แววทะเยอทะยานอย่างบ้าคลั่งเพิ่งลุกโชนขึ้นในดวงตาของหลินจิ้น ยังไม่ทันเร่งเคล็ดวิถีชิงหมิงจนถึงขีดสุด หัวใจพลันกระตุกวูบ!
ความรู้สึกนั้นลี้ลับอย่างยิ่ง มิได้เกิดจากความปวดบวมของร่างกายหรือพลังวิญญาณตีกลับ หากเป็นลางเตือนจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ ราวกับมีเจตจำนงเก่าแก่และเปี่ยมอำนาจสายหนึ่งกระซิบอยู่ในความมืด หากฝืนพุ่งทะลวงต่อไป ย่อมกระทบกฎเกณฑ์บางอย่างของฟ้าดิน จนเกิดความเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจควบคุมได้ ผลลัพธ์และราคาที่ต้องจ่ายนั้น มิใช่สิ่งที่เขาในยามนี้จะรับไหว
ลางเตือนนี้มาอย่างกะทันหัน แต่กลับชัดเจนยิ่ง ทำให้ขนทั่วร่างของเขาลุกชัน เลือดลมที่เดือดพล่านอยู่แต่เดิมเย็นลงไปกว่าครึ่งในพริบตา
“ไม่ชอบมาพากล...” หลินจิ้นกัดฟันรวบรวมสมาธิ ฝืนข่มความคิดที่จะพุ่งทะลวงต่อไป
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเจตจำนงสายนั้นมิได้มุ่งร้าย คล้ายเป็นคำเตือนด้วยไมตรี หรือเป็นคำเตือนจากฟ้าดินแห่งนี้ต่อ “ผู้ล่วงเกินขอบเขต” ขั้นหลอมลมปราณแห่งวิถีสวรรค์เป็นขอบเขตที่มีอยู่เพียงในตำนาน หากฝืนต้านฟ้าดินเดินสวนทาง เกรงว่าคงต้องจบลงด้วยกายดับวิถีสูญจริง ๆ
เมื่อความคิดกระจ่าง หลินจิ้นก็ไม่ลังเลอีก ปลายนิ้วเปลี่ยนมุทรา วิถีโคจรของเคล็ดวิถีชิงหมิงพลันช้าลง จาก “พุ่งทะลวง” กลายเป็น “รวบรวม”
เมื่อเคล็ดวิชาผันเปลี่ยน เสาแสงที่พุ่งสูงรอบกายก็ค่อย ๆ หดกลับ พลังวิญญาณที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่งระหว่างฟ้าดินสงบลงทีละน้อย เสียงกระบี่ครวญที่ทะลวงเมฆาสลายหายไปราวคลื่นน้ำลด เงาภาพสุสานกระบี่ในทะเลจิตสำนึกเองก็กลับมาเลือนราง ก่อนค่อย ๆ ซ่อนลึกลงไปในจิตวิญญาณ ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน
หลินจิ้นสูดลมหายใจลึก นำพลังหยางบริสุทธิ์สูงสุดที่ยังเหลืออยู่ในร่างกายให้ไหลไปตามเส้นทางของเคล็ดวิถีชิงหมิง ค่อย ๆ บีบอัดและหลอมรวม จนท้ายที่สุดพลังทั้งหมดหลั่งไหลเข้าสู่ส่วนลึกของตันเถียน หมุนเวียนไปพร้อมกับพลังวิญญาณห้าธาตุและกระแสหยินหยาง ก่อเป็นกลุ่มพลังงานอบอุ่นและแน่นข้น ก่อนถูกผนึกเก็บไว้ชั่วคราว