นอกคฤหาสน์ตระกูลหลิว
บอดี้การ์ด 30 คนรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ตั้งแถวเตรียมพร้อมเต็มที่ รถตู้สีเทา 8 คันจอดอยู่ข้าง ๆ พร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ
ด้วยรากฐานที่ตระกูลหลิวสั่งสมมาหลายปี ย่อมไม่ได้มีคนเพียงเท่านี้แน่ ทว่าบอดี้การ์ดส่วนใหญ่ถูกจัดให้ประจำอยู่ที่บริษัท คอยดูแลความปลอดภัยของกลุ่มบริษัท
คนเหล่านี้เป็นเพียงบอดี้การ์ดที่คุ้มกันคฤหาสน์เท่านั้น
เวลาเร่งรัดจนเรียกบอดี้การ์ดจากบริษัทมาไม่ทัน อีกทั้งเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตระกูลหลิวฝ่ายเดียว จางเฟิงหลินกับเฉินจงเหอก็โทรศัพท์กลับบ้านไปแล้ว อีกไม่นานทางนั้นจะส่งคนไปยังสุสานหย่งอัน ชานเมืองฝั่งตะวันตกของเฉวียนเฉิงเช่นกัน
เมื่อทั้งสามตระกูลมารวมตัวกัน จำนวนคนย่อมเกินร้อย!
บวกกับยอดฝีมือเฮยอิงที่ตระกูลเซียวแห่งเมืองหลวงส่งมา จัดการเซียวจ้านคงเหลือเฟือ!
“ขึ้นรถ!”
หลิวฮั่นกงเดินออกจากคฤหาสน์พร้อมกับจางเฟิงหลินและเฉินจงเหอ กวาดตามองบอดี้การ์ดที่อยู่นอกประตู ก่อนโบกมือสั่งเสียงดัง บอดี้การ์ดทั้ง 30 คนก็หันกลับทันที เปิดประตูรถตู้แล้วกรูกันขึ้นไป
จังหวะนั้นเอง
ชายหนุ่มผมย้อมเหลืองคนหนึ่งเดินกระมิดกระเมี้ยนเข้ามาทางนี้ ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี ในอ้อมแขนกอดเสื้อหนังไว้แน่น
เขาคือลูกน้องที่หานซานเถียวส่งมา ตามคำสั่งของเซียวจ้าน เพื่อมามอบ “ของขวัญ” ให้หลิวฮั่นกง
สิ่งที่ห่ออยู่ในเสื้อหนังย่อมเป็น “ของขวัญชิ้นใหญ่” ที่เซียวจ้านส่งให้หลิวฮั่นกง นั่นคือมือทั้งสองข้างของหลิวจื่ออ๋างที่ถูกฟันขาด!
นี่มันเรื่องอะไรกัน???
ชายผมเหลืองเห็นขบวนคนหน้าคฤหาสน์จากระยะไกลก็ทั้งหวาดหวั่นทั้งตกตะลึง พอคิดว่าต้องมาส่ง “มือ” ให้ตระกูลหลิว เขาก็กลัวจนแทบสิ้นสติอยู่แล้ว เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ขาทั้งสองข้างก็สั่นระริกจนแทบกลั้นปัสสาวะไม่อยู่
หรือว่า…
พวกเขากำลังจะไปจัดการคุณเซียว???
ขณะที่ชายผมเหลืองกำลังคิดฟุ้งซ่านและกระวนกระวาย สายตาเย็นเยียบคู่หนึ่งก็พุ่งตรงมาที่เขา คนของตระกูลหลิวสังเกตเห็นเขาแล้วตะคอกเสียงเข้มว่า “ไสหัวไป! วันนี้ปิดถนน!”
ชายผมเหลืองขาอ่อน รีบตอบว่า “ผะ…ผมเอาของมาส่งครับ”
“เอาของมาส่ง?”
คนของตระกูลหลิวชะงัก “ของอะไร?”
“ก็…นี่ครับ”