โถงใหญ่โรงแรม
ทันทีที่ซูมู่ชิวพร้อมครอบครัวสามคนปรากฏตัว พวกเขาก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในทันที สายตาหลายสิบคู่พุ่งตรงมา ทั้งเห็นใจ เสียดาย และส่วนใหญ่คือสมน้ำหน้า
ข้อมูลส่วนตัวของเซียวจ้านถูกซูเหวินเฉาแอบแพร่กระจายออกไปแล้ว
ดังนั้นแขกที่มาร่วมงานต่างรู้ดีแก่ใจว่า ผู้ชายที่กำลังจะหมั้นกับซูมู่ชิวนั้นเป็นคนแบบไหน
ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังเข้าไปแสดงความยินดี
"ยินดีด้วยนะขอรับท่านปู่"
"คุณซูรูปโฉมงดงามดั่งเทพธิดา คุณเซียวก็หนุ่มน้อยพรสวรรค์ ทั้งสองได้มาคู่กัน ช่างเป็นคู่ที่ฟ้าประทานมา"
พูดจาลืมตาข้างเดียวชัด ๆ
ท่านปู่ของตระกูลซู ซูปิ่งเทียน นั่งอยู่หัวโต๊ะใหญ่ สวมชุดถังจวงประณีตงดงาม มือถือไม้เท้าหัวมังกร ยิ้มน้อย ๆ ดูดุดันอย่างสงบ
"ท่านพ่อ คนมาถึงแล้ว"
ซูเจี้ยนกั๋วเดินมาทางหลังซูปิ่งเทียน ก้มตัวกระซิบเบา ๆ ว่า "เริ่มได้แล้ว"
"อืม"
ซูปิ่งเทียนลุกขึ้นยืน โบกมือหนึ่งครั้ง โถงใหญ่ที่คึกคักพลันเงียบสงบ เขาหัวเราะดังลั่นว่า "วันนี้เป็นพิธีหมั้นของซูมู่ชิวหลานสาวข้า การที่ทุกท่านให้เกียรติมาร่วมงานนับเป็นเกียรติของข้า"
"ทุกท่านก็คงรู้ว่า หลานสาวข้าคนนี้ไม่เพียงแต่หน้าตางดงามดุจนางฟ้า ยังมีความสามารถทางธุรกิจเป็นอย่างยิ่ง เป็นบุคลากรทางการค้าที่หาได้ยาก ดังนั้น ในการเลือกคู่ครองให้ นางข้าจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ..."
"สุดท้าย จากผู้เข้าชิงหลายสิบคน ชายหนุ่มนามว่าเซียวจ้านก็โดดเด่นออกมา หวังว่านับจากนี้ไป เขาจะปฏิบัติต่อมู่ชิวอย่างดี ทั้งสองอยู่กันด้วยความรัก สมัครสมานสามัคคี และมีบุตรเร็ววัน"
คำสวยหรูพูดเป็นชุดเป็นตอน ผู้ไม่รู้เรื่องอาจคิดว่าซูปิ่งเทียนเห็นแก่ซูมู่ชิวจริง ๆ หาคู่ครองที่เหมาะสม เป็นสามีตัวอย่างมาให้
ด้านล่างเสียงปรบมือดังกึกก้อง
ทว่าสำหรับซูมู่ชิวแล้ว เสียงปรบมือเหล่านี้กลับเหมือนหนามติดคอ ดั่งเข็มทิ่มหลัง ราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ภายในใจพูดไม่ออกถึงความอึดอัดและทุกข์ทรมาน
เงยหน้าขึ้นมองซูปิ่งเทียนที่หน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ซูมู่ชิวกัดริมฝีปากแดงเรื่อด้วยฟันขาว แทบจะกัดจนเลือดซิบ
ช่างเป็นคุณปู่ที่ดีจริง ๆ!
ตั้งแต่เด็กจนโต ซูปิ่งเทียนตามใจซูเหวินเฉายิ่งนัก แต่กับนางกลับไม่ใยดี เพียงเพราะนางเป็นลูกผู้หญิง ไม่ช้าก็เร็วต้องแต่งออกเรือน ไม่อาจสืบสกุลให้ตระกูลซูได้
โดยเฉพาะเมื่อห้าปีก่อนที่นางมีลูกโดยไม่แต่งงาน ทำให้ตระกูลซูกลายเป็นตัวตลกของทั้งเฉวียนเฉิง ถ้าไม่เพราะสงสารครอบครัวซูเจี้ยนเฉิง ซูปิ่งเทียนคงไล่พวกเขาออกจากบ้านไปนานแล้ว
"แก่แล้วยังไม่ตาย!"
หลิวหงซิ่วเดือดดาลจนระงับไม่อยู่ แอบสบถออกมา อยากจะลุกขึ้นพูดแทนซูมู่ชิวสักประโยค แต่ถูกซูเจี้ยนเฉิงห้ามไว้ ส่ายหน้าให้ สายตาแทบจะอ้อนวอน สื่ออย่าให้นางก่อเรื่อง
"ไอ้ขี้ขลาด!"
