ในธนาคารมีคนอยู่ไม่น้อย
หลิวหงซิ่วกดรับบัตรคิวจากเครื่องข้างเคาน์เตอร์ ระหว่างยืนต่อแถว ใจก็เต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ มือขวาที่กำบัตรดำสูงสุดไว้ชื้นเหงื่อไม่หยุด
จะบอกว่าไม่ประหม่าก็คงเป็นเรื่องโกหก
เพราะนี่คือบัตรของเซียวจ้าน
หลิวหงซิ่วใช้ชีวิตมาค่อนชีวิต ไม่เคยทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อย หากไม่ใช่เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของซูมู่ชิวกับซูเสี่ยวเหมิง และกลัวว่าเซียวจ้านจะแฝงตัวเข้าตระกูลซูโดยมีจุดประสงค์บางอย่าง นางคงไม่แอบสืบประวัติของเขาแน่
สิบนาทีต่อมา ก็ถึงคิวหลิวหงซิ่ว
“คุณหนู”
หลิวหงซิ่วสูดหายใจลึก ทำใจแข็งเดินเข้าไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนยื่นบัตรดำสูงสุดให้พนักงานธนาคารหญิงที่นั่งอยู่หลังหน้าต่างกระจก พลางบอกเป็นนัยว่า “รบกวนช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ บัตรดำ ๆ ใบนี้เป็นบัตรธนาคารหรือเปล่า”
พนักงานหญิงชะงักไปทันทีเมื่อได้ยิน
เธอเงยหน้ามองหลิวหงซิ่วด้วยแววตาประหลาดใจ สงสัย และรำคาญใจ พลางคิดในใจว่า มาทำธุระที่ธนาคารแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าของที่ตัวเองถือมาเป็นบัตรธนาคารหรือเปล่า???
คุณป้าคะ ว่างมากจนตั้งใจมาป่วนกันหรือไง???
แม้ในใจจะดูแคลน แต่ด้วยมารยาทและความเป็นมืออาชีพ พนักงานหญิงก็ยังรับบัตรดำสูงสุดมา กวาดตามองผ่าน ๆ สองครั้ง จากนั้นโยนคืนให้หลิวหงซิ่วแล้วส่ายหน้า “นี่ไม่ใช่บัตรของธนาคารเราค่ะ”
“ไม่ใช่เหรอคะ?”
หลิวหงซิ่วขมวดคิ้วแล้วถามต่อ “ถ้าอย่างนั้น... เป็นบัตรของธนาคารอื่นหรือเปล่า?”
“ไม่ทราบค่ะ ไม่เคยเห็น”
พนักงานหญิงยังคงส่ายหน้า