คุณชายใหญ่พยักหน้า ก่อนหันไปมองน้องสาม “น้องสาม แล้วก็สะใภ้สาม ฉันรู้ว่าพวกคุณรู้จักคนอยู่บ้าง ช่วยไปสืบดูด้วย เรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด ฉันเกรงว่าจะมีคนจงใจเล่นงานพวกเรา ไม่อย่างนั้น แค่คนคนเดียวจะขนของในบ้านไปจนเกลี้ยงได้ง่ายขนาดนี้ได้ยังไง ต้องมีคนคอยรับช่วงแน่ พวกคุณไปสืบดูว่าใครลงมือกับเรา ในเซี่ยงไฮ้นี่ใครกันที่ไม่ชอบหน้าตระกูลเรา!”
นายท่านสามกับภรรยาก็ไม่ได้ปฏิเสธ ทรัพย์สินที่หายไปเป็นของพวกเขา ก่อนหน้านี้ก็เสียหายไปก้อนหนึ่งแล้ว ตอนนี้ยังมาถูกปล้นอีก จึงกำลังอารมณ์เสียอยู่พอดี เมื่อพี่ใหญ่ยกเรื่องนี้ให้จัดการ พวกเขาย่อมรับไว้โดยไม่ลังเล
“ได้ครับ พี่ใหญ่ วางใจเถอะ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้!”
คุณชายใหญ่พยักหน้า ก่อนหันไปหาน้องชายที่เหลือ “ตอนนี้พวกคุณก็รู้แล้วว่าที่บ้านมีเรื่องวุ่นวายไม่หยุด ฉันไม่ได้หวังให้ช่วยอะไรได้มาก แต่อย่างน้อยก็อย่าทำให้ที่บ้านเดือดร้อนเพิ่ม พวกคุณทำได้ไหม?”
นายท่านห้ากับนายท่านหลิวสบตากัน พวกเขาจะพูดอะไรได้อีก? พี่ใหญ่ไม่แม้แต่จะมอบหมายงานให้ นี่ไม่ใช่เพราะดูถูกพวกเขาหรือไง?
แต่ตอนนี้พวกเขาจะพูดอะไรได้? พวกเขาไม่มีความสามารถเท่าคนอื่นจริง ๆ!
ยิ่งไปกว่านั้นจนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังงุนงงไปหมด ช่วงนี้ตระกูลสั่วดวงซวยอะไรนักหนา ทำไมเรื่องทุกอย่างถึงเกิดขึ้นกับพวกเขาไปเสียหมด?