เรือนหลัก คุณชายใหญ่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างเตียงของท่านยาย สีหน้าสำรวมอ่อนน้อม ดูราวกับเป็นลูกชายที่กตัญญูคนหนึ่ง
นับตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา สีหน้าของท่านยายก็มืดครึ้มอย่างหนัก
นางถูกคนวางยาสลบในห้องของตัวเอง ตอนนี้ยังต้องนับว่าโชคดีที่โจรรายนั้นต้องการแค่ทรัพย์สิน ไม่ได้หมายเอาชีวิต ไม่เช่นนั้นนางคงตายไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวแล้ว
“ค้นทั่วทั้งจวนแล้วหรือ? ไม่พบหรือ?”
“ใช่ครับ ไม่พบ ของพวกนั้นล้วนเป็นของชิ้นใหญ่ ตามปกติแล้วไม่น่าจะขนย้ายออกไปได้ง่าย ๆ แม้ยามเฝ้าประตูเรือนหลักจะถูกวางยาสลบ แต่คนอื่น ๆ ในจวนยังอยู่ พวกเขาก็ไม่เห็นใครขนของออกไปเลยครับ”
ท่านยายหรี่ตาลง “หมายความว่าของพวกนั้นยังอยู่ในจวนหรือ?”
“ใช่ครับ ไม่อย่างนั้นผมก็นึกไม่ออกแล้วว่าใครจะขนของมากมายขนาดนั้นออกไปได้อย่างไร้ร่องรอย โดยไม่ให้ใครรู้ตัวเลยสักคน!”
ดวงตาขุ่นมัวของท่านยายฉายแววสังหารขึ้นมาหลายส่วน “ค้นต่อไป ฉันไม่เชื่อหรอกว่าของตั้งมากมายจะหายวับไปได้จริง ๆ แล้วของในคลังสมบัติล่ะ?”
เมื่อได้ยินคำว่าคลังสมบัติ แววตาคุณชายใหญ่ก็หม่นวูบลง เขาก้มหน้า ไม่ปล่อยให้ท่านยายสังเกตเห็นความคิดของตน
“ทางคลังสมบัติยังปลอดภัยครับ ปกติคนทั่วไปเข้าไปไม่ได้ อีกอย่างผมก็ระดมคนไปเฝ้าเพิ่มแล้ว รับรองว่าไม่มีทางพลาดแน่ครับ”
ผ่านไปนาน ท่านยายจึงตอบรับเสียงหนึ่ง “อืม คลังสมบัติจะเกิดเรื่องไม่ได้”
“ได้ยินว่าห้องของเมียเจ้ารองก็ถูกค้นด้วยหรือ?”