“คุณซู พวกเรามันตาถั่ว ถูกผีบังตา ถึงได้ตกลงเซ็นสัญญากับไอ้สารเลวซูเหวินเฉา”
เพียะ!
พูดไปด้วย เขาก็ตบหน้าตัวเองไปด้วย
“พวกเรารู้แล้วว่าผิด ตอนนี้ไล่ซูเหวินเฉากลับไปแล้ว ขอคุณซูให้โอกาสพวกเราอีกสักครั้งเถอะครับ”
เพียะ!
เขาตบหน้าตัวเองอีกฉาด
“พวกเราจะเซ็นสัญญากับคุณซูคนเดียวเท่านั้น!”
เพียะ!
ทั้งสามคนผลัดกันพูดผลัดกันตบ คุกเข่าขอความเมตตา ไม่ถึงสองนาทีใบหน้าก็บวมแดง ดูทุลักทุเลจนไม่เหลือมาดหยิ่งผยองของผู้บริหารบริษัทแม้แต่น้อย
“พะ...พวกคุณ ทำอะไรกันน่ะ?”
ซูมู่ชิวตกอยู่ในความตกตะลึงและสับสนอย่างหนักตั้งแต่ต้นจนจบ หัวใจเต้นรัว ดวงตาเบิกค้าง แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
คนพวกนี้...บ้าไปแล้วหรือไง?
จู่ ๆ ก็พากันวิ่งมาคุกเข่าขอโทษเธอ?
ก็แค่เซ็นสัญญาไม่ใช่หรือไง
จะโทษก็ต้องโทษซูเหวินเฉาที่ต่ำช้าไร้ยางอาย จะไปโทษพวกเขาทั้งสามคนได้อย่างไร ถึงกับต้องทำขนาดนี้เชียวหรือ
“พวกคุณรีบ...รีบลุกขึ้นเถอะ...”
ซูมู่ชิวเอื้อมมือไปพยุงพวกเขาโดยไม่รู้ตัว แต่ตอนที่กำลังจะช่วยจ้าวหย่งหรง เธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ก้มมองมือซ้ายของเขา แววตาพลันนิ่งค้าง ก่อนถามว่า “คุณจ้าว มือคุณเป็นอะไรไป?”
ตอนนั้นเองเธอถึงสังเกตว่าแขนซ้ายของจ้าวหย่งหรงถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว คล้องไว้กับคอราวกับได้รับบาดเจ็บ ส่วนปลายแขนเสื้อซ้ายกลับว่างเปล่า มองไม่เห็นมือซ้าย