เจียงหลิงฮ่วนไม่สนใจว่าทั้งคู่กำลังจะถอดเสื้อผ้า เดินเข้าไปตรง ๆ แล้วอ้าปากใส่หน้าเลย: “แหวะ——แหวะ——แหวะ——”
ทั้งคู่: “...”
บ้าเหรอ?!
รูมเมทโมโหจนดึงม่านปิด
เจียงหลิงฮ่วนเปิดม่านออกแล้วทำต่อ: “แหวะ——แหวะ——แหวะ——”
พอแหวะเสร็จก็ดึงม่านปิดให้
ทั้งคู่: “...”
นี่มันโรคจิตชัด ๆ!
ในห้องเงียบลงทันที พอรูมเมทคิดว่าเจียงหลิงฮ่วนหยุดแล้ว สามนาทีต่อมา—
ขณะที่ทั้งคู่กำลังจูบกันไม่ยอมห่าง ใกล้จะถึงขั้นขึ้นเตียง ก็มีเสียงเพลงสืบสวนน่าขนลุกดังขึ้นข้างหู พร้อมเสียงผู้หญิงทุ้มต่ำเล่าเรื่อง:
“สามีภรรยาที่รักกันมาสิบปี สุดท้ายผู้ชายทำไมถึงสับภรรยาเป็นชิ้น ๆ ไปทิ้งในป่า?”
“คดีความสัมพันธ์ใกล้ชิด 80% ฆาตกรคือคนที่เหยื่อไว้ใจที่สุด คดีที่จะเล่าวันนี้ คือคดีสะเทือนขวัญ 925 สามีสับศพภรรยา...”
“ชายหนุ่มสับศพภรรยาแล้วยัดใส่กระเป๋าเดินทาง ลากออกไปอย่างเปิดเผย...”
เรื่องราวคดีสับศพจากความสัมพันธ์ใกล้ชิดดังขึ้นข้างหูทีละคดี
ท่ามกลางความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว
ฝ่ายชายพยายามหลายครั้งแต่ก็ไม่ตื่นตัวเลย
ความอึดอัดปกคลุม
เขาทิ้งประโยค “ที่รัก วันนี้ผมสภาพไม่ค่อยดี ไว้ครั้งหน้าค่อยทำนะ” แล้วรีบดึงกางเกงขึ้น วิ่งออกจากห้องไป
ฝ่ายหญิงกัดฟันกรอด หันไปมองเจียงหลิงฮ่วน: “เธอก็เป็นนักเรียนทุน เธอไม่รู้เหรอว่าโรงเรียนนี้รังเกียจนักเรียนทุนแค่ไหน? เรามีความรักยากแค่ไหน?
ฉันกว่าจะหาเนื้อคู่แท้ได้... เธอแค่อิจฉาฉันใช่ไหม?!”
เจียงหลิงฮ่วนพูดเรียบ ๆ: “เตียงในหอเล็กขนาดนี้ ทำอะไรก็ไม่สะดวก แถมยังมีคนดู สภาพแวดล้อมแย่ขนาดนี้ เขาไม่พาเธอไปโรงแรมด้วยซ้ำ นี่เรียกว่ารักแท้?
อีกอย่างฉันแค่เปิดวิดีโอไปสองสามอัน เขาก็ห่อเหี่ยวแล้ว ถ้ารักแท้ ต่อให้เปิดเพลงศพเขาก็ต้องแข็งเป็นเหล็กเส้นสิ”
รูมเมทตาเบิกกว้าง เหมือนกำลังคิด
778: [?]
มีมุมนี้ด้วยเหรอ?
[รางวัลภารกิจสุ่ม ขัดขวางพฤติกรรมรักไม่ศิวิไลซ์: ยืดอายุ +1 วัน, สุ่มการ์ดสกิลตาบอด +1]
เจียงหลิงฮ่วน: ?
778 อธิบาย: [ถึงภารกิจหลักจะเป็นการทำลายคู่รักบนตารางอันดับ แต่ระหว่างทางก็ขัดขวางพฤติกรรมไม่ศิวิไลซ์ของ NPC ตัวอื่น เพื่อหาอายุและรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ ประทังชีวิตได้!]
เจียงหลิงฮ่วนเลยสุ่มการ์ดตาบอดไปด้วย:
[นิ้วกรรไกร: ภายในหนึ่งนาทีที่ใช้การ์ดนี้ นิ้วของคุณจะแหลมคมเหมือนกรรไกร]
...
หลังอาบน้ำ เจียงหลิงฮ่วนมองคนในกระจก—
เด็กสาวมีผมยาวตรงดำสนิท หน้าม้าปรกหน้าผากนุ่ม ๆ ยิ่งขับให้ใบหน้าเล็ก ๆ ดูสวยหวานละเอียดขึ้น
หางตาทรงอัลมอนด์แฝงความเย็นชาที่ละลายไม่หาย ดวงตาสีดำลึกเหมือนวังวน จมูกโด่งเล็ก ริมฝีปากสีชมพูอ่อน แต่เม้มเป็นเส้นแข็งกร้าว แต่ถึงอย่างนั้น โครงหน้าอ่อนหวานก็ยังซ่อนไม่อยู่
เห็นชัดว่าเกิดมาหน้าตานุ่มนิ่ม แต่สีหน้ากลับเย็นชา ราวกับขนมเยลลี่แช่น้ำแข็ง ปะทะกันจนออกมาเป็นความน่ารักแบบหน้าบึ้งที่โดนใจคนมาก
โอ้ หน้าเหมือนเธอเลย
เก็บของเสร็จ เธอออกจากหอไปโรงอาหาร
[วิทยาลัยเอลลิสซิมเปิลมีพื้นที่หลายหมื่นหมู่ นักศึกษาสี่ชั้นปีรวมกว่าแปดพันคน ยกเว้นนักเรียนทุนพิเศษบางคน ที่เหลือเป็นลูกหลานคนรวยจากทั่วประเทศ
ในนั้น ตระกูลเซี่ย ลู่ เวิน เผย สี่ตระกูลผู้ก่อตั้งคือฟ้าของที่นี่ และเป็นตระกูลใหญ่ระดับสุดยอดในหนังสือเล่มนี้]
[แล้วถ้าสี่ตระกูลใหญ่นี้ทะเลาะกันเองล่ะ?]
[ไม่มีทางหรอก โลกนี้ทุกคนเอาแต่รักกัน ทรัพย์สินอำนาจเป็นของนอกกาย จะสู้ความรักอันศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไง?
แย่งอำนาจแย่งเงินอาจไม่มีใครสน แต่แย่งแฟนนี่มีคนเอามีดไล่ฟันแน่]
ใบหน้าเย็นชาตลอดเวลาของเจียงหลิงฮ่วนเปล่งประกายสดใสแบบหาดูยาก: [ดีมาก ฉันอยากขโมยเงินคนอื่นมานานแล้ว!]
[หืม?]778 รีบเสริม, [นี่แค่คำเปรียบเทียบ ขโมยเงินจริงคงไม่ได้หรอก!]
เจียงหลิงฮ่วนเซาลงทันที: [เฮ้อ]
778: ?
นี่เสียดายด้วยเหรอ? ขโมยเงินไม่ได้นี่เป็นเรื่องน่าเศร้าขนาดนั้นเลยเหรอ?!
เจียงหลิงฮ่วนเดินมาถึงหน้าโรงอาหาร เหลือบมองเป็ดในสระ: [น่ารักจริง อยากพาพวกมันไปนั่งม้าหมุน]
778: [นั่นไอ้บ้าเป็ดย่าง!]
เงินของร่างเดิมเอาไปซื้อของขวัญให้หนุ่มเสเพลหมด ตอนนี้เหลือติดตัวแค่สี่สิบหยวน
พอดีซื้อบะหมี่เนื้อใส่ไข่ใส่ไส้กรอกได้หนึ่งชาม
แล้วก็หมดเกลี้ยง
778 ตกใจ: [กินฟุ่มเฟือยขนาดนี้ ไม่กลัวตายเหรอ? เงินต้องใช้ที่จำเป็น!]
เจียงหลิงฮ่วนกัดไข่ดาว แก้มขาวใสพองนิด ๆ: [ก็ชีวิตมันมีแต่เรื่องจำเป็นไปหมด (เคี้ยว ๆ)
ถึงพรุ่งนี้จะตาย คืนนี้ก็ต้องกินให้อิ่ม (เคี้ยว ๆ)]
[นี่เธอก็รักตัวเองดีนี่]
[เฮ้อ คนจนชะตาขมอย่างเรา รักแก่ตัวเองก็เหมือนการช่วยเหลือคนจนแบบตัวต่อตัวไม่ใช่เหรอ?]
[...ไม่เป็นไร อุปสรรคก็ผ่านไปทีละด่าน ค่อยเป็นค่อยไป]
[หนึ่ง ฉันไม่ได้ชื่อด่าน จะผ่านอะไร? สอง ฉันก็ไม่ได้ชื่อค่อย จะไปอะไร?]
[...?]
อย่าทำหน้าไร้อารมณ์ด้วยใบหน้าน่ารักขนาดนั้นแล้วพูดแบบนี้ได้มั้ย?
“อูย เบา ๆ หน่อย อย่ากัดแรง...”
ทันใดนั้นข้าง ๆ ก็มีเสียงสาวงอน ๆ บ่นดังขึ้น
เจียงหลิงฮ่วนที่กำลังก้มหน้ากินบะหมี่: ?
ไม่ใช่หรอกนะ โรงอาหารก็ทำกันได้เหรอ?
เธออยากหันไปดู แต่ก็กลัวจะเห็นภาพตอนจอแบบที่คิดไว้ เลยถามก่อน:
[ฉากร้านข้าง ๆ ... ผ่านการเซ็นเซอร์ได้ไหม?]
[สบายมากเลยนายหญิง]
งั้นก็ดี
เธอหันไปดู พบคู่รักโต๊ะข้าง ๆ ก็กินบะหมี่อยู่เหมือนกัน แถมเป็นเส้นใหญ่พิเศษ
ทั้งคู่กำลังลองกัดบะหมี่เส้นเดียวกัน เพื่อจะได้กัดไปกัดมาแล้วจูบกัน
แต่เพราะฝ่ายชายคุมแรงปากไม่ดี กัดเส้นขาดตลอด ฝ่ายหญิงเลยตำหนิไม่หยุด
เจียงหลิงฮ่วนมีแววเสียดายแวบผ่าน
778: [เสียดายนี่หมายความว่าไง? ไม่เห็นสิ่งที่เธออยากเห็นเหรอ?]
[ไม่เล่าไม่เล่า]
ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น คู่รักโต๊ะข้าง ๆ จู่ ๆ ก็ทะเลาะกัน
ฝ่ายชายอธิบายไม่หยุด: “สามีสุดที่รักไม่ได้ตั้งใจ ให้โอกาสสามีสุดที่รักอีกครั้งนะ?”
ฝ่ายหญิงก็ปิดหู คาบเส้นบะหมี่เส้นหนาชุ่มน้ำซุปไว้ แล้วส่ายหัวไม่หยุด
ไม่ฟังไม่ฟังไม่ฟัง!
น้ำซุปจากเส้นหนา ๆ นั้นกระเด็นไปทั่วโต๊ะของเจียงหลิงฮ่วนข้าง ๆ
แม้แต่เสื้อยืดสีขาวที่เพิ่งเปลี่ยนก็ยังมีรอยน้ำมันหลายจุด
เจียงหลิงฮ่วน: “...”
วินาทีถัดมา ฝ่ายชายก็จับแก้มทั้งสองข้างของฝ่ายหญิงไว้แน่น ไม่ให้เธอแกว่งหัวอีก แล้วกัดเส้นบะหมี่อีกฝั่งหนึ่ง
ฝ่ายหญิงหน้าแดงทันที แล้วก็เงียบลง
ทั้งคู่ดูดเส้นบะหมี่จากสองปลายต่ออย่างหวานชื่น
ตอนที่เส้นบะหมี่เหลือแค่สี่ห้าเซนติเมตร ใกล้จะสำเร็จ ทั้งคู่กำลังตื่นเต้นดีใจ ก็เห็นเงาดำแวบผ่าน—
เส้นบะหมี่ถูกตัดขาดจากกลางทันที
ทั้งคู่: “?”