เวลานั้น
สนามกอล์ฟชานเมืองทางตะวันตกของเฉวียนเฉิง
“ไม่ได้ออกรอบกันมาครึ่งเดือน ฝีมือกอล์ฟของผู้อำนวยการซ่งพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วจริง ๆ เก่งขึ้นทุกวันเลยนะ กระดูกแก่ ๆ ของฉันคงสู้คุณไม่ไหวอีกแล้ว”
ซูปิ่งเทียนนั่งอยู่บนโซฟาใต้ร่มสนาม วางไม้กอล์ฟลงแล้วรินชาร้อนสองถ้วย
ชายวัยกลางคนนั่งอยู่ข้าง ๆ
เขาคือซ่งชิงซาน ผู้อำนวยการสำนักงานตำรวจเมืองเฉวียนเฉิง
“คุณซูพูดอะไรอย่างนั้นครับ”
ซ่งชิงซานส่ายหน้ายิ้ม ๆ “ฝีมือกอล์ฟของผม คุณเป็นคนสอนกับมือ จะว่าไปแล้ว ผมควรเรียกคุณว่าอาจารย์ด้วยซ้ำ ตาผมก็ไม่ได้บอด จะดูไม่ออกได้ยังไงว่าคุณตั้งใจอ่อนข้อให้ผม?”
ซ่งชิงซานก้าวขึ้นมาถึงตำแหน่งปัจจุบันได้ เพราะซูปิ่งเทียนคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังไม่น้อย เขาจึงรู้สึกซาบซึ้งและให้ความเคารพซูปิ่งเทียนมาโดยตลอด
นี่ก็เป็นเหตุผลที่ซูปิ่งเทียนนัดเขาออกมาได้อย่างง่ายดาย
“คุณนี่นะ เกิดมาเพื่อเป็นตำรวจจริง ๆ สายตาเฉียบคมมาก”
ซูปิ่งเทียนเอ่ยชมสองสามคำ ก่อนเข้าเรื่องหลักแล้วถามว่า “เรื่องที่ฉันให้คุณช่วยสืบ ได้ความบ้างหรือยัง?”
“คุณซูหมายถึง...”
ซ่งชิงซานขมวดคิ้ว “เซียวจ้านคนนั้นหรือครับ? ก่อนหน้านี้เหวินเฉาไปเรือนจำที่สี่เมืองเฉวียนเฉิง ไม่ได้ตรวจสอบประวัติส่วนตัวกับข้อมูลคดีของเขาแล้วหรือครับ? หรือว่ามีอะไรผิดปกติ?”
ก่อนหน้านี้ที่ซูเหวินเฉาเข้าไปตรวจสอบข้อมูลของนักโทษในเรือนจำที่สี่เมืองเฉวียนเฉิง และเลือกเซียวจ้าน ก็อาศัยเส้นสายของซ่งชิงซาน