จากข้อมูลการสืบสวนที่นายพลวัยกลางคนให้ไว้ก่อนหน้านี้ หลังจากซูมู่ชิวให้กำเนิดลูกสาว ก็ใช้นามสกุลของเธอ
นามสกุลซู ชื่อว่าซูเสี่ยวเหมิง!
นั่นก็หมายความว่า ในตอนนี้ เด็กหญิงตัวน้อยที่ถูกเด็กผู้ชายพวกนั้นรุมล้อมกลั่นแกล้ง ดูถูกเหยียดหยามจนหนีไม่พ้นและกำลังร้องไห้อยู่นั่นเอง คือลูกรักที่เซียวจ้านเฝ้าคิดถึง!
ตูม!
ราวกับมีเสียงฟ้าร้องอู้อี้ปะทุขึ้นภายในร่าง พลังแฝงถูกปลดปล่อยออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ โดยมีเซียวจ้านเป็นศูนย์กลาง ภายในรัศมีสิบเมตร ขยะบนพื้นลอยขึ้นโดยไม่มีลม พื้นด้านล่างดังเอี๊ยด กระจกประตูโรงแรมปรากฏรอยร้าว เด็กสาวต้อนรับสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูโรงแรมสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน รู้สึกเพียงว่าทั้งตัวหนาวเย็น หนังศีรษะชาไปหมด...
เมื่อครู่ที่หน้าประตูเรือนจำ แม้ต้องเผชิญหน้ากับการรุมล้อมของชายฉกรรจ์หลายสิบคน เซียวจ้านยังทำใจให้สงบนิ่งได้ โดยไม่ปล่อยพลังแฝงออกมา
แต่ตอนนี้ เขาทำไม่ได้!
เท้าก้าวเพียงครั้งเดียว ร่างทั้งหมดพลันกลายเป็นภาพติดตา หายวับไปจากจุดเดิม ระยะทางหลายสิบเมตรมาถึงในพริบตา
"พวกแกนั่นแหละลูกไม่มีพ่อ!"
"หนูมีพ่อ หนูมีพ่อ แม่บอกว่า พ่อของหนูเป็นฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ไปที่ที่ไกลแสนไกล แต่วันหนึ่งเขาจะกลับมา ไล่พวกแกคนเลวให้หมดเลย!"
เซียวจ้านปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเด็กชายพวกนั้นอย่างเงียบเชียบ ได้ยินเสียงมุ่งมั่นของซูเสี่ยวเหมิง
ซูเสี่ยวเหมิงนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น
น้ำตาเลอะเต็มใบหน้า แต่ไม่คิดจะยกมือขึ้นมาเช็ด เงยคางน้อย ๆ ขึ้นอย่างหยิ่งทะนง แววตากับน้ำเสียงมั่นคงเหมือนกัน ราวกับว่าในใจของเธอ เชื่อว่าพ่อที่ไม่เคยพบหน้ากันนั้นเป็นฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่จริง ๆ
เชื่อมั่นไม่คลอนแคลน และภาคภูมิใจ
"ถุย!"
เด็กชายพวกนั้นหยุดลง หนึ่งในนั้นทำท่าดูถูก ถ่มน้ำลายใส่ซูเสี่ยวเหมิงอย่างเหยียดหยาม แล้วกลอกตาพูดว่า "เรื่องโกหกหลอกเด็กแบบนี้ ก็มีแต่เจ้าโง่อย่างแกนั่นแหละที่เชื่อ!"
เด็กชายที่เหลือดูเหมือนจะยึดคนนี้เป็นหัวหน้า พอเขาพูด ก็พากันเสริม
"ใช่! แม่ฉันยังบอกเลยว่า แกเป็นเด็กแถมมากับโปรโมชั่นมือถือ"
"พ่อแกตายไปนานแล้วล่ะ"
"ฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่เหรอ? คิดว่าพ่อแกเป็นอุลตร้าแมนจะมาปราบสัตว์ประหลาดรึไง?"
"ฮ่า ๆ ๆ ฮ่า..."
เด็กชายเจ็ดแปดคนพูดกันคนละคำสองคำ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นไม่ขาดสาย
"อย่าพูดมาก ถอดกางเกง เอาเยี่ยวราดมัน!"
เด็กชายหัวโจกจู่ ๆ ก็กระชากกางเกงตัวเองลงอย่างได้ใจ พลางพูดว่า "แกบอกว่าแกมีพ่อไม่ใช่เหรอ? บอกว่าพ่อแกเป็นฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่เหรอ? เอาสิ แกตะโกนดัง ๆ สิ ดูซิว่าเขากล้าขานรับไหม?"
"ถ้าไม่ได้จริง ๆ ฉันขานรับเอง ฉันเป็นพ่อแกแทนดีไหม?"
