“อินซุ่น! นายบ้าไปแล้วหรือไง?!”
“กลับฐานเดี๋ยวนี้!”
“นี่นายกำลังฆ่าตัวตายอยู่นะ!”
ในห้องบัญชาการ ทุกคนตกใจกับการกระทำที่ไม่ห่วงชีวิตของหวังจื้อกังจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ
นั่นไม่ใช่กำแพงเมฆธรรมดา
นั่นคือเมฆรูปทั่ง!
ฝันร้ายของนักบินทุกคน!
ทว่า
เมื่อเผชิญกับเสียงคำรามของเฉินฝาน คำตอบของหวังจื้อกังกลับทำให้ทุกคนคาดไม่ถึง
เสียงของเขาแปร่งไปเล็กน้อยเพราะแรงโอเวอร์โหลดมหาศาล แต่ยังคงชัดเจน ทั้งยังเต็มไปด้วยความยินดีอย่างเหลือเชื่อ
“รายงานหอควบคุม!”
“ผมเห็นช่องว่าง!”
“ตรงกลางระหว่างเมฆรูปทั่งสองก้อน มีช่องว่างอยู่!”
ช่องว่าง?
ช่องว่างอะไร?
เฉินฝานชะงักไป
เขาจ้องหน้าจอเรดาร์เขม็ง แล้วขยายภาพบริเวณนั้นจนใหญ่ที่สุด
จริงด้วย
ระหว่างกลุ่มเมฆพายุขนาดมหึมาสองกลุ่มที่กำลังเคลื่อนเข้าหากันอย่างช้า ๆ และใกล้จะหลอมรวมเป็นก้อนเดียว มีช่องแคบสีดำอยู่เส้นหนึ่ง
“กว้างประมาณยี่สิบเมตร! อาจจะแคบกว่านั้นด้วยซ้ำ!”
“พวกมันยังไม่หลอมรวมกันสนิท! เรายังมีโอกาส!”
เสียงของหวังจื้อกังดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมคำตัดสินที่หนักแน่นจนไม่มีใครกล้าคัดค้าน
“หอควบคุม ผมขอผ่านช่องว่างเข้าไปด้านหลังพายุ เพื่อตามหาเที่ยวบิน HU7463!”
“ช่วยนำทางพวกเขากลับฐาน ผ่านเส้นทางแห่งชีวิตเพียงเส้นเดียวนี้!”
สมองของเฉินฝานแล่นเร็วจี๋