“จำคำพูดของคุณเซียวไว้ให้ดี”
ซ่งชิงซานไม่ได้ตอบคำถามของผู้จัดการเฉิน แต่กลับเตือนว่า “เก็บของออกจากธนาคารเดี๋ยวนี้! ทันที! ตอนนี้เลย!”
“หา???”
ผู้จัดการเฉินชะงักไป คุณเซียวอย่างนั้นหรือ?
อะไรกันเนี่ย?
ตอนเอ่ยถึงเซียวจ้าน ผู้จัดการเฉินเห็นสีหน้าเคารพนบนอบอย่างที่สุดปรากฏบนใบหน้าของซ่งชิงซาน ราวกับกำลังพูดถึงหัวหน้าของตัวเอง
แถมยังเคารพยิ่งกว่าตอนพูดถึงหัวหน้าตัวเองเสียอีก!
“อีกเรื่อง”
ซ่งชิงซานกล่าวต่อ “เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่นี่วันนี้ รวมถึงคุณเซียวกับบัตรใบนั้น ห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว ไม่อย่างนั้นฉันมีเหตุผลร้อยข้อ วิธีการพันแบบที่จะส่งพวกแกเข้าคุก ให้ติดอยู่ในนั้นไปตลอดชีวิต ไม่มีวันได้ออกมา!”
ทั้งข่มขู่ ทั้งคุกคาม!
ไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย พูดกันตรง ๆ อย่างกร่างสุดขีด!
พูดจบเขาก็สาวเท้าตามเซียวจ้านออกไป พลางตะโกนเรียก “คุณเซียว รอผมด้วย! ผมจะส่งคนไปส่งคุณอากับคุณน้ากลับบ้านเอง...”
คุณอา? คุณน้า?
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันอีกวะ???
ผู้จัดการเฉินกับพนักงานหญิงสบตากัน ต่างตะลึงงันไปหมด เมื่อดูจากอายุแล้ว ซ่งชิงซาน หลิวหงซิ่ว และซูเจี้ยนเฉิงอายุไล่เลี่ยกัน เห็นชัดว่าอยู่ในวัยเดียวกัน ก่อนหน้านี้ยังเรียกคุณหลิวอยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นคุณอาคุณน้าไปได้?
แถมยังเรียกเสียสนิทสนมเชียว...
“หรือว่า...”
ใบหน้าพนักงานหญิงซีดเผือด หัวใจเต้นระรัว ก่อนเอ่ยอย่างสิ้นหวังว่า “ผู้จัดการเฉิน หรือว่าบัตรสีดำใบนั้น...เป็นของเซียวจ้านจริง ๆ เหรอคะ???”
ซ่งชิงซานกับเซียวจ้านคุยกันตามลำพังในห้องพักเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนานกว่าสิบนาที คงยืนยันเรื่องบางอย่างกันแล้ว แม้ผู้จัดการเฉินกับพนักงานหญิงจะไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างพวกเขา แต่ดูจากท่าทีแล้วก็แทบจะแน่นอน!