"ฉันก็จะขอเป็นด้วย!"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคัก เด็กชายเจ็ดแปดคนแย่งกันถอดกางเกง
ทว่า เพิ่งถอดไปได้ครึ่งเดียว จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงไอเย็นวาบจากด้านหลัง ราวกับชั่วพริบตา จากหน้าร้อนที่ร้อนระอุเปลี่ยนเป็นฤดูหนาวที่เหน็บหนาว ร่างของทุกคนต่างสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ยกเว้นซูเสี่ยวเหมิงที่ถูกขังอยู่ตรงกลาง
เซียวจ้านควบคุมพลังแฝงของตนได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่มีทางทำร้ายลูกรักของตน
"หนาวจัง!"
"เกิดอะไรขึ้น?"
ในขณะที่ตกตะลึง ทุกคนก็ดึงกางเกงที่ถอดไปครึ่งหนึ่งขึ้นมาใหม่ จากนั้นก็หันกลับไปมองเซียวจ้านที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหลัง
เซียวจ้านสูง 185 เซนติเมตร รูปร่างกำยำล่ำสัน กล้ามเนื้อเป็นมัด ดวงตาเย็นเยียบราวคมมีด
ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนสัตว์ร้ายดุร้าย!
"ฮือออ!"
เด็กอายุไม่ถึงสิบขวบกลุ่มหนึ่ง จะทนรับสายตาที่เย็นยะเยือกเช่นนี้ของเซียวจ้านได้อย่างไร? เพียงแค่ประสานสายตาครั้งหนึ่ง ยังไม่ทันที่เซียวจ้านจะเอ่ยปากพูด เด็กชายสองคนก็ถึงกับตกใจร้องไห้ออกมาทันที อีกสามคนคิดจะวิ่งหนี แต่กลับล้มลงกับพื้นเสียงดังตึง
"แก แก แก..."
เด็กชายหัวโจกแอบกลืนน้ำลาย หดคอ รวบรวมความกล้าถามขึ้นว่า "น้า... น้าเป็นใคร? เป็นคนที่ไอ้ลูกไม่มีพ่อคนนี้ขอให้มาช่วยหรือไง?"
เพี๊ยะ!
สิ้นเสียงพูด ใบหน้าของเด็กชายก็ปรากฏรอยนิ้วมือสีแดงสดเป็นแถว
"แกกล้าตีฉัน?"
เด็กชายยกมือปิดแก้ม โกรธ "แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? รู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร?"
เพี๊ยะ!
เป็นอีกหนึ่งฝ่ามือ
แก้มอีกข้างก็มีรอยนิ้วมือสีแดงสดปรากฏขึ้นเช่นกัน
"แก!"
เด็กชายยกมือสองข้างปิดหน้า สายตาที่มองเซียวจ้านเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อ้าปากแล้วก็กลืนคำที่จะพูดลงคอไป ไม่กล้าโอหังต่อหน้าเซียวจ้านอีก
น้ำตาพรั่งพรูออกมา...
เดิมที เซียวจ้านไม่อยากลงไม้ลงมือกับเด็ก
แต่เด็กชายหัวโจกคนนี้ ไม่เหมือนกัน เซียวจ้านจำเขาได้ในทันที เขาคือลูกชายของซูเหวินเฉา ข้อมูลที่นายพลวัยกลางคนให้มามีทั้งรูปและข้อมูลส่วนตัวของเขา
ซูหม่าง เก้าขวบ
พูดไปแล้ว ซูเสี่ยวเหมิงเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา ควรจะเรียกเขาว่าพี่ลูกพี่น้องสักคำ แต่เขากลับไม่มีท่าทีอย่างพี่เลย ไม่ดูแลซูเสี่ยวเหมิงก็แล้วไป แต่กลับเรียกเพื่อนฝูงมารังแกซูเสี่ยวเหมิงอย่างไม่ยั้ง
แถมยังจะถอดกางเกงเอาเยี่ยวราดซูเสี่ยวเหมิงต่อหน้าคนอื่นอีก?
สมควรโดน!
เคราะห์ดีที่เขายังเป็นแค่เด็กเก้าขวบ ไม่อย่างนั้น ด้วยโทสะของเซียวจ้านที่พุ่งปรี๊ด ฝ่ามือเดียวอาจตบเขาถึงตายได้
"จากนี้ไป ห้ามใครรังแกซูเสี่ยวเหมิงอีก ได้ยินไหม?"
เซียวจ้านกวาดตามองรอบ ๆ เสียงเฉียบขาด
เด็กชายพวกนั้นมองหน้ากันปริบ ๆ เงียบกริบราวจั๊กจั่นในฤดูหนาว มีเด็กขี้ขลาดคนหนึ่งถึงขั้นกลัวจนฉี่ราด
"มีฉี่ก็อย่าทิ้งเปล่า พวกแกอยากเอาเยี่ยวราดใช่ไหม? ดี เอามันกดลงกับพื้น ราดให้เต็มที่ ใครราดได้เยอะ ราดแม่น แบงก์ร้อยนี้ก็เป็นของแก..."
เซียวจ้านล้วงแบงก์ร้อยออกมาใบหนึ่ง แล้วชี้นิ้วไปทางซูหม่างที่กำลังเช็ดน้ำตาอยู่
"ใครไม่กล้าราด ก็เป็นพวกเดียวกับมัน อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!" เมื่อเห็นไม่มีใครตอบสนอง เซียวจ้านจึงพูดเสริมอีกประโยค
"ผมทำเอง!"
ไม่รู้ว่าเพราะอยากได้เงิน หรือกลัวเซียวจ้าน เด็กอ้วนคนหนึ่งกัดฟัน ยืนขึ้นอย่างกล้าหาญ แล้วสาวเท้าเข้าไปหาซูหม่าง
"ผมด้วย!"
"ผมก็จะราด..."
เมื่อมีคนเริ่ม เด็กชายคนอื่นก็ไม่ยอมน้อยหน้า พากันวิ่งเข้าไปล้อมซูหม่างในทันที ซูหม่างหน้าถอดสีไปในชั่วพริบตา หมุนตัวจะวิ่งหนี แต่จะหนีไปทางไหนได้?
ไม่นานก็ถูกเด็กชายพวกนั้นกดลงกับพื้น ตกอยู่ในสภาพเดียวกับซูเสี่ยวเหมิงเมื่อครู่
ผู้ที่ชอบเหยียดหยามผู้อื่น ในที่สุดก็จะถูกเหยียดหยามเช่นกัน!
เซียวจ้านโยนเงินร้อยบาทเข้าไปในกลุ่มอย่างไม่แยแส แล้วก้าวเท้าสองสามก้าวมาอยู่ตรงหน้าซูเสี่ยวเหมิง อุ้มซูเสี่ยวเหมิงที่ยังไม่ทันหายตื่นตระหนกขึ้นมา ใบหน้าอันเย็นเยียบพลันเปลี่ยนเป็นอบอุ่นราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ ถามด้วยความเป็นห่วงว่า "เสี่ยวเหมิง เป็นอะไรไหม?"
"คุณลุงรู้จักหนูเหรอคะ? รู้ชื่อหนูได้ยังไง?"
ซูเสี่ยวเหมิงเป็นเด็กดี ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน กลับทำหน้าฉงน ดวงตากะพริบปริบ ๆ จ้องมองเซียวจ้าน
เซียวจ้านหัวเราะ "ลุงรู้จักพ่อของหนู"
"จริงเหรอคะ?!"
ซูเสี่ยวเหมิงชะงัก สีหน้าดีใจก่อน แล้วก็เบะปาก ทำเสียงฮึ "คุณลุงโกหก! แม่บอกว่า พ่อของหนูไปที่ที่ไกลแสนไกลแล้ว คุณลุงไม่มีทางรู้จักพ่อของหนูหรอก หนูไม่ใช่เด็กสามขวบนะคะ ไม่ติดกับดักคุณลุงหรอก"
"แล้วหนูกี่ขวบล่ะ?"
"หนูเป็นเด็กสี่ขวบแล้วนะคะ ไม่ได้หลอกง่าย ๆ หรอก"
ซูเสี่ยวเหมิงเชิดคาง ท่าทางหยิ่งยโสเล็ก ๆ
"เด็กสี่ขวบนี่ฉลาดจริงเชียว"
เซียวจ้านยื่นมือไปขยี้ปลายจมูกเล็ก ๆ ของเธอ ใจอบอุ่น พลางหัวเราะ "ลุงพาไปหาแม่ดีไหม?"
"ได้สิคะ ได้สิ"
ซูเสี่ยวเหมิงผงกหัว แล้วถามกลับว่า "คุณยายไม่ให้หนูเข้าไปค่ะ พี่ลูกพี่น้องคนโตบอกว่ามีตัวร้ายใหญ่จะมาเป็นพ่อของหนู คุณลุงเก่งจังเลย ช่วยจัดการพวกตัวร้ายเล็ก ๆ ได้ แล้วช่วยหนูจัดการตัวร้ายใหญ่ด้วยได้ไหมคะ?"
"..."
เมื่อได้ยิน เซียวจ้านก็ทำหน้ามืด อุ้มซูเสี่ยวเหมิงเดินเข้าไปในโรงแรมจวินหวง คิดในใจว่า นอกจากพ่อของหนูแล้ว ลุงจัดการให้หนูได้ทุกคน!