ในห้องนักบิน
กัปตันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้สติกลับมาจากความตกใจในตอนแรกแล้ว
“คุณ...คุณเป็นนักบินกองทัพอากาศจริง ๆ เหรอ” จางผู้เฒ่าถามเสียงเบาอย่างอดไม่ได้
เฉินเยี่ยนจ้องตรงไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ ไม่ชายตามองไปทางอื่น ก่อนเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน
“แล้วจะให้เป็นอะไรล่ะ”
“ความสูงห้าพันฟุต!”
“ความเร็วสามร้อยยี่สิบ!”
เสียงของเฉินเยี่ยนดังขึ้นในห้องนักบินอันคับแคบ สั้นกระชับและหนักแน่น
“เตรียมลงจอด!”
จางผู้เฒ่าสะดุ้งเฮือก รีบนั่งตัวตรงทันที แม้ร่างกายครึ่งซีกยังชาอยู่ แต่เขารู้ดีว่าตอนนี้ถึงเวลาต้องสู้สุดชีวิตแล้ว
“รับทราบ!”
“กางขาล้อ!” เฉินเยี่ยนออกคำสั่ง
มือของจางผู้เฒ่าสั่นเล็กน้อย แต่ก็ยังคว้าคันบังคับขาล้อได้อย่างแม่นยำ แล้วดึงลงอย่างแรง
เสียง “กึก” ดังขึ้น
ไฟแสดงสถานะสีเขียวสามดวงในห้องนักบินสว่างขึ้น
“กางขาล้อและล็อกเรียบร้อยแล้ว!” จางผู้เฒ่ารายงานเสียงดัง
“ดีมาก”
เฉินเยี่ยนตอบเรียบ ๆ มือทั้งสองจับคอนโทรลไว้อย่างมั่นคงดุจหินผา
เครื่องบินยังคงส่งเสียงหวีดหวิวขณะดิ่งลง
……
ในห้องโดยสาร
เมื่อผู้โดยสารรู้สึกว่าเครื่องบินกำลังดิ่งลงเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน ความตื่นตระหนกที่เพิ่งสงบลงก็ปะทุขึ้นทันทีราวกับถังดินปืนที่ถูกจุดชนวน!
“อ๊า! เกิดอะไรขึ้น!”
“เครื่องบินกำลังจะตกแล้ว!”
“พวกเรากำลังจะตายหรือเปล่า! ฉันไม่อยากตาย!”
“ความเร็วไม่ปกติ! เร็วเกินไปแล้ว! นี่ไม่ใช่การลงจอดตามปกติแน่ ๆ!” นักธุรกิจที่เดินทางบ่อยคนหนึ่งตะโกนลั่น ใบหน้าซีดเผือด
“นี่คือการลงจอดฉุกเฉิน! ลงจอดฉุกเฉิน!”
คำสองคำนี้ทำลายกำแพงในใจของทุกคนลงอย่างสิ้นเชิง
“จบแล้ว...พวกเราจบกันหมดแล้ว...”
ขณะนั้นเอง เสียงของหัวหน้าแอร์ฮอสเตสก็ดังก้องไปทั่วห้องโดยสารผ่านระบบกระจายเสียง
น้ำเสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย แต่หนักแน่นอย่างยิ่ง เปี่ยมด้วยพลังที่ไม่มีใครกล้าขัด
“ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านโปรดทราบ!”
“นี่ไม่ใช่การซ้อม!”
“โปรดจัดท่าป้องกันแรงกระแทกทันที!”
“ก้มตัว! ก้มศีรษะ! ใช้มือทั้งสองข้างกอดเข่า! เกร็งตัวไว้!”
“Brace for impact!”
“Brace! Brace!”
ในวินาทีนั้น พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินทุกคนแสดงให้เห็นถึงความเป็นมืออาชีพอันน่าทึ่ง