ยายทังสวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบ เส้นผมสีเงินขาวมวยไว้อย่างเรียบร้อย ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นราวกับมองทะลุความผันผวนของโลกมานับไม่ถ้วน
เธอรีบก้าวเข้ามาไม่กี่ก้าวก็ถึงตัว แล้วคว้ามือฉันไว้ น้ำเสียงร้อนรน “นี่เธอไปโดนอะไรมา?”
ใจฉันกระตุก รีบถาม “ฉันเป็นอะไรไปเหรอ?”
ยายทังหน้าขรึมลง ดึงฉันเข้าไปในศาล “เข้าไปข้างในก่อนแล้วค่อยคุย”
พอเข้าไปในศาล ยายทังบอกให้ฉันรออยู่ข้างนอกสักครู่ เธอจะไปเอาไข่หยินมาฟองหนึ่ง เพื่อตรวจดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ไข่หยินก็คือไข่ที่แม่ไก่ออกมาโดยไม่ได้ผสมพันธุ์กับไก่ตัวผู้ จึงไม่ถูกพลังหยางกัดกร่อน
ระหว่างที่ฉันนั่งรอยายทังอยู่ตรงประตู สายตาก็กวาดผ่านโถงศาลโดยไม่ตั้งใจ แล้วพลันเหลือบเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้ารูปเคารพ
เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีดำ รูปร่างสูงโปร่ง แผ่ไอเย็นเยียบออกมาทั่วร่าง
ที่สะดุดตาที่สุดคือหน้ากากบนใบหน้าซึ่งดูคล้ายภูตผีเทพเจ้า ลึกลับและน่าเกรงขาม
เขารู้ตัวว่าฉันกำลังมอง จึงค่อย ๆ หันหน้ามา
ดวงตาคู่นั้นใต้หน้ากากลึกล้ำราวหุบเหว ราวกับกลืนกินทุกสิ่งได้
ตอนนั้นเอง ยายทังก็เดินมาพร้อมไข่ไก่ฟองหนึ่งที่วาดอักขระไว้เต็มเปลือก
เธอบอกให้ฉันอยู่นิ่ง ๆ จากนั้นก็กลิ้งไข่ไปบนหน้าผากฉันเบา ๆ
ไข่ยังอุ่นอยู่ หลังกลิ้งไปมาสองสามรอบ ร่างกายฉันก็ค่อย ๆ อบอุ่นขึ้น ส่วนไข่กลับเย็นลง
ยายทังถามอย่างเป็นห่วงว่าฉันรู้สึกดีขึ้นหรือยัง
ฉันพยักหน้า เธอจึงยกไข่ออก แล้วพูดเสียงเข้มว่า “เธอไปทำอะไรมา? ไอผีบนตัวถึงได้หนักขนาดนี้!”
“ไอผีเหรอ?” ตอนนี้ตัวฉันอุ่นสบายขึ้นมากแล้ว
ยายทังยื่นไข่ให้ฉันด้วยสีหน้าไม่สู้ดี “แกะดูสิ”
ฉันมองอย่างสงสัย ก่อนเคาะเปลือกไข่ให้แตกแล้วปอกออก ไข่ฟองนี้ต้มจนสุก ๆ ดิบ ๆ เนื้อเด้งใช้ได้เลย
พอปอกเสร็จมันยังอุ่นนิด ๆ แต่ทันทีที่ฉันแหวกไข่ออกก็สะดุ้งสุดตัว เดิมทีไข่แดงกลับกลายเป็นน้ำสีดำ มีไอสีดำลอยขึ้นมา
“ยายทัง!” พอเห็นภาพนั้น มือฉันก็สั่นด้วยความตกใจ เกือบทำไข่ตกพื้น
ยายทังกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า นี่แหละคือไอผี คนเป็นมีเปลวหยางอยู่ที่หน้าผากและไหล่ทั้งสองข้าง
เปลวหยางบนหน้าผากฉันแทบถูกไอผีซัดจนดับ ไอผีเข้าสู่ร่างกาย ฉันถึงได้รู้สึกหนาวไปทั้งตัว
เมื่อครู่เธอใช้ไข่หยินดูดไอผีออกไปหมดแล้ว
ยายทังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เล่าให้ยายฟังหน่อย เธอไปปะทะกับอะไรเข้าหรือเปล่า?”
ฉันนึกทบทวนอย่างละเอียด ตลอดเดือนที่ผ่านมาแทบอยู่แต่ในโรงเรียน เพิ่งกลับบ้านมาได้ไม่กี่วัน สิ่งเดียวที่ผิดปกติก็คือไหสีดำที่ย่าหอบกลับมา
ฉันจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียด รวมถึงเรื่องที่ย่าให้ฉันหยดเลือดลงในไหเพื่อรับเด็กมาเกิดด้วย
หลังฟังจบ ยายทังก็ขมวดคิ้วแน่น “ไหใบนั้นหน้าตาเป็นยังไง?”
ฉันตอบ “ไหใบนั้นแปลกมาก ไม่รู้ว่าข้างในใส่อะไรไว้ แค่เห็นแวบเดียวก็ขนลุกแล้ว”
จากนั้นฉันก็เล่ารูปร่างของไหสีดำ รวมถึงผ้าสีเหลืองที่วาดอักขระไว้เต็มผืนซึ่งปิดปากไหอยู่
ฉันอธิบายไปคร่าว ๆ โดยเฉพาะเรื่องผ้าสีเหลืองที่วาดอักขระไว้เต็มผืนและปิดปากไห
สีหน้าของยายทังยิ่งดูแย่ลงเรื่อย ๆ เธอเงียบไปพักใหญ่
“ยาย... ยายรู้อะไรใช่ไหม?” ฉันเห็นสีหน้าเธอผิดปกติ จึงลองถามหยั่งเชิง
ยายทังถอนหายใจ “ยายก็ไม่กล้าฟันธง แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เรื่องใหญ่แน่”
พอได้ยินอย่างนั้น ฉันก็ทั้งสงสัยทั้งกลัว
ฉันสูดหายใจลึก แล้วถามยายทังว่ารู้อะไร รีบบอกฉันทีว่าไหใบนั้นมันเป็นมายังไงกันแน่
ยายทังเหลือบมองฉัน ก่อนพูดออกมาสี่คำ “ยืมครรภ์ให้กำเนิดลูก”
ใจฉันกระตุก รีบถามว่านั่นหมายความว่ายังไง
ยายทังบอกฉันว่านี่เป็นวิชาผีที่อาศัยครรภ์หยิน
ในไหใบนั้นเป็นวิญญาณทารกเพศชายที่ยังไม่ทันคลอด หรือเพิ่งคลอดออกมาก็ตายตั้งแต่ยังเล็กจริง ๆ
ในไหสีดำมีน้ำคร่ำ หรือก็คือน้ำในครรภ์
การผนึกวิญญาณทารกไว้ข้างในก็เท่ากับขังมันอยู่ในมดลูก
อาศัยสายเลือดของญาติสนิทเป็นตัวเชื่อม พอครบ 7 วันก็ดื่มน้ำคร่ำในไหเข้าไป วิญญาณทารกข้างในก็จะย้ายเข้ามาอยู่ในท้องของตัวเองโดยธรรมชาติ
นี่เรียกว่ายืมครรภ์ให้กำเนิดลูก
ฉันรู้สึกคลื่นไส้นิดหน่อย แต่ฟังจากที่ยายทังพูด ดูเหมือนวิธีนี้จะทำให้มีลูกชายได้จริง ๆ
ฉันอดถามไม่ได้ “ทำแบบนี้แล้วมีลูกชายได้จริงเหรอ?”
ยายทังแค่นเสียงเย็นชา “คนเป็นไปยืมครรภ์หยิน เด็กที่ตายตั้งแต่ยังเล็กเข้าไปอยู่ในท้องคนเป็น มันจะสูบพลังชีวิต เลือดเนื้อ และลมปราณของแม่จนแห้ง ต่อให้สุดท้ายแม่ยังเหลือลมหายใจคลอดเด็กในครรภ์หยินออกมาได้ วิญญาณทารกที่ตายไปแล้วจะเป็นเด็กปกติได้ยังไง? นั่นมันเด็กผี!”
ฉันแค่โดนไอผีเกาะ ดวงตาก็พร่าเลือน เปลวหยางแทบถูกซัดจนดับแล้ว
ถ้าดื่มวิญญาณทารกนั่นลงท้องไป ฉันจะยังมีชีวิตรอดได้หรือไง?
