับรวม 6800]
[แลกเม็ดยาร่างแปลงสำเร็จ]
[ยอดคงเหลือ 1800]
เหอเหลียนรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไหลลงคอไปทันที
เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว เม็ดยาร่างแปลงก็ลงไปอยู่ในท้องเสียแล้ว
“ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะร่างแปลงตอนนี้!”
เหอเหลียนกรีดร้องอยู่ในใจ
ระบบบ้าเอ๊ย อย่ามาทำลายแผนของฉันสิ!
[……]
[ฉันก็ไม่ได้บอกให้คุณร่างแปลงสักหน่อย]
[ถึงคุณจะกลืนเม็ดยาร่างแปลงลงไปแล้ว แต่จะเป็นงูหรือเป็นคน คุณก็เป็นคนเลือกเองสิ! ไอ้บ้า!]
เหอเหลียน: “……น่าอายชะมัด”
เขาอยากแจ้งความว่าระบบอู้งานระหว่างเวลาทำงาน
เขากำลังพยายามทำภารกิจอย่างเต็มที่ แต่ระบบกลับเล่นอินเทอร์เน็ตอยู่
“คุณเก็บเม็ดยาร่างแปลงไว้ให้ฉันไม่ได้หรือไง?”
“ฉันอยากกินเมื่อไหร่ก็ค่อยกินเมื่อนั้น!”
เม็ดยาร่างแปลงที่เขาใช้ค่าความลึกลับซื้อมาด้วยตัวเอง เขายังตัดสินใจเองไม่ได้อีกหรือว่าจะกินเมื่อไหร่?
เขาไม่ได้สัมผัสความสุขจากการใช้จ่ายเลยสักนิด!
[จะเก็บไว้ที่ไหนล่ะ?]
“ก็ต้องเก็บไว้ที่คุณสิ!”
เหอเหลียนงุนงง “ตอนอ่านนิยาย ระบบอื่นเขามีกระเป๋าระบบกันทั้งนั้น คุณไม่มีหรือ?”
[……ไม่มี]
“กระจอกชะมัด”
เหอเหลียนเบ้ปาก
[คุณโดนนิยายล้างสมองแล้วต่างหาก]
พื้นดินตรงหน้าซีหวังมู่ถูกอุกกาบาตสำริดที่ตกลงมาจากฟากฟ้าฉีกเป็นแผลขนาดมหึมา
ใต้เท้าของพวกนางคือหินสีดำแข็งเย็น ซึ่งทอดยาวไปจนสุดขอบสายตา ไม่มีใครรู้ว่าหินก้อนนี้ใหญ่โตเพียงใด!
หินฝังลึกลงไปใต้ดิน ขอบของมันดำสนิท ทว่าเมื่อซีหวังมู่ก้าวเข้าไปยังใจกลาง แสงสีเขียวเรืองรองก็เริ่มปรากฏขึ้นเป็นจุด ๆ ท่ามกลางความมืด
“นี่คือ……”
ซีหวังมู่สัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่พลุ่งขึ้นมาจากใต้ฝ่าเท้า
ราวกับถูกเรียกโดยสิ่งที่มองไม่เห็น นางจึงอยากเดินไปยังใจกลางอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
“อุกกาบาตสำริด”
งูเขียวบนไหล่เอ่ยถ้อยคำที่นางตื่นเต้นจนพูดไม่ออกแทนนาง
อุกกาบาตสำริดตรงหน้าไม่ใช่หินธรรมดาเลย
ขนาดของมันใหญ่โตจนไม่อาจประเมินได้
แรงกระแทกจากการตกลงมาด้วยความเร็วสูงทำให้มันฝังลึกลงไปใต้ดิน
ราวกับเขี้ยวของผืนดิน
ซีหวังมู่เดินลึกเข้าไปยังใจกลางอุกกาบาตสำริดอย่างต่อเนื่อง
“ห้ามตามมา!”
ซีหวังมู่หันไปตะโกนใส่เหล่าสาวใช้ที่อยู่ด้านหลัง
เหล่าสาวใช้หยุดฝีเท้า
ซีหวังมู่จึงเดินหน้าต่อ
วิชาชีวิตอมตะเป็นของนาง!
ห้ามใครแตะต้องเด็ดขาด!
เหอเหลียนเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของซีหวังมู่ ในดวงตาของนางมีประกายเร่าร้อนจนแทบแผดเผาคนให้ตายได้
ช่องทางแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าซีหวังมู่
ลมหายใจของซีหวังมู่ชะงักไป
ภายในช่องทางมืดสนิท ไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน
เมื่อยืนอยู่ตรงปากทางแล้วมองเข้าไป ความกลัวดั้งเดิมที่สุดซึ่งผุดขึ้นจากส่วนลึกของหัวใจก็เข้าครอบงำจิตใจของซีหวังมู่ในทันที
ทว่า นางไม่ได้คิดถอยหนี
ตรงกันข้าม ภายในอุกกาบาตสำริดราวกับมีบางสิ่งกำลังเรียกหานางอย่างบ้าคลั่ง
หัวใจของนางเต้นกระหน่ำอยู่ในอก เลือดสูบฉีดขึ้นสู่ศีรษะ ผลักดันให้นางกระโจนลงไปในช่องทางอย่างไม่คิดชีวิต
ตึง——
เท้าทั้งสองของนางแตะพื้น
เหอเหลียนถูกแรงกระแทกจนมึนหัวตาลาย
ก่อนจะขยับตัว ซีหวังมู่ไม่คิดจะเตือนเขาสักคำเลยหรือไง!
ทำเอางูตกใจแทบตาย!
ความเย็นยะเยือกสุดขั้วพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
เหอเหลียนขยับเข้าไปใกล้ลำคอของซีหวังมู่
อุ่นขึ้นหน่อย
ตอนนี้ซีหวังมู่จมดิ่งอยู่ในโลกของตัวเองอย่างสิ้นเชิง
นางเดินลึกเข้าไปตามช่องทางตรงหน้าอย่างไม่ลังเล แสงสีเขียวเรืองรองที่เห็นยิ่งทวีจำนวนและสว่างขึ้นเรื่อย ๆ
ซีหวังมู่ไม่ได้ยินเสียงใด ๆ เลย
ความเงียบงันปกคลุมทุกสิ่ง
ท่ามกลางความเงียบสนิท มีเพียงเสียงฟ่อ ๆ ของงูน้อยข้างกายเท่านั้น
ไม่นาน แม้แต่เสียงฟ่อ ๆ ของงูน้อยก็หายไป
ราวกับทั้งโลกเหลือเพียงนางคนเดียว
นางแหงนหน้ามองแสงสีเขียวที่เปล่งออกมาจากภายในอุกกาบาตสำริดเหนือศีรษะ สายตาพร่าเลือน
ราวกับวิญญาณของนางหลุดออกจากร่าง
และมองเห็นสิ่งที่ร่างกายของนางไม่อาจมองเห็น
จุดสูงสุด ความเป็นอมตะ……
ในสมองของนางเต็มไปด้วยภาพแปลกประหลาดพิสดาร
เหอเหลียนเลื้อยลงจากไหล่ของซีหวังมู่ แล้วตกลงสู่พื้น
เขาเงยหน้ามองไปรอบ ๆ ทั้งเขาและซีหวังมู่เข้ามาถึงภายในอุกกาบาตสำริดแล้ว หรือก็คือแกนกลางของมัน
ดูจากสภาพของซีหวังมู่ตอนนี้ นางน่าจะเริ่มหยั่งรู้วิชาชีวิตอมตะแล้ว
เพียงแต่ไม่รู้ว่านางจะจมอยู่ในสภาพเช่นนี้นานแค่ไหน
“ฉันก็สงสัยความลับของจุดสูงสุดเหมือนกัน ขอให้ฉันได้สัมผัสประสบการณ์แบบเต็มอิ่มด้วยได้ไหม?”
เหอเหลียนมองสีหน้าเคลิบเคลิ้มพร่าเลือนของซีหวังมู่ แล้วรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมานิดหน่อย
[ความอยากรู้อยากเห็นฆ่าแมวได้]
เหอเหลียน: “ฉันเป็นงู”
[……]
[จะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ!]
[ภารกิจของเรามีแค่เก็บค่าความลึกลับ การเข้าไปพัวพันกับเนื้อเรื่องมากเกินไปไม่ค่อยเหมาะ]
“เข้าไปพัวพันกับเนื้อเรื่องมากเกินไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?”
เหอเหลียนสงสัย
[……แค่ก ๆ ถ้าเข้าไปพัวพัน คุณอาจเปลี่ยนเนื้อเรื่อง แล้วเข้าไปผูกพันกับโลกนี้จนกลับไปยังโลกเดิมไม่ได้]
“งั้นก็ช่างเถอะ”
เหอเหลียนรีบส่ายหน้า
เขาไม่อยากติดอยู่ในโลกนี้ตลอดไปเพื่อทำงานหนักแบบไม่ได้ค่าจ้างหรอก เขายังต้องดูแลพ่อกับแม่ด้วย!
เหอเหลียนเหลือบมองซีหวังมู่ แล้ววางหัวลงบนลำตัวเตรียมจะนอน
หวังว่าพอตื่นขึ้นมา ซีหวังมู่จะได้สติแล้วเหมือนกัน
[นอนอีกแล้ว]
[คุณเป็นงู ไม่ใช่หมูสักหน่อย]
“อย่ามายุ่ง ฉันชอบนอน!”
……
[ซีหวังมู่ ค่าความลึกลับ +5000]
เหอเหลียนถูกค่าความลึกลับกระแทกจนตื่น
เกิดอะไรขึ้น?
งูเขียวน้อยลุกขึ้นจากพื้นอย่างงัวเงีย
เหอเหลียนสังเกตเห็นซีหวังมู่ตรงหน้า
อ้อ ซีหวังมู่ได้สติแล้ว
ดูท่านางจะได้รับวิชาชีวิตอมตะแล้ว
“วิชาชีวิตอมตะ……”
ซีหวังมู่ค่อย ๆ ย่อตัวลงตรงหน้าเหอเหลียน
แววตาที่นางมองเหอเหลียนเต็มไปด้วยความหลงใหล
“ฉันได้รับมันมาแล้วจริง ๆ……”
งูเขียวตรงหน้าคือเทพงูจริง ๆ!
ความฝันของนางกำลังจะเป็นจริงแล้ว!
[ซีหวังมู่ ค่าความลึกลับ +5000]
รูม่านตาสีทองของเหอเหลียนแทบจะเบิกกว้างจนกลม
ซีหวังมู่ใจกว้างจริง ๆ!
สมแล้วที่เขาวางบทบาทเทพงูได้ดี!
เขาช่วยซีหวังมู่ตามหาวิชาชีวิตอมตะได้สำเร็จ ตัวตนเทพงูของเขาก็ยิ่งได้รับการยืนยัน
[จิ๊]
[ขาดทุนแล้ว]
[ไม่น่าเอาเม็ดยาร่างแปลงมาขายให้คุณในราคาห้าพันเลย]
น้ำเสียงของระบบเปี่ยมไปด้วยความเสียดาย
เหอเหลียนสะบัดหางอย่างได้ใจ
เขามองซีหวังมู่ตรงหน้า แล้วเกิดความคิดอยากร่างแปลงขึ้นมา
ถ้าร่างแปลงเป็นมนุษย์ตอนนี้……
ค่าความลึกลับคงพุ่งขึ้นอีกแน่!
จุดแสงสีเขียวเข้มพลันผุดขึ้นรอบตัวเหอเหลียน
จุดแสงเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะกลายเป็นริ้วแพรคล้ายหยกมรกต โอบล้อมร่างของเหอเหลียนไว้
ภาพอันน่าตื่นตะลึงตรงหน้าสะท้อนอยู่ในรูม่านตาของซีหวังมู่
รูม่านตาของนางขยายออกเล็กน้อย
ท่ามกลางแสงสีเขียวที่ไหลเวียน รังไหมรูปวงรีสูงเท่าคนค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
ลำตัวงูเรียวยาวเลือนหายไปในแสงเงา
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือแขนขาเรียวยาว
แสงค่อย ๆ สลายไป
ท่ามกลางอากาศที่เปล่งประกายสีเขียวเข้ม มีร่างหนึ่งลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ
นั่นคือร่างของชายคนหนึ่ง
เป็นปาฏิหาริย์แห่งสิ่งสร้างอันบริสุทธิ์ ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดความเข้าใจของมนุษย์
ผิวพรรณไร้ตำหนิราวกับยอดเขาหิมะสีขาวบริสุทธิ์บนเขาคุนหลุน
เส้นผมสีเขียวถักเป็นเปียยาวพาดลงมาถึงหน้าอก เปล่งประกายราวกับผ้าไหม
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ดวงตาสีทองลึกล้ำคู่นั้นราวกับสามารถดูดกลืนแสงทั้งหมดได้
ในรูม่านตามีความสับสนของการถือกำเนิดใหม่เจืออยู่เล็กน้อย พร้อมกับเสน่ห์ประหลาดที่ยากจะบรรยาย
แนวคิ้วสูงเด่น ขนตาหนาทึบ สันจมูกโด่ง ริมฝีปากสีชมพูอ่อนราวกับคาบปลายเกสรดอกท้อที่เพิ่งผลิบาน
“ให้ตายสิ!”
เหอเหลียนมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีดำของซีหวังมู่
รูปร่างหน้าตาตอนร่างแปลงเป็นมนุษย์เหมือนกับหน้าตาเดิมของเขาทุกประการ!
ต่างกันก็แค่สีตาที่เปลี่ยนจากสีดำเป็นสีทอง และผมสั้นสีดำกลายเป็นผมยาวสีเขียว
“ฉันหล่อชะมัด!”
เหอเหลียนอดหลงตัวเองอยู่ในใจไม่ได้
“ฉันสงสัยว่าคุณผูกมัดฉันเป็นโฮสต์เพราะเห็นว่าฉันหล่อแน่ ๆ!”
ถึงอย่างไร ภารกิจก็ต้องเก็บค่าความลึกลับ
หน้าตาขี้เหร่ย่อมมีข้อจำกัดในการเล่นบทบาทอยู่บ้าง
ผู้ชายหล่ออย่างเขาเกิดมาก็มีบรรยากาศลึกลับติดตัวอยู่แล้ว!
“ฮึ!”
“โลกนี้มันตัดสินคนจากหน้าตาจริง ๆ!”
[……]
[6]
[มั่นใจจนเกินขอบเขตไปแล้ว]