บทที่ 1 ตายอย่างน่าอนาถบนเส้นทางชายแดน
โลกคู่ขนาน
ปี 1974
ข้างหลักเขตแดนของประเทศเอ็มกับประเทศแอล
หลีอวี่ชูพยายามดิ้นรนสุดชีวิต “พี่หยุนไข่ ช่วยด้วย!”
ส่วนผู้หญิงอีกคน ซ่งเชี่ยน กลับพูดอย่างฮึกเหิม
“หยุนไข่ ไม่ต้องห่วงฉัน ช่วยอวี่ชู
ผู้ชายของฉันคือวีรบุรุษผู้ซื่อตรง ฉันกับลูกในท้องจะไม่ทำให้เขาขายหน้าเด็ดขาด!”
ใช่แล้ว
พวกเธอถูกลักพาตัวพร้อมกัน
พวกคนร้ายใจกล้ายิ่งนัก พาสองสาวหนีทั้งวันทั้งคืน หลบเลี่ยงการตามล่ามาถึงแนวชายแดน
หัวหน้าคนร้ายเป็นชายหัวล้านมีแผลเป็นเต็มหน้า
เขาแยกเขี้ยวยิ้มเย้ย ตะโกนใส่ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“หยางหยุนไข่ ถ้ามึงกล้าก็ยิงฉันสิ
พวกมึงตามล่าฉันมาตลอดไม่ใช่หรือไง?
ฉันอยู่ห่างจากมึงแค่สิบก้าว เอ้า อย่าเกรงใจ ยิงมาเลย! " หยางหยุนไข่ที่ยืนอยู่ในเขตประเทศแอล เส้นเลือดที่มือปูดขึ้น
ถ้ายิงปืนออกไปตอนนี้ก็เท่ากับก่อสงครามระหว่างประเทศ ความผิดพลาดแบบนี้เขาจะไม่ก่อ
“ฉายเหลาอู่ ปล่อยตัวคนมา!
ไม่งั้น ต่อให้ต้องไล่ล่าไปสุดขอบฟ้า ฉันก็ต้องตามจับมึงมาลงโทษตามกฎหมาย!”
ชายที่ถูกเรียกว่าฉายเหลาอู่กลอกตาไปมาอย่างน่าขนลุก เต็มไปด้วยเจตนาร้าย
“ได้ ในเมื่อรองกองพันหยางผู้เลื่องชื่อเอ่ยปาก ฉันจะกล้าไม่ปล่อยได้ยังไง?
แค่ไม่รู้ว่า มึงจะให้ฉันปล่อยใคร?”
………………………………………………
เขามองไปทางขวาด้านหลังด้วยแววตาลามกอนาจาร เห็นหลีอวี่ชูผู้งดงามเป็นเลิศ แล้วกวาดตามองซ่งเชี่ยนด้านซ้ายที่ท้องนูนขึ้น
“จะเอาคู่หมั้นแสนสวยของมึง
หรือจะเอาท้องแก่นี่?”
หยางหยุนไข่จ้องเขม็งดั่งคมดาบ
“เลิกพูดไร้สาระ ปล่อยมาทั้งคู่!”
ฉายเหลาอู่หัวเราะเสียงดังลั่น
“我说รองกองพันหยาง ทำไมมึงถึงได้ไร้เดียงสาขนาดนี้?
ลูกน้องฉันตายด้วยน้ำมือพวกมึงไปเท่าไหร่ พวกมึงไม่เคยให้โอกาสพวกเขาเลือกเลยสักครั้ง!”
หลีอวี่ชูที่อยู่ด้านข้างถูกใครบางคนกดไว้แน่น ไม่อาจขยับเขยื้อน
“พี่หยุนไข่ ช่วยฉันด้วย เราเป็นคู่หมั้นกันนะ!”
ปกติเธอเป็นคนรักสวยรักงาม แต่ตอนนี้เนื้อตัวเปียกโชกไปทั้งร่าง เรือนร่างอรชรปรากฏเห็นเด่นชัด
สายฝนชำระล้างใบหน้าขาวเนียนของเธอ
ชวนให้ชายใดเห็นก็อดใจสั่นไหว
ส่วนซ่งเชี่ยนที่อยู่อีกฟากก็ไม่แพ้กัน
“หยุนไข่ ไม่ต้องห่วงฉัน
หากอี้หย่งใต้หลุมยังรับรู้ เขาก็คงเลือกช่วยอวี่ชูเหมือนกัน”
ฉายเหลาอู่ปิดปาก เลียนแบบท่วงท่าสตรี บิดเอว ชูก้อย
“ใช่แล้ว หยุนไข่ รีบเลือกสิ ฉันรอจนใจจะขาดแล้ว!”
หยางหยุนไข่และสมัครพรรคพวกที่อยู่เบื้องหลังต่างมีสีหน้าเย็นเยือกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ฉายเหลาอู่ ปล่อยทั้งสองคนมาเดี๋ยวนี้!”
แต่สิ่งที่ตอบกลับเขากลับเป็นเสียง “แควก” ดังสนั่น
ฉายเหลาอู่กระชากเสื้อของหลีอวี่ชูออก เอี้ยวตัวตะโกน
“เลิกพูดไร้สาระ ถ้าไม่เลือก ฉันจะลงมือชิมรสสวรรค์เดี๋ยวนี้ พวกมึงก็อยากดูใช่ไหม?”
หยางหยุนไข่ตวาดห้ามเสียงเข้ม
“หยุดนะ!”
ฉายเหลาอู่เม้มปาก
“งั้นมึงก็เลือกคู่หมั้นสุดสวยของมึงสินะ?
ดูท่ามึงก็ไม่ได้ต่างอะไรเลยนี่
กองพันซุนที่ตายอย่างน่าอนาถเพื่อช่วยมึง แต่พวกมึงกลับไม่แยแสเมียลูกเขา ต่อไปมึงจะเอาไหนในกองทัพ!”
แล้วเขาเดินไปตรงหน้าซ่งเชี่ยน ถูมือ
“ไอ้ท้องแก่นี่จะเป็นกระสอบทรายได้ไหมนะ ถึงจะขี้เหร่แต่ก็ต้องใช้ให้คุ้ม!”
ว่าแล้วก็จะง้างมือลงที่ท้องเธอ
………………………………………………
“หยุดนะ” เสียงของหยางหยุนไข่แหลมกังวานราวกับสามารถทิ่มแทงม่านฝนได้
หลีอวี่ชูใจหล่นวูบ พยายามดิ้นรนสุดกำลัง
“หยุนไข่ ช่วยฉันด้วย ฉันกลัว”
เธอไม่เพียงกลัวถูกพวกคนร้ายย่ำยี แต่กลัวยิ่งกว่า...หยางหยุนไข่ไม่เลือกเธอ!
ตั้งแต่สามเดือนก่อนที่เธอมาถึงบ้านพักครอบครัวทหาร หยางหยุนไข่ทำให้เธอต้องถอยครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อซ่งเชี่ยน
คนอื่นๆ ก็ชอบเล่นบทบาทบีบคั้นทางศีลธรรมว่า ครอบครัวของผู้มีพระคุณที่เสียสละ ต้องดูแล มิฉะนั้นก็ใจสัตว์!
“我说รองกองพันหยาง มึงจะเลือกใครกันแน่?
นับหนึ่งถึงสาม ถ้าไม่เลือก ฉันยิงทิ้งทั้งคู่!
สาม
二
หนึ่ง
“开...”
วินาทีสุดท้าย เสียงเยียบเย็นของหยางหยุนไข่กลบแม้แต่เสียงฝน “ซ่งเชี่ยน! ฉันเลือกซ่งเชี่ยน!”
……………………
หลีอวี่ชูเบิกตากว้าง น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลริน
“พี่หยุนไข่ ฉันขอร้อง อย่าทิ้งฉันเลย ฉันต้องตายแน่ๆ!”
ท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ เธอกลับไม่ได้รู้สึกถึงความลังเลแม้แต่น้อยของหยางหยุนไข่ แถมยังมองไม่เห็นสีหน้าของเขาเลย ได้ยินเพียงเสียงไร้เยื่อใยของเขากล่าวว่า
“อวี่ชู วันนี้ต่อให้เป็นพี่ชายหรือพี่เขยของเธออยู่ที่นี่ พวกเขาก็คงเลือกเหมือนฉัน
ปีนั้นฉันช่วยเธอออกมาจากกองเพลิง แต่เธอเป็นคนที่จะตอบแทนด้วยการแต่งงาน
ครั้งนี้ ถือว่าเราสองไม่ติดค้างอะไรกันแล้ว!”
หลีอวี่ชูร่ำร้องสุดชีวิต
“ไม่ พี่หยุนไข่ ขอร้อง ช่วยฉันด้วย!”
ด้านข้าง ฉายเหลาอู่กลับ “หวังดี” เตือนขึ้นมาว่า
“หยางหยุนไข่ ช่างเหี้ยมโหดทำลายดอกไม้ยิ่งนัก
รู้ไหมว่าถ้ามึงทิ้งนางไว้ นางจะเจอกับอะไร?”
หยางหยุนไข่ย่อมรู้ดี ทุกคนที่อยู่ที่นั่นล้วนรู้ดี
สาวบริสุทธิ์รูปโฉมงดงาม ถูกพวกวายร้ายอำมหิตพาตัวข้ามแดนไป
ย่อมไม่มีทางอื่นนอกจากถูก玩弄หยามเหยียดเยี่ยงของเล่น!
ยิ่งทางฝั่งประเทศเอ็มด้วยแล้ว วิธีการของพวกนั้นทำให้ผู้คนขนหัวลุก!
หยางหยุนไข่ไม่ได้ตอบคำถามเขาโดยตรง แต่ย้ำว่า
“ปล่อยซ่งเชี่ยนมาซะ!”
หลีอวี่ชูคลุ้มคลั่งเต็มที่ เธอใช้พลังเกินกว่าที่ตนคิดไว้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “บังเอิญ” ไปโดนซ่งเชี่ยนที่กำลังเดินสวนมา
และซ่งเชี่ยนก็ก้มลงพอดี กระซิบข้างหูเธอว่า
“ฉันบอกเธอตั้งนานแล้ว ว่าเขารักฉันมาตั้งแต่แรก!
แล้วเขาจะเลือกเธอได้ยังไง?
เดาสิว่าเขารู้หรือเปล่าว่าฉายเหลาอู่เป็นลูกพี่ลูกน้องฉัน?
เขาไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง ทำไมคราวนี้ถึงช้าไปก้าวเดียว?
ก็เพราะเขาจะกำจัดเธอเพื่อแต่งงานกับฉันไง
ไอ้โง่!
โทษที่เธอมีบ้านเกิดที่เข้มแข็ง เขาเลยต้องใช้วิธีนี้ถึงจะสลัดเธอพ้น!”
หลีอวี่ชูราวกับถูกฟ้าผ่า รออยู่หลายวินาทีจึงเข้าใจความหมายของซ่งเชี่ยน
“แก...呜呜呜”
ยังไม่ทันเอ่ยความ ฉายเหลาอู่ก็ปิดปากเธอเสียก่อน
“แม่คนสวย ตอนนี้เธอเป็นของฉันแล้ว!”
หลีอวี่ชูส่ายหน้าพัลวัน
ที่แท้ ทั้งหมดนี้คือละครที่พวกเขาเล่นกันเอง!
ที่แท้ หยางหยุนไข่รักซ่งเชี่ยนจริงๆ!
มิน่า ผู้บังคับบัญชาจัดสรรเงินชดเชยให้ซ่งเชี่ยน แต่หยางหยุนไข่กลับดูแลทั้งวันทั้งคืน
ทิ้งหลักการและจุดยืนครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อเธอ
แล้วตัวเธอเองเป็นอะไร?
ตอนนั้นเขาช่วยเธอ พอสองบ้านหมั้นหมายกัน ตอนนั้นเขาก็มีสีหน้ายินดีชัดๆ!
เขาไม่ได้รักเธอ จะบอกตรงๆ เลยก็ได้ เธอจะไม่หน้าด้านเกาะผู้ชายไม่ปล่อยหรอก
ทำไมต้องใช้วิธีแบบนี้กับเธอ?
แต่ความจริงไม่ปล่อยให้เธอคิดมาก
ฉายเหลาอู่ผลักเธอลงพื้นทันที
“แม่คนสวย ให้พี่หยุนไข่ของเธอดูสิว่าเรารักกันแค่ไหน”
“呜呜呜...”
แต่ไม่ว่าจะดิ้นรนยังไงก็ไร้ประโยชน์
เมื่อเห็นว่าฉายเหลาอู่กำลังจะทำสำเร็จ ในความโกลาหล เชือกที่มือเธอกลับหลุดอย่างน่าประหลาด ในหัวแวบถึงปืนที่ฉายเหลาอู่เหน็บไว้ที่เอว
“ปัง ปัง ปัง...”
ยิงสามนัดติดต่อกัน โลกทั้งใบเงียบสงัด
…………………………………………
ฉายเหลาอู่ตาค้างสิ้นใจซบอยู่บนตัวเธอ
จากนั้น
“ปัง ปัง ปัง” หลีอวี่ชูยิงใส่คนร้ายคนอื่นอีกหลายนัด แต่กลับไม่เคยยิงไปทางประเทศของตนเลย!
แม้ในใจเธอจะเกลียดชังคู่ชู้รักนั้นสุดหัวใจ!
เธอรู้ดีว่าปิตุภูมิกำลังลำบาก อยู่ในยุคสมัยที่ผันผวน
เธอเป็นแค่เด็กสาวธรรมดา ไม่สามารถสร้างคุณูปการใหญ่หลวงได้ แต่จะไม่มีทางนำปัญหามาสู่ประเทศชาติเด็ดขาด!
“บัดซบ ฆ่ามัน!
สับมันเป็นชิ้นๆ โยนให้หมากินซะ!”
หลีอวี่ชูไม่รู้สึกถึงกระสุนนัดแล้วนัดเล่าที่พุ่งเข้ามาในร่าง
พยายามมองไปทางหลักเขตแดน แต่กลับเห็นเพียงซ่งเชี่ยนถูกหยางหยุนไข่กอดไว้ในอ้อมแขนแนบอก
หลีอวี่ชูใจคอห่อเหี่ยวไร้สิ้นสุด
เธอ...อยากกลับบ้านแล้ว!
ไม่รู้ว่าแม่รู้ข่าวว่าเธอตาย จะร้องไห้จนตาบอดหรือไม่?
พ่อจะเจอเหล้าที่เธอซ่อนไว้ไหม?
หลานสาวตัวน้อยจะโกรธเธอไหมที่ไม่ได้กลับไปถักเปียให้?
...
พลันที่สติกำลังจะดับวูบไปอย่างสิ้นเชิง
เธอได้ยินเสียงอุทานตกใจที่แทงทะลุจิตวิญญาณแต่กลับไม่คุ้นเคย
“หลีอวี่ชู!”
เธออดยิ้มเย้ยตัวเองในใจไม่ได้
ที่ชายแดนห่างไกลผู้คนเช่นนี้ ใครจะแคร์ความเป็นความตายของเธอกัน?
ไม่มี!!!
……………………
คิดดูเถิด หลีอวี่ชู สิ้นใจตายอย่างน่าอนาถบนเส้นทางชายแดนที่ห่างออกไปเพียงก้าวเดียว
เธอไม่ยอมจำนน ไม่ยอมจริงๆ!
“หยางหยุนไข่ ซ่งเชี่ยน หากเริ่มใหม่ได้ ข้าจะให้พวกเจ้าตายอย่างไร้สุสาน!”