หลิวหงซิ่วกัดฟัน แต่ก็อดกลั้นไว้
"ทุกท่าน โปรดมองมาทางนี้"
ทันใดนั้น ซูเจี้ยนกั๋วที่ยืนอยู่ข้างหลังซูปิ่งเทียนก็รีบร้อนชี้มือไปทางประตูหลังโรงแรม กล่าวเสียงดังว่า "ต่อไปนี้ ขอเชิญชายหนุ่มผู้โชคดี ปรากฏตัวอย่างสง่างาม!"
วินาทีนี้ มาถึงเสียที!
วางแผนลับมากว่าสองเดือน จุดประสงค์เดียวของซูเจี้ยนกั๋วคือให้บ้านหลังของซูมู่ชิววุ่นวาย ขัดขวางการเติบโตในซูชื่อกรุ๊ป
แต่งงานกับไอ้ข่มขืน อาชญากรใช้ความรุนแรง ต่อไปจะมีชีวิตที่ดีอะไร?
จะมีกะจิตกะใจทำงานอะไรอีก?
พอคิดถึงจุดจบอันน่าเวทนาของซูมู่ชิว ซูเจี้ยนกั๋วก็ดีใจจนปิดปากไม่ลง
แกร๊ก!
ท่ามกลางสายตาอันเปี่ยมด้วยความคาดหวังของทุกคน ประตูหลังโรงแรมค่อย ๆ เปิดออก เซียวจ้านอุ้มซูเสี่ยวเหมิงอยู่ในอ้อมอก ก้าวยาว ๆ เข้ามา
ชั่วพริบตา บรรดาแขกเหรื่อต่างอ้าปากค้าง
คางหล่นเกลื่อนพื้น
เกิดอะไรขึ้น?
อุ้มเด็กเล็ก ๆ เข้ามาด้วย?
บางคนจำตัวตนของซูเสี่ยวเหมิงได้ในคราเดียว ก็เริ่มกระซิบกระซาบทันที แววตามองเซียวจ้านแฝงความนับถืออยู่บ้าง คิดในใจว่า พ่อหนุ่มเอ็งแน่ ยอมเป็นพ่อเลี้ยงก็แล้วไป ยังอาจหาญอุ้มเด็กป่าเถื่อนนี่เข้ามาอีก ยังจะอายไม่พออีกหรือ?
นับถือเอ็งเป็นวีรบุรุษ!
ซูเจี้ยนเฉิงกับหลิวหงซิ่วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง แอบปาดน้ำตา ไม่อยากมอง แต่ซูมู่ชิวกลับไม่หลบหนี สายตาสิ้นหวังจ้องตรงไปยังประตูหลังโรงแรม
นางอยากเห็นว่า สามีของตนเป็นผู้ชายแบบไหนกันแน่!
"เหมิงเหมิง?!"
เพียงชำเลืองมองครั้งเดียว ซูมู่ชิวก็เปลี่ยนสีหน้าทันที หลุดปากร้องลั่นอย่างตกใจ จากนั้นไม่สนใจสิ่งใด วิ่งเข้าใส่เซียวจ้านอย่างไม่รู้ตัว
"แม่!"
ซูเสี่ยวเหมิงดีใจใหญ่ อ้าแขนรับซูมู่ชิว
ซูมู่ชิวรับตัวซูเสี่ยวเหมิงจากอ้อมอกเซียวจ้าน กอดแน่น ครู่หนึ่งจึงมองไปทางเซียวจ้าน ถามว่า "เจ้า...เจ้าเป็นเซียวจ้าน? เหมิงเหมิงมาอยู่กับเจ้าได้อย่างไร?"
"บังเอิญเจอกันข้างล่าง"
เซียวจ้านพยักหน้ายิ้ม จ้องมองซูมู่ชิวพินิจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นยื่นมือออกไป "คุณซู สวัสดีครับ ใช่ผมเอง ต่อไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย"
พูดตามตรงว่า เซียวจ้านค่อนข้างประหม่า
เมื่อก่อนอยู่ในกองทัพ ต่อให้เผชิญหน้ากับข้าศึกนับพันนับหมื่น ต้องกระสุนดั่งห่าฝน เซียวจ้านก็ไม่เคยรู้สึกประหม่า แต่ยามนี้ เมื่อเผชิญผู้หญิงไร้ทางสู้คนหนึ่ง เขากลับประหม่าเสียอย่างนั้น
เป็นความประหม่าที่อธิบายไม่ได้
หากให้ไอ้ลูกหมาป่าพวกนั้นในกองทัพรู้เข้า มีหวังตกใจจนคางหล่น
"สวัสดี"
ซูมู่ชิวตอบรับอย่างมีมารยาท แต่ไม่มีทีท่าจะจับมือกับเซียวจ้านเลยแม้แต่น้อย กลับถอยหลังไปสองสามก้าว ระแวดระวังเซียวจ้านอย่างมาก
เซียวจ้านเก้อเขินมาก
ซูเสี่ยวเหมิงชี้ไปทางเซียวจ้านพลางพูดว่า "แม่จ๋า ลุงคนนี้เก่งมากเลยนะ เขาบอกว่ารู้จักพ่อของหนู เมื่อกี้ยังช่วยจัดการพวกเด็กเลวที่แกล้งหนูอีกด้วย แล้วก็บอกว่าจะจัดการเจ้าคนเลวที่อยากเป็นพ่อของหนูให้ด้วย"
"เอ๋? เจ้าคนเลวล่ะ?"
