ภายในห้องทำงาน กู้หยานมองสวี่จงอี้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนเอ่ยขึ้นว่า
“ต่อจากนี้ เงินร่วมลงทุนก้อนแรกของเราเล็งไปที่ห้างสรรพสินค้าจิงตง นายคิดว่าเป็นยังไง?”
“จิงตงหรือครับ?”
สวี่จงอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยิน
เขาเคยได้ยินชื่อนี้จริง ๆ นับเป็นผู้เล่นหน้าใหม่ในวงการพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ที่เริ่มผงาดขึ้นมาในช่วงสองปีที่ผ่านมา แต่ก็รู้เพียงแค่ชื่อเท่านั้น ทั้งรูปแบบธุรกิจ ความแข็งแกร่งของบริษัท และแนวโน้มการเติบโต เขาไม่รู้อะไรเลย
เขาไม่ได้ทำเป็นรู้ทั้งที่ไม่รู้แล้วพูดจาเหลวไหล เพียงตอบตามตรงว่า
“คุณกู้ ผมเคยได้ยินแค่ชื่อครับ ส่วนรายละเอียดผมยังไม่ค่อยรู้”
“ผมจะกลับไปจัดเอกสาร ศึกษาข้อมูลให้เข้าใจชัดเจน แล้วค่อยกลับมารายงานคุณครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววชื่นชมวาบผ่านดวงตาของกู้หยาน เขายิ้มพลางพยักหน้า
“ได้ ท่าทีแบบนี้แหละที่ทำให้ลงทุนแล้วไม่ขาดทุน”
ในแวดวงเงินทุน สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือการมองการณ์ไกลแต่ทำอะไรไม่เป็น หากไม่ศึกษาข้อมูลก็ไม่มีสิทธิ์พูด
สวี่จงอี้ไม่ใจร้อนและไม่แสร้งทำเป็นรู้ นี่แหละที่ทำให้เขาเหมาะกับงานเงินร่วมลงทุนที่สุด
“ตกลง ฉันจะรอฟังข่าวจากนาย”
เพียงสามวันสั้น ๆ สวี่จงอี้ก็ลงพื้นที่รวบรวมข้อมูลจากทุกช่องทางจนเสร็จ เขาหอบเอกสารที่จัดเรียงไว้เป็นตั้งกลับมาหากู้หยานอีกครั้ง
ทันทีที่ก้าวเข้ามา เขาก็อดเอ่ยด้วยความรู้สึกทึ่งไม่ได้
“คุณกู้ จิงตงนี่มีของจริงครับ ก่อนหน้านี้ผมประเมินมันต่ำไปมาก!”
เขานั่งลงพลางพลิกเอกสารอย่างรวดเร็ว
“ผู้ก่อตั้งจิงตงคือหลิวเฉียงตง ตั้งแต่ปี 1998 เขาก็เช่าล็อกขายของในจงกวนชุนเพื่อเริ่มต้นธุรกิจ ช่วงแรกขายแผ่นซีดีและอุปกรณ์ดิจิทัลเป็นหลัก ทำธุรกิจค้าปลีกหน้าร้าน ใช้เวลาห้าปีเปิดสาขาได้ 12 แห่ง แถมยังได้คำสั่งซื้อจากหน่วยงานรัฐไม่น้อย”