“ซ่งเสี่ยว!”
กู้ม่านตกใจกับภาพตรงหน้าจนชะงักงัน พอได้สติก็รีบวิ่งเข้าไปทันที
“ซ่งเสี่ยว เป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“ฉัน... ฉันไม่เป็นไร...” ซ่งเสี่ยวเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว รู้สึกเหมือนกระดูกทั้งร่างแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
เธอพยายามดิ้นรนลุกขึ้น แต่กลับพบว่าไม่มีแรงเลยสักนิด
เมื่อกี้มันอะไรกันแน่?
ทำไมในห้องนักบินถึงมีลมแรงขนาดนั้น?
เธอไม่สนคำห้ามของกู้ม่าน ฝืนใช้แรงทั้งหมดที่มีคลานไปยังประตูที่ปิดสนิทอีกครั้ง
เธอไม่เชื่อ
เธอต้องเห็นกับตาตัวเอง
คราวนี้เธอฉลาดขึ้นแล้ว
เธอเกาะกรอบประตูไว้แน่น ใช้แรงทั้งหมดที่มีแง้มประตูออกเพียงช่องเล็กๆ
พอให้เธอมองเห็นภาพภายในห้องนักบิน
กัปตันเฉินเยี่ยนกับกัปตันคนที่สองเหลียงตง ทั้งคู่มีเลือดเปรอะเปื้อนอยู่ทั่วร่าง
พวกเขากดพวงมาลัยบังคับเครื่องบินไว้แน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน เหงื่อบนหน้าผากปนเลือดไหลลงมาไม่หยุด
สีหน้าเคร่งเครียดและจดจ่อของทั้งคู่ เป็นภาพที่ซ่งเสี่ยวไม่เคยเห็นมาก่อน
ส่วนผู้ช่วยนักบินอวี้ต้าเป่านอนอยู่ตรงมุมด้านหลัง แขนซ้ายบิดงออย่างผิดรูป เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บสาหัส
สมองของซ่งเสี่ยวพลันอื้ออึง ว่างเปล่าไปหมด
หน้าต่างห้องนักบิน... แตกแล้ว!
ที่ระดับความสูงหมื่นเมตร ขณะบินด้วยความเร็วแปดร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง หน้าต่างห้องนักบินกลับแตก!
น้ำตาของซ่งเสี่ยวเอ่อล้นออกมาทันที
เธอค่อยๆ ปล่อยมือเงียบๆ
“ปัง”
ประตูห้องโดยสารปิดลงอีกครั้ง
……
ในเวลาเดียวกัน
ศูนย์ข้อมูลดาต้าลิงก์ กองบัญชาการกองทัพอากาศเขตการทัพภาคตะวันตก
บนจออิเล็กทรอนิกส์ขนาดมหึมา แสดงข้อมูลเที่ยวบินทั่วน่านฟ้าภาคตะวันตกแน่นขนัด