บ่ายสามโมงห้านาที
ลำตัวมหึมาของเที่ยวบิน HU7463 กำลังบินวนลดระดับลงทีละรอบอยู่กลางอากาศ
ใต้ปีกทั้งสองข้าง สายน้ำมันที่กลายเป็นละอองสีขาวสองสายถูกกระแสลมฉุดลากจนแผ่กระจายเป็นม่านหมอกตระการตา พาดผ่านท้องฟ้า
นี่คือการทิ้งน้ำมัน
เพื่อให้เครื่องบินมีน้ำหนักอยู่ในเกณฑ์ปลอดภัยสำหรับการลงจอด จำเป็นต้องทิ้งน้ำมันส่วนใหญ่กลางอากาศ
ข้างลำเครื่องบิน เครื่องบินขับไล่ เจ-10ซี สองลำที่มีตราอินซุ่นสีแดงบินประกบคุ้มกันอยู่ซ้ายขวา ราวกับอัศวินผู้ซื่อสัตย์ที่สุด
ภายในห้องนักบิน บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก
ใบหน้าของเฉินเยี่ยนซีดขาวราวกระดาษ
เศษกระจกห้องนักบินคมกริบชิ้นหนึ่งยังปักคาอยู่ที่อกซ้ายของเขา
ทุกครั้งที่หายใจ แผลจะถูกกระทบกระเทือนจนเกิดความเจ็บปวดราวกับถูกแทงทะลุหัวใจ
“ความสูง 6,600 ความเร็ว 350 ทุกอย่างปกติ!”
“ระบบทิ้งน้ำมันปกติ!”
อวี้ต้าเป่าผู้ช่วยนักบินรายงานตัวเลขไปพลาง ลอบเหลือบมองเฉินเยี่ยนด้วยหางตาไปพลาง
กัปตันที่อายุน้อยกว่าตัวเองหลายปีคนนี้ ในสายตาเขาตอนนี้แทบไม่ต่างจากเทพเจ้า
เหลียงตง นักบินที่สอง มีสีหน้าเคร่งขรึม มือทั้งสองกำแน่นจนฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
พวกเขาฝ่าพายุฝนฟ้าคะนองออกมาได้ ถือว่าสร้างปาฏิหาริย์แล้ว
ตอนนี้ ขอเพียงทิ้งน้ำมันให้เสร็จและลงจอดได้อย่างปลอดภัย ทุกคนก็จะรอดชีวิต!
เครื่องบินเริ่มบินวนเป็นรอบที่สาม
ขณะที่ทุกคนคิดว่าช่วงเวลาอันตรายที่สุดผ่านพ้นไปแล้ว
“กร๊อบ!”
เสียงโลหะหักดังขึ้นจากด้านขวาของลำตัวโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า!
เสียงนั้นไม่ดังนัก แต่กลับเหมือนค้อนหนักทุบลงกลางใจของทุกคนอย่างจัง!
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนแหลมบาดหูก็ดังกึกก้องไปทั่วห้องนักบินอีกครั้ง!
“บี๊บ! บี๊บ! บี๊บ!”
ไฟเตือนสีแดงฉานเรียงเป็นแถวกะพริบถี่อย่างบ้าคลั่ง!