เธอไม่ได้ไปไกลนัก เพราะหากคิดจะออกไปข้างนอก ก็ต้องไปขึ้นเรือที่เซี่ยงไฮ้
ตอนแรกเธอไปที่ซูเฉิง หาที่พักไว้แห่งหนึ่ง จากนั้นก็ไม่ได้ออกไปไหนอีก เอาแต่จัดข้าวของอยู่ในห้อง
ของที่นำมาจัดล้วนเป็นของที่ได้มาจากจวนสกุลสั่ว เธอเริ่มจากแยกกระสุนปืนใหญ่กับของอย่างอื่นที่เก็บมาจากคลังของจวนสกุลสั่วไปกองไว้ตรงมุมอับ เพื่อไม่ให้ปะปนกับข้าวของอื่น
แค่ปืน กระสุน และระเบิดมือ รวมถึงระเบิดทำเองพวกนั้นก็กองเต็มมุมเล็ก ๆ ไปหมดแล้ว
ปืนมีมากกว่า 20 ลัง แบ่งเป็นปืนยาวกับปืนพกแบบกล่องอีก 7 ลัง ไหนจะกระสุนที่ใช้กับปืนพวกนี้อีก แค่กระสุนก็มีมากกว่า 30 ลังแล้ว
แค่ของพวกนี้ก็มีมูลค่าไม่น้อยแล้ว ยิ่งในยุคสมัยเช่นนี้ การหาของเหล่านี้มาไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่รู้ว่าจวนสกุลสั่วต้องใช้เส้นสายและวิธีการมากมายแค่ไหนกว่าจะหามาได้มากขนาดนี้ แต่ตอนนี้ทั้งหมดตกเป็นของเธอแล้ว
นอกจากปืนกับกระสุนแล้ว ยังมีระเบิดมือและระเบิดทำเองอีกจำนวนหนึ่ง แม้จะมีไม่มากนัก แต่ระเบิดมือก็มีราวสิบลัง ส่วนระเบิดทำเองมีเพียง 5 ลัง
ของพวกนี้ส่งกลิ่นดินปืนฉุนเข้มข้นไปทั่ว แต่จู้หร่วนหลานกลับไม่ได้รังเกียจกลิ่นนี้เลย ตรงกันข้าม เธอยังชอบมันมากเสียด้วย
สิ่งเหล่านี้คือหลักประกันที่จะทำให้เธอยืนหยัดอยู่ในยุคสมัยนี้ได้
เมื่อมีของพวกนี้ อย่างน้อยเธอก็อุ่นใจขึ้นหลายส่วน ต่อให้เจอพวกอันธพาลชั้นต่ำ เธอก็โยนระเบิดใส่ให้ตายได้ทันที