ในห้องส่วนตัว หลี่เสี่ยวหวานและหลี่เส่าหงยังคงพูดพล่ามวาดวิมานไม่หยุดปาก โหมโปรโมตอนาคตของหงโฮวเมิ่งฉบับใหม่กันอย่างเอาเป็นเอาตาย คิดว่าจับกู้หยานซึ่งเป็น"คนโง่เงินถุง"ได้แล้ว
แต่พวกนางไม่รู้เลยว่า ในใจของกู้หยานตอนนี้ ไม่ได้สนใจเลยว่าละครเรื่องนี้จะได้หรือขาดทุน
สำหรับเขาในตอนนี้ เรื่องหาเงินด้วยการถ่ายละครนั้น เรียกว่าเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยจริงๆ
มีเงินหมุนเวียนห้าแสนกว่าล้านอยู่ในมือ พร้อมไพ่ตายเรื่องการกลับชาติมาเกิดรู้ล่วงหน้า เส้นทางหาเงินของเขานั้นเกินจะนับได้แล้ว
รออีกไม่กี่เดือนตลาดอสังหาฯ จะพัง ถึงตอนนั้นเขาจะกว้านซื้อที่ดินทองคำสองสามแปลงในราคาต่ำๆ ทรัพย์สินก็จะเพิ่มเป็นเท่าตัวทันที
ต่อด้วยกระแสอินเทอร์เน็ต ปันผลทางการเงิน เส้นทางพลังงานใหม่ ทุกอย่างล้วนเป็นเนื้อชั้นดีที่ทำให้ความรวยของเขาพุ่งทะยานขึ้นไปอีก
กำไรเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้จากละครเรื่องหนึ่ง ในสายตาเขาเทียบไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยว
เงิน สำหรับชาตินี้เขาใช้ไม่หมดแล้ว
เมื่อรวยจนไม่ต้องคิดเรื่องเงินแล้ว การทำตัวทำใจก็ไม่จำเป็นต้องเห็นแก่ผลประโยชน์อีกต่อไป
ทำตามใจตัวเอง ใช้ชีวิตให้สบายใจนี่ต่างหากคือเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้
กู้หยานขี้เกียจจะพูดจาไร้สาระกับพวกนางอีก ตรงๆ เลยว่า
"ลงทุนได้"
"ฉันออกเงินหนึ่งพันล้าน ซื้อสัญญานักแสดงหญิงคนหนึ่งที่นี่ขาด"
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะขาดจากบริษัทพวกเธอและกองถ่ายหงโฮวเมิ่งฉบับใหม่โดยสิ้นเชิง สิทธิทั้งหมดเป็นของฉัน"
เมื่อพูดจบ ห้องส่วนตัวที่วุ่นวายก็เงียบกริบ
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เสี่ยวหวานและหลี่เส่าหงแข็งค้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่ากู้หยานจะเอ่ยปากขออะไรแบบนี้
เดิมทีพวกนางแค่อยากหลอกให้เขาลงทุนเพื่ออุดรู แต่ไหงท่านเซียนคนนี้ไม่ทำตามสูตร เดิมพันยังไม่ทันตกลงกัน กลับเอ่ยปากขอคนก่อน?
หลี่เส่าหงลังเลอยู่สองวินาที แล้วเอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง
"ท่านกู้คะ... เรื่องนี้... ดูไม่ค่อยเหมาะกระมัง?"
"พวกเขาล้วนเป็นนักแสดงที่กองถ่ายคัดตัวไว้ สัญญาก็ลงทะเบียนไว้กับบริษัท..."
ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกกู้หยานตัดบท
"เหมาะหรือไม่เหมาะ ฉันเป็นคนตัดสิน"
กู้หยานพูดตรงๆ
"ฉันไม่สนใจว่ากองถ่ายพวกเธอจะได้หรือขาดทุน หรือรายละเอียดสัญญายังไง ฉันขอแค่คน"
"หนึ่งพันล้าน เงินสดแลกสัญญา ตกลงก็ซื้อขายกัน ไม่ตกลง วันนี้การร่วมมือก็จบแค่นี้"
ตรงไปตรงมา ฉับไว ไม่มีช่องให้ต่อรองแม้แต่นิด
บรรดาสาวน้อยในห้องส่วนตัวต่างกลั้นหายใจ แววตาเป็นประกายเร่าร้อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวังที่แทบไม่เชื่อสายตา
วงการบันเทิงยุคนี้ นักแสดงหน้าใหม่ล้นตลาด นักศึกษาไร้เส้นสาย วิ่งรับบทสมทบหรือตัวประกอบ แค่ค่าตัวไม่กี่พันยังแย่งกันหัวแตก
หนึ่งพันล้านเพื่อซื้อสัญญาส่วนตัว!
สำหรับคนหน้าใหม่อย่างพวกเธอแล้ว นี่มันปาฏิหาริย์ลิขิตจากฟ้า นี่คือโอกาสพลิกชะตาชีวิต!
หากถูกเลือก ไม่เพียงแต่ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดทันที ยังได้ผูกสัมพันธ์กับมหาเศรษฐีร้อยล้านอย่างกู้หยาน ต่อไปทั้งทรัพยากร กระแส และเส้นสายก็ไม่ต้องกังวล เรียกว่าเริ่มเกมแบบนอนกินก็ได้
ใครจะไม่ใจสั่น?
มองดูท่าทีกระตือรือร้นของสาวๆ แล้ว หลี่เสี่ยวหวานกับหลี่เส่าหงสบตากัน พอเข้าใจความในใจของอีกฝ่าย ความลังเลในใจก็สลายหายไปในพริบตา
ทั้งสองโลดแล่นอยู่ในวงการบันเทิงมาหลายปี มองทะลุกฎของวงการนี้มานานแล้ว
วงการบันเทิงยุคแรกๆ พึ่งพรสวรรค์ พึ่งฝีมือ พึ่งเส้นสาย ถึงจะฝ่าวงล้อมออกมาได้จริงๆ
แต่ตอนนี้ยุคเปลี่ยนไปแล้ว ทุนคือผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดในวงการบันเทิง!
อะไรที่ว่าการแสดง พรสวรรค์ ความพยายาม ต่อหน้าเงินทุนระดับสุดยอด ล้วนเป็นแค่ควัน
ตราบใดที่พ่อพระเอกยอมทุ่มเงิน ดาราใหม่ไม่มีชื่อเสียงก็ปั้นให้เป็นดอกไม้กระแสหลักได้
พวกนางเห็นเรื่องศิลปินพึ่งพาทุน ฉวยโอกาสไต่เต้ามานับไม่ถ้วน กู้หยานมหาเศรษฐีร้อยล้านคนนี้ ยอมทุ่มหนึ่งพันล้านซื้อเด็กใหม่ ดูผิวเผินเหมือนบ้า แต่จริงๆ แล้วเป็นเรื่องปกติมาก
อีกอย่าง ธุรกิจนี้ พวกนางได้กำไรล้วนๆ
ได้เงินสดหนึ่งพันล้านมา จะอุดรูรั่วของกองถ่ายได้โดยตรง ยังสลัดภาระสัญญานักแสดงหน้าใหม่ออกไปอีก เรียกว่าธุรกิจที่ได้กำไรแน่นอน
ชั่งน้ำหนักอยู่ครู่เดียว หลี่เสี่ยวหวานก็ยิ้มกว้างขึ้นมาทันที
"ได้เลยท่านกู้!"
"ทุกอย่างตามท่าน!"
"ขอเพียงท่านพอใจ พรุ่งนี้เราจะจัดการสัญญาให้เรียบร้อย ไม่ยืดเยื้อแน่นอน!"
"ดี"
กู้หยานพยักหน้าเล็กน้อย สายตากวาดมองเหยาเตี๋ยและคนอื่นๆ ในที่นั้น สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่หยางมี่ที่ยังอ่อนเยาว์และแฝงความทะเยอทะยานอยู่ข้างกาย
หัวใจของเหล่าสาวๆ ต่างเต้นรัวอยู่ในคอ ต่างตื่นเต้นและลุ้นระทึกมองกู้หยาน กลัวว่าจะพลาดโอกาสครั้งสำคัญในร้อยปีนี้
จากนั้น กู้หยานก็ยกมือขึ้นแตะไหล่หยางมี่เบาๆ พูดอย่างดูไม่ใส่ใจนัก
"เลือกคนนี้ละกัน"
ทุกคนในห้องพากันมองไปที่หยางมี่ แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
หลี่เสี่ยวหวานยิ่งฉวยโอกาสทอง รีบพูดกับหยางมี่ทันที
"มิ่งมิ่ง!"
"รีบขอบคุณท่านกู้สิ!"
"ที่ท่านกู้มองคุณขึ้นตา นี่คือบุญวาสนาอันยิ่งใหญ่ของคุณ!"
หยางมี่ในตอนนี้อายุแค่ยี่สิบเอ็ดปี ยังเรียนอยู่ที่เป่ยเตี้ยน ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์ ยังไม่เติบโตเป็นเจ้าแม่ผู้เด็ดขาดมีออร่าเต็มพิกัดอย่างในอีกหลายปีข้างหน้า
แววตาของนางแว่บหนึ่งด้วยความเขินอาย รีบลุกขึ้นย่อตัวลงเล็กน้อยพูดว่า
"ขอบคุณท่านกู้ที่เมตตา"
หยางมี่เติบโตมาในแวดวงวงการบันเทิงตั้งแต่วัยเด็ก สั่งสมประสบการณ์มานาน เข้าใจกฎของวงการนี้เป็นอย่างดีมานานแล้ว
นางรู้ดีกว่าใคร ในวงการบันเทิงไม่ขาดคนสวยหรือคนมีพรสวรรค์ หากอยากฝ่าวงล้อมท่ามกลางคู่แข่งนับหมื่นขึ้นสู่จุดสูงสุด แค่ความพยายามอย่างเดียวยังไม่พอ ต้องมีพลังหนุนหลังและทุนหนