มุมปากของจู้หร่วนหลานยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแบบคุณน้าใจดี เธอยื่นมือไปรับอาหวายที่โผเข้ามาหา เมื่อได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ และสัมผัสความนุ่มนิ่มเฉพาะตัวของเด็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้น
«อาหวาย อย่าซนกับคุณน้าจู้สิ!» หลินชิงอวิ้นย้ำ
«ต้องเรียกว่าพี่สาวสิ!» อาหวายแย้งอย่างไม่เกรงใจ
มุมปากของจู้หร่วนหลานราวกับถูกเกี่ยวไว้ ยกขึ้นจนแทบจะหยุดไม่อยู่!
หลินชิงอวิ้นเองก็จนปัญญากับอาหวาย «ดูท่าในใจอาหวาย เธอจะอายุน้อยกว่าฉันนะ!»
จู้หร่วนหลานหัวเราะอย่างเปิดเผย ไม่คิดจะเก็บอาการเลยสักนิด «แสดงว่าอาหวายของเราตาถึงน่ะสิ! พี่อวิ้น ต่อไปพี่กับอาหวายก็นับกันคนละแบบไปเลย ฉันจะเป็นพี่สาวของอาหวาย!»
หลินชิงอวิ้นส่ายหน้าอย่างจนใจ ตอนนี้เองที่เธอรู้สึกว่าจู้หร่วนหลานน่าจะยังอายุน้อยมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่พูดอะไรแบบนี้ออกมา
ส่วนฟู่อันเว่ยที่อยู่ข้าง ๆ กลับยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาคว้ามือหลินชิงอวิ้นไว้ «ในใจผม คุณสวยที่สุด»
หลินชิงอวิ้นถูกเขาปลอบจนยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
จู้หร่วนหลานมองภาพหวานชื่นตรงหน้าแล้วได้แต่จนใจ เธออุ้มอาหวายเดินนำไปอย่างรวดเร็ว
«ไปกันเถอะ อาหวาย เราอยู่ตรงนี้ก็เป็นก้างขวางคอเขาเปล่า ๆ!»
ที่หน้าประตู คุณปู่ฟู่กับคุณย่าฟู่กำลังยิ้มพลางมองพวกเขาคุยกัน
พอเห็นจู้หร่วนหลานเดินเข้ามา คุณย่าฟู่ก็ยิ่งยิ้มกว้าง «หร่วนหลาน รีบเข้ามาสิ»
จู้หร่วนหลานไม่เกรงใจและไม่ประหม่าเลยแม้แต่น้อย «คุณย่าฟู่ คุณปู่ฟู่ สวัสดีค่ะ วันนี้ฉันท้องว่างมาเลยนะคะ ตั้งใจมาฝากท้องกับมื้อใหญ่บ้านคุณโดยเฉพาะ!»