“แก! แกคือ...”
ตอนแรกเมื่อได้ยินเสียงจางเฟยหู่ แม้จางเฟิงหลินจะโมโห แต่ในใจก็แอบโล่งอก ทว่าครู่ต่อมา พอได้ยินเสียงเซียวจ้าน ลมหายใจที่เพิ่งผ่อนคลายก็พลันติดขัดขึ้นมาอีกครั้ง
โดยเฉพาะสิ่งที่เซียวจ้านพูด!
ห้าปี!
จางเฟิงหลินไม่คุ้นกับเสียงของเซียวจ้านนัก ยิ่งผ่านมาตั้งห้าปี เขาย่อมฟังไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่ช่วงเวลาห้าปีนี้กลับพิเศษเกินไป!
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อบ่ายวานนี้เขาเพิ่งรู้เรื่องที่เซียวจ้านพ้นคุก และกำลังกลัดกลุ้มกับเรื่องนี้อยู่พอดี!
เพียงชั่วพริบตา เขาก็นึกถึงเซียวจ้านขึ้นมา!
“เซียวจ้าน!”
แทบจะในเวลาเดียวกัน จางเฟยหู่ซึ่งถูกเซียวจ้านเหยียบอยู่ใต้เท้าก็หน้าเปลี่ยนสีอย่างหนัก เขาเองก็รู้ตัวตนของอีกฝ่ายแล้ว พ่อลูกคนหนึ่งอยู่ในเหตุการณ์ ส่วนอีกคนอยู่ปลายสาย ต่างตะโกนชื่อของเซียวจ้านออกมาพร้อมกัน
แซ่เซียว!
ผู้มาเยือนไม่ได้มาดี!
รู้จักจางเฟิงหลินผู้เป็นพ่อ!
ห้าปี!
เมื่อนำข้อมูลเหล่านี้มาปะติดปะต่อกัน ต่อให้จางเฟยหู่จะทึ่มแค่ไหน ก็พอจะเข้าใจเรื่องราวได้บ้างแล้ว
“แกก็คือคุณชายน้อยแห่งตระกูลเซียวในเมืองหลวง!”
เมื่อมองเซียวจ้านอีกครั้งในตอนนี้ จางเฟยหู่ก็พลันเข้าใจ ที่แท้เซียวจ้านไม่ได้รับคำไหว้วานหรือรับเงินใครมา แต่ตั้งใจมาหาเขาเพื่อแก้แค้นโดยเฉพาะ!
มิน่าเล่า!
มิน่าเล่าเมื่อคืนวานจางเฟิงหลินผู้เป็นพ่อถึงกำชับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าช่วงสองสามวันนี้ต้องอยู่แต่ในบ้าน ห้ามออกไปไหนตามใจ และต้องมีบอดี้การ์ดคอยติดตามอารักขาอย่างใกล้ชิด!
ก่อนหน้านี้เขาไม่เข้าใจ แถมยังไม่เห็นความสำคัญด้วยซ้ำ!
ตอนนี้เข้าใจแล้ว แต่ก็สายเกินไปที่จะเสียใจ!
เซียวจ้านกลับมาแล้ว!
และมาหาเขา!
มิน่าเล่า ตั้งแต่เซียวจ้านเห็นหน้าเขา อีกฝ่ายก็พูดจาเย็นชาใส่ แววตาที่มองมาก็แฝงความเป็นปฏิปักษ์อยู่หลายส่วน ก่อนหน้านี้เขายังพูดอยู่เลยว่าตนกับเซียวจ้านไม่มีความแค้นต่อกัน พอมาคิดตอนนี้แล้วช่างน่าขันสิ้นดี!
“ใช่ ฉันเอง”
เซียวจ้านก้มมองจางเฟยหู่ที่อยู่ใต้เท้า ก่อนพูดกับจางเฟิงหลินทางปลายสายว่า “พอรู้ว่าประมุขตระกูลจางยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็ดีใจมาก เพราะชีวิตของคุณ ฉันจะมาเอาด้วยตัวเอง”
น้ำเสียงราบเรียบ แต่ทุกคำกลับเปี่ยมด้วยไอสังหาร!