ฉันก็ว่าแล้วเชียว
ทั้งที่พ่อฉันไม่มีน้ำยา ทำยังไงก็มีลูกไม่ได้
แล้วทำไมย่าถึงหอบไหใบนั้นกลับมา แล้วมั่นใจนักว่าแม่จะมีลูกชายได้
นี่มันข้ามขั้นตอนออกกำลังกาย ข้ามขั้นตอนลูกอ๊อดตามหาแม่ แล้วกรอกวิญญาณทารกลงท้องกันตรง ๆ เลยนี่นา
ยายทังยังบอกอีกว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ก็แปลว่ามีคนคิดจะอาศัยท้องแม่เลี้ยงเด็กผี
พอได้ยินแบบนี้ ฉันก็สงบใจไม่ลงแล้ว
ยัยแก่บ้านั่น อยากได้หลานชายจนเส้นเลือดในสมองจะแตกแล้วมั้ง
มีแต่ทำเรื่องชั่ว ๆ ทั้งนั้น
ฉันทนไม่ไหวแล้ว จึงพูดว่า “เดี๋ยวฉันกลับไปทุบไหเฮงซวยนั่นให้แตกเลย”
“อย่าวู่วาม!” ยายทังรีบห้ามฉัน “ถึงมันจะยังไม่กลายเป็นเด็กผี แต่ในไหมีวิญญาณทารกอยู่แล้ว แถมเธอยังเซ่นเลือดไปแล้วด้วย ถ้าทุบไหแตก วิญญาณทารกนั่นจะตามรังควานเธอ”
เขาว่ากันว่าเจอพญายมยังง่ายกว่ารับมือผีน้อยที่คอยตามติด
ยายทังอธิบายว่า ตอนนี้วิญญาณทารกถูกผ้าสีเหลืองที่ลงอักขระผนึกไว้ในไห หากปล่อยมันออกมา มันจะตามรังควานไม่เลิกแน่
ระหว่างทางกลับมา ตาฉันพร่าจนแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าไฟจราจรเป็นสีแดงหรือสีเขียว
ทั้งหมดเป็นเพราะไอผีซัดเปลวหยางของฉัน
พอนึกถึงเรื่องนี้ ฉันก็อดด่ายัยแก่บ้านั่นในใจอีกหลายคำไม่ได้
ยายทังเฝ้าศาลมาครึ่งค่อนชีวิต ย่อมรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง
ฉันรีบขอให้เธอช่วยคิดหาทางช่วยฉัน
แต่ยายทังบอกว่าเธอยังไม่เห็นไหสีดำกับตาตัวเอง จึงไม่กล้ายืนยันเต็มร้อย และยังบอกวิธีรับมือไม่ได้
ตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องทำคืออย่าทำอะไรบุ่มบ่ามหรือไปแตะต้องไหใบนั้น และห้ามหยดเลือดลงไปอีกเด็ดขาด
ฉันพยักหน้าอย่างหนักแน่น พลันเหลือบไปเห็นโถงศาลจากหางตา
ชายแปลกหน้าที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่ข้างในกลับหายไปแล้ว
ฉันกับยายทังยืนขวางอยู่ตรงประตูพอดี ในโถงศาลก็ไม่มีทางออกอื่น
“ยายทัง!” ฉันเรียกเสียงเบาอย่างกระวนกระวาย
“มีอะไร?”
ฉันชี้ไปทางโถงศาล “ลูกค้าที่มาสักการะเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว?”
ยายทังมองเข้าไปในศาล สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “หนูพูดอะไรน่ะ ศาลเก่า ๆ ของยายจะมีลูกค้าที่ไหน?”
“...”
ฉันดูออกว่ายายทังไม่ได้โกหก และเธอก็ไม่มีเหตุผลต้องโกหกด้วย
แต่ก่อนที่ฉันจะทันพูดอะไร สีหน้าของยายทังก็เปลี่ยนเป็นประหลาดขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาเธอไหววูบขณะถามฉัน “เธอเห็นจริง ๆ เหรอ?”
ฉันพยักหน้า ยืนยันว่าเมื่อครู่มีผู้ชายสวมเสื้อคลุมสีดำยืนอยู่ในโถงศาล และบนใบหน้าก็สวมหน้ากากที่เต็มไปด้วยรูปเทพเจ้า
หลังฟังจบ สีหน้าของยายทังก็ซับซ้อนจนยากจะอ่าน แววตาวูบผ่านความหมายลึกล้ำที่ยากจะอธิบาย