บนเครื่องบิน
ซ่งเสี่ยวเข็นรถเสบียงเดินเข้ามาในชั้นหนึ่งอย่างระมัดระวัง
เธอพยายามทำสีหน้าให้ดูเป็นมืออาชีพและเป็นมิตรที่สุด
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง ต้องการรับเครื่องดื่มอะไรไหมคะ เรามีกาแฟ ชา น้ำผลไม้ แล้วก็โค้กค่ะ”
ฉางเสี่ยวหน่ากำลังเอนกายอยู่บนที่นั่งกว้าง พลิกนิตยสารไปมาอย่างเบื่อหน่าย
เมื่อได้ยินเสียง เธอก็เงยหน้าขึ้น สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าที่ดูประหม่าเล็กน้อยของซ่งเสี่ยว
เธอไม่ได้มองรายการเครื่องดื่ม แต่กลับกวักนิ้วเรียกซ่งเสี่ยว
“น้องสาว มานี่หน่อยสิ”
ซ่งเสี่ยวใจหายวาบ แต่ก็ยังเข็นรถเข้าไปหา
“คุณผู้หญิง มีอะไรให้รับใช้คะ”
ฉางเสี่ยวหน่าวางนิตยสารลง โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แล้วลดเสียงลง
“ช่วยเอาคำพูดไปบอกกัปตันของพวกเธอให้หน่อยได้ไหม”
ซ่งเสี่ยวชะงักไป ก่อนจะส่ายหน้ารัวราวกับกลองป๋องแป๋ง
“ขอโทษนะคะคุณผู้หญิง ทางเรามีกฎห้ามรบกวนห้องนักบินระหว่างเที่ยวบินค่ะ”
“เพื่อความปลอดภัยในการบินค่ะ”
ท่าทีของเธอหนักแน่น ปฏิบัติตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด
“ชิ น่าเบื่อจริง ๆ”
ฉางเสี่ยวหน่าเบ้ปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
ในจังหวะนั้นเอง กู้ม่านก็เดินเข้ามา พร้อมรอยยิ้มตามแบบฉบับมืออาชีพ
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง มีอะไรให้ดิฉันช่วยไหมคะ”
เธอสังเกตเห็นว่าซ่งเสี่ยวกำลังลำบากใจ จึงเข้ามารับช่วงต่อด้วยตัวเอง
ฉางเสี่ยวหน่ากวาดตามองกู้ม่านตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะดูป้ายตำแหน่งบนอกเสื้อและรู้ว่าเธอเป็นใคร
“คุณตำแหน่งสูงกว่าเธอใช่ไหม”
ฉางเสี่ยวหน่าถาม
กู้ม่านยังคงยิ้มอยู่
“ดิฉันเป็นหัวหน้าแอร์ฮอสเตสของเที่ยวบินนี้ค่ะ กู้ม่าน”
“ดีเลย”
ฉางเสี่ยวหน่าพยักหน้า แล้วโน้มตัวมาข้างหน้าอีกครั้ง ดวงตาสวยคู่นั้นเป็นประกายเจ้าเล่ห์
“งั้นคุณช่วยเอาคำพูดไปบอกกัปตันของพวกคุณให้หน่อย”