ซูเสี่ยวเหมิงกระพริบตาปริบ ๆ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ
ซูมู่ชิวชะงักไปเล็กน้อย แววตามองเซียวจ้านมีความประหลาดใจและสงสัยมากขึ้น 'เจ้าบอกว่า เจ้ารู้จักพ่อของเหมิงเหมิง? หลอกผีเถอะ! ฉันเป็นแม่ของเหมิงเหมิง ตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่าใครคือพ่อของนาง'
"......"
คราวนี้ เซียวจ้านเก้อมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก กระแอมเบา ๆ หลบสายตาซูมู่ชิว แล้วยิ้มพูดว่า "เสี่ยวเหมิง อาติดหนี้พ่อของหนู ให้มาปกป้องหนูกับคุณแม่โดยเฉพาะ นับจากนี้ไป อาคืออุลตร้าแมนของหนู"
"หา?"
ซูเสี่ยวเหมิงตะลึง "เจ้าคนเลวที่อยากเป็นพ่อหนู ก็คืออาหรอคะ?"
"อาดูเลวไหม?"
"เลวก็ไม่เชิง..."
ซูเสี่ยวเหมิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ส่ายหน้าพลางพูดว่า "แต่พ่อของหนูเป็นฮีโร่ที่เก่งกาจไร้เทียมทานนะ ส่วนอา อย่างเก่งก็วีรชนน้อยผู้ไร้เทียมทาน ถ้าอาไม่เป็นพ่อของหนู หนูก็ไม่เรียกอาว่าเจ้าคนเลวหรอก"
เซียวจ้านมึนตึ๊บ
ต่อหน้าลูกสาวแท้ ๆ ตัวเองแท้ ๆ ดันถูกตัวเองอีกคนหนึ่งเอาชนะเสียได้
แขกเหรื่อรอบข้าง ยิ่งมึนกว่าเซียวจ้านเสียอีก
ฉากที่ดั่งละครเช่นนี้ เกินความคาดหมายของทุกคน ให้ตายเถอะ บทละครมันไม่เห็นจะเป็นแบบนี้ ตกลงว่าดอกไม้งามแย่งกันอยู่บนกองมูลวัวล่ะ? ที่ว่าไว้คือบรรยากาศดาบประสานเกราะกระทบ?
เซียวจ้านยืนอยู่กับแม่ลูกซูมู่ชิว ดูราวกับคู่สามีภรรยารูปงาม กลับเข้าคู่เข้ากันอย่างบอกไม่ถูก ไร้ซึ่งความขัดเขิน
ขอเถอะ!
เรามาดูความวุ่นวาย ดูเรื่องขำขันกัน ไม่ใช่มาดูพวกท่านสามคนครอบครัวหวานแหวว อวดรักกัน ขอให้พวกท่านสงบเสงี่ยมสักนิด อนาถาสักหน่อย ให้โอกาสเราได้เหยียดหยามเย้ยหยันสักทีได้ไหม?
เกิดเป็นคน อย่าเห็นแก่ตัวเกินไป!
"เกิดอะไรขึ้น?"
ซูปิ่งเทียนคิ้วกระบี่ตั้งชัน แปลกใจอยู่บ้างเช่นกัน
"นี่..."
รอยยิ้มของซูเจี้ยนกั๋วแข็งค้างอยู่บนหน้า รีบพูดว่า "ไอ้หนุ่มนี่มันพวกหัวหมอ พูดจาโกหกพกลม ชัดเจนว่าขว้างหินเอาผล อยากใช้เสี่ยวเหมิงประจบมู่ชิว ท่านพ่อ วางใจเถอะ ข้าจะให้เหวินเฉาเปิดโปงแผนชั่วของมันเดี๋ยวนี้!"
พูดพลาง ส่งสัญญาณตาให้ซูเหวินเฉาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
แปะ! แปะแปะ!
ซูเหวินเฉาเข้าถึงเจตนาทันที ปรบมือฉับพลัน ลุกขึ้นเดินไปหาเซียวจ้าน หัวเราะเย็นชา "สมกับเป็นหลานเขยที่ท่านปู่เลือกไว้ น้องเขยใจกว้างจริง ๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าน้องสะใภ้เคยถูกชายอื่นหยามมีลูกติดมาก่อน ไม่เพียงไม่ถือสา ยังเลี้ยงดูเสมือนลูกแท้ ๆ ต้องการปกป้องพวกแม่ลูก พี่ชายอย่างข้า นับถือแต่ใจจริง..."
เสียงดังมาก ดังก้องไปทั่วทั้งโถงใหญ่โรงแรม