เซียวจ้านปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้องพักเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
ไอสังหารแผ่กระจาย!
โดยเฉพาะเมื่อเห็นหลิวหงซิ่วถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้ ใบหน้าเปื้อนน้ำตา แก้มทั้งสองข้างบวมแดง ดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง ไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็แผ่ออกมาจากร่างของเขา ปกคลุมห้องพักเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปทั่วในพริบตา
อุณหภูมิในห้องราวกับลดฮวบลงไปสิบกว่าองศา ทุกคนสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความหนาวเหน็บที่ทำให้ใจสั่น
ทุกคนต่างตะลึงงัน หัวใจเต้นรัวดั่งกลอง!
“แม่!”
เซียวจ้านร้องเรียก ก่อนก้าวยาว ๆ ไปหาหลิวหงซิ่ว
“หยุดนะ!”
ตำรวจสองนายที่ซ่งชิงซานพามายืนขวางอยู่ตรงประตู พอตั้งสติได้จากความตกตะลึงก็รีบยื่นมือออกไปห้าม ทว่าเซียวจ้านไม่หลบไม่เลี่ยง เมื่อมือของทั้งคู่ยื่นมาถึงหน้าอกเขา ร่างของเซียวจ้านก็พลันหายวับราวกับภูตผี แล้วไปปรากฏอยู่ด้านหลังพวกเขาโดยตรง
การเคลื่อนไหวชั่วพริบตานั้นรวดเร็วเกินไป ทำให้คนมองรู้สึกราวกับร่างของเซียวจ้านไร้เลือดเนื้อ ไม่ใช่กายเนื้อ หากเป็นเพียงเงาเลือนรางที่ทะลุผ่านสิ่งกีดขวางใด ๆ ได้อย่างง่ายดาย
เห็นผีชัด ๆ!
มือตำรวจทั้งสองค้างอยู่กลางอากาศ พวกเขาสบตากันอย่างงุนงง แทบมองไม่ทันว่ามือของตัวเองที่ขวางทางเซียวจ้านไว้ก่อนแล้ว ทำไมอีกฝ่ายถึงไปปรากฏด้านหลังได้โดยไม่แตะต้องพวกเขาเลยสักนิด???
คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ถึงได้รู้สึกน่ากลัว!
ไม่ใช่แค่สองคนนั้นเท่านั้น ทุกคนต่างมองการเคลื่อนไหวชั่วพริบตาของเซียวจ้านไม่ทัน คิดเพียงว่าตำรวจสองนายลงมือช้าไปก้าวหนึ่ง จึงห้ามเขาไว้ไม่ทัน
“ไอ้หนุ่มสารเลว!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนยืนอยู่ข้างหลิวหงซิ่ว เมื่อเห็นเซียวจ้านเดินเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด คนหนึ่งก็ก้าวออกมาสองสามก้าวแล้วถามว่า “แกคือเขยของยายแก่ขี้ขโมยนี่ใช่ไหม?”