คนที่แย่งพูดขึ้นมาก็คือเซียวจ้าน!
ตั้งแต่เซียวจ้านเดินเข้ามาในศูนย์จำหน่ายรถเบนท์ลีย์จนถึงตอนนี้ เพิ่งผ่านไปเพียง 2 นาทีเท่านั้น ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ เขาก็ฟังเรื่องราวโดยคร่าวจนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว!
ส่วนเจ๊เหมยกับพวกนั้นกำลังรุมเล่นงานหลินเสียนกันอยู่ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นเซียวจ้านเลย
หากไม่ส่งเสียงก็แล้วไป แต่พอส่งเสียงคราใดต้องสะเทือนทั้งวง!
คำแรกที่เซียวจ้านเอ่ยออกมาก็ทำให้ทุกคนตะลึง!
พรึ่บ ๆ ๆ…
แทบจะในชั่วพริบตา ทุกคนต่างหันกลับมาพร้อมกัน สายตาหลายคู่เบิกกว้าง จับจ้องมาที่เซียวจ้านด้วยความประหลาดใจ
เซียวจ้านกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน แย่งซีนเจ้าถิ่นไปเต็ม ๆ
“แกเป็นใครวะ หา???”
เซียวจ้านยืนอยู่ด้านหลังชายหนุ่มคนนั้น และอยู่ใกล้เขาที่สุด พอชายหนุ่มหันกลับมา ใบหน้าของทั้งคู่ก็แทบจะชนกัน ห่างกันไม่ถึง 20 เซนติเมตร
สีหน้าเย็นชาของเซียวจ้านทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งโหยง ราวกับหมาป่าที่ถูกเหยียบหาง เขาถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเดือดดาลจนหน้าดำหน้าแดง แล้วแยกเขี้ยวใส่เซียวจ้าน
“แก…”
เจ๊เหมยอึ้งไป “เป็นคุณเองเหรอ?”
เห็นได้ชัดว่าเธอจำเซียวจ้านได้ทันที เพราะเมื่อวานเธอตาถั่ว มองเขาเป็นไอ้หนุ่มจน ๆ ที่ซื้อรถไม่ไหว สุดท้ายกลับถูกเซียวจ้านตบหน้าจนชา
จึงจำได้แม่น!
“รู้จักกันเหรอ?”
ผู้จัดการหลี่หันไปมองเจ๊เหมยด้วยสีหน้าฉงน
เจ๊เหมยรีบตอบ “ผู้จัดการหลี่อาจจะยังไม่ทราบค่ะ คุณเซียวท่านนี้คือแขกคนสำคัญที่ทุ่มเงินซื้อรถมูซานไปเมื่อวาน แค่พูดคำเดียวก็จ่ายเงินก้อนโตทันที!”