ผู้หญิงโง่!
เฉินเส้าฮุยยืนอยู่ข้าง ๆ ซุนจื่ออี๋บอกว่าเซียวจ้านเป็นไอ้โง่ แต่เขากลับคิดว่าซุนจื่ออี๋เองก็โง่ไม่แพ้เซียวจ้าน ทั้งที่รู้ว่าเฉียนอีหมิงต้องเอาคืน ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือรีบตัดขาดจากเซียวจ้านและซูมู่ชิว จะได้ไม่โดนลูกหลงไปด้วย
แต่ซุนจื่ออี๋กลับวิ่งเข้าไปปกป้องซูมู่ชิวเสียอย่างนั้น?
ถ้าแบบนี้ไม่เรียกว่าโง่ แล้วจะเรียกว่าอะไร?
เฉินเส้าฮุยมองเฉียนอีหมิงที่อยู่นอกร้าน อีกฝ่ายนอนกระเสือกกระสนอยู่นานสองสามนาที แต่ยังลุกขึ้นนั่งไม่ได้ด้วยซ้ำ พลังระเบิดจากลูกเตะเมื่อครู่ของเซียวจ้านเห็นได้ชัดว่าไม่ธรรมดา
“โหดฉิบหาย!”
เฉินเส้าฮุยลอบหวั่นใจ เฉียนอีหมิงเป็นถึงประธานสมาคมศิลปะการต่อสู้ประจำเมือง ทั้งสมรรถภาพร่างกายและพื้นฐานวิชาต่อสู้ล้วนเหนือกว่าคนทั่วไปมาก เซียวจ้านเตะเขาจนบาดเจ็บสาหัสได้ นั่นก็แสดงว่าฝีมือของเซียวจ้านต้องไม่ด้อยไปกว่าเขาแน่
เมื่อมองเซียวจ้านอีกครั้ง แววตาของเฉินเส้าฮุยก็มีความเคร่งขรึมและหวาดระแวงแฝงอยู่ ความดูแคลนกับเยาะเย้ยก่อนหน้านี้มลายหายไปหมดสิ้น
“พี่หมิง เป็นยังไงบ้าง? ฮือ ๆ...”
หญิงสาววัยเยาว์นั่งยอง ๆ อยู่ข้างเฉียนอีหมิง ร้องไห้สะอึกสะอื้น ใช้แรงอยู่พักใหญ่กว่าจะพยุงเขาขึ้นมาได้ เฉียนอีหมิงยกมือเช็ดคราบเลือดตรงมุมปาก แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาจ้องเซียวจ้านเขม็งราวกับหมาป่าร้าย ก่อนพูดเสียงเย็นว่า “ฉันประเมินแกต่ำไปจริง ๆ รอไว้เถอะ ถ้าวันนี้แกเดินออกจากห้างรุ่ยติ่งไปได้ ฉันจะยอมเปลี่ยนไปใช้นามสกุลแก!”
พูดจบก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมโทรเรียกคน