“พวกคุณอยากรู้เหรอ?”
หลี่เฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนยิ้มตอบว่า “พรุ่งนี้แปดโมงเช้า เข้างานก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมง ไปจัดเตรียมพิธีต้อนรับที่บริษัท เพื่อต้อนรับประธานคนใหม่ ส่วนตัวตนของประธานคนใหม่น่ะ...”
“หึ ๆ ถึงตอนนั้นพวกคุณก็จะรู้เอง”
หลี่เฟยจงใจทำเป็นลึกลับ ทิ้งปริศนาไว้ให้คนอื่นอยากรู้ พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
คนเหล่านั้นต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะพูดอะไร...
...
สี่ทุ่ม
ด้านนอกสนามบินหนานเสียงทางตอนใต้ของเฉวียนเฉิง รถเบนซ์สีดำคันหนึ่งค่อย ๆ จอดลง ประตูรถเปิดออก ชายสามคนกับหญิงหนึ่งคนก้าวลงมา คนเหล่านั้นคือเฉินเส้าฮุยกับแม่ ซึ่งกำลังจะออกจากเฉวียนเฉิงในคืนนี้ มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง
ส่วนชายอีกสองคนคือบอดี้การ์ดของตระกูลเฉินที่รับหน้าที่คุ้มครองแม่ลูกคู่นี้อย่างใกล้ชิด
“คุณกลับไปก่อนเถอะ”
หลังลงจากรถ เฉินเส้าฮุยหันไปบอกคนขับว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นทางเฉวียนเฉิง ต้องรีบแจ้งผมทันที อีกอย่าง ต้องคุ้มครองความปลอดภัยของพ่อผมให้ดี!”
“คุณชายวางใจได้ครับ”
คนขับพยักหน้า จากนั้นก็กลับรถออกจากสนามบินหนานเสียงไป
“แม่ ไปกันเถอะ”
เฉินเส้าฮุยหันไปมองแม่
“อืม”
สองแม่ลูกเดินนำหน้า ส่วนบอดี้การ์ดตระกูลเฉินทั้งสองเดินตามหลัง ทั้งสี่คนก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังอาคารผู้โดยสารฝั่งตรงข้าม ระหว่างทางเฉินเส้าฮุยลังเลอยู่นาน แต่สุดท้ายก็อดถามไม่ได้ว่า “แม่ไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าทำไมพ่อถึงรีบให้พวกเราออกจากเฉวียนเฉิง?”