ชั่วขณะหนึ่ง หลิวหงซิ่วพลันคิดหนีขึ้นมา
ตื่นเต้นเกินไปแล้ว!
โดยเฉพาะหลังจากพนักงานหญิงเดินออกไป ก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนเดินมาหาหลิวหงซิ่ว ยืนประกบซ้ายขวาอยู่ด้านหลังเธอห่างออกไปราวสองเมตร ไม่พูดไม่จาและไม่เข้ามาใกล้ เอาแต่จ้องเธออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ราวกับกำลังระวังขโมย ดูเหมือนจะเดาได้ว่าเธอคิดหนี จึงพร้อมจะพุ่งเข้ามาจับตัวได้ทุกเมื่อ...
……
“ผู้จัดการเฉิน เกิดเรื่องแล้วครับ!”
พนักงานหญิงถือบัตรดำสูงสุดวิ่งกระหืดกระหอบมาตลอดทาง จนถึงห้องทำงานผู้จัดการบนชั้นสอง เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะเคาะประตู ก็ผลักพรวดเข้าไปทันที
ทำเอาผู้จัดการเฉินที่กำลังชงชาอยู่ในห้องสะดุ้งเฮือก
มือสั่น น้ำชาหกใส่โต๊ะทำงาน
“เกิดอะไรขึ้น?”
ผู้จัดการเฉินเงยหน้ามองพนักงานหญิง สีหน้าเดือดดาล เอ่ยเสียงเย็นว่า “ดูท่าทางลนลานของเธอสิ ไม่รู้จักกาลเทศะเลยหรือไง? เรื่องที่เธอกำลังจะพูดต่อไปนี้ ถ้าไม่ทำให้ฉันตกใจได้ล่ะก็...”
ขณะพูด เขาก็ก้มมองคราบน้ำบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะส่งสัญญาณ “มานี่ เลียให้สะอาด!”
พนักงานหญิงสะดุ้งเฮือกตามไปด้วย
เลีย???
แก้มงามแดงเรื่อ พนักงานหญิงไม่มีเวลาคิดเรื่องไร้สาระพวกนั้น รีบยื่นบัตรดำสูงสุดใบนั้นให้ผู้จัดการเฉินทันที “ผู้จัดการเฉิน ดูนี่สิคะ นี่คืออะไร!”
“อะไรน่ะ???”
ผู้จัดการเฉินชงชาต่อ พลางเหลือบมองผ่าน ๆ สองสามครั้ง บัตรสีดำสนิทแบบนี้ เขาไม่รู้จักเลยไม่ต่างจากปฏิกิริยาแรกของพนักงานหญิง “นี่คือสาเหตุที่เธอแตกตื่นจนทำฉันมือสั่นงั้นเหรอ?”