เอื้อก!
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างแรง ใบหน้าซีดเผือด พลางถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว เขามองเซียวจ้านด้วยสีหน้าหวาดผวา แล้วโบกมือไม่หยุด “คะ...คุณจะทำอะไร???”
“ยะ...อย่าเข้ามานะ...”
เสียงของเขาสั่นเทา!
เขาทำงานอยู่ที่ธนาคาร รับผิดชอบงานรักษาความปลอดภัย ปกติมักอาศัยอำนาจรังแกผู้อื่น วางท่ากำเริบเสิบสานอยู่บ้าง แต่ก็เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เคยลงไม้ลงมือด้วยอาวุธมาก่อน
คนอย่างเซียวจ้านที่ชักมีดออกมาทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกในวันนี้!
“นายไม่ใช่อยากต่อยฉันหรือไง?”
“เข้ามาสิ!”
เซียวจ้านยังคงก้าวไปข้างหน้า เสียงดังกึกก้องดุจฟ้าร้อง ท่วงท่าสง่างามดุจสายรุ้ง
เพียงชั่วพริบตา เขาก็ต้อนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นจนจนมุม
ไม่มีทางถอยแล้ว!
“นายไม่ใช่อยากให้ฉันคุกเข่าเรียกนายว่าปู่หรือไง?”
“เข้ามาสิ!”
แววตาที่เซียวจ้านมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นดุดันราวกับหมาป่าหิวโซที่เหี้ยมโหดอย่างยิ่ง แฝงด้วยความอำมหิตและดุร้ายเกินบรรยาย เพียงสบตากับเขาในระยะประชิด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นก็รู้สึกเหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
แม้แต่วิญญาณยังสั่นสะท้าน!
รู้ไหมว่าความสิ้นหวังเป็นอย่างไร?
ราวกับถูกดวงตาแห่งยมทูตจากขุมนรกจ้องเขม็ง ร่างทั้งร่างถูกโอบล้อมด้วยความเย็นยะเยือกและหวาดกลัวไร้ที่สิ้นสุด หนังศีรษะชาวาบ ตับไตแทบแตกสลาย!
นี่แหละคือแววตาของเซียวจ้าน!
แววตาของราชาหมาป่าแดนเหนือ!
ตลอดห้าปีที่ต่อสู้นองเลือด ตลอดห้าปีที่กรำศึกทั่วทุกสารทิศ เซียวจ้านสังหารศัตรูมานับไม่ถ้วน มือเปื้อนเลือดสด ๆ ของศัตรู แบกรับชีวิตศัตรูไว้บนบ่า ผ่านการเคี่ยวกรำด้วยเลือดและไฟ และเอาชนะบททดสอบแห่งความเป็นความตายมาแล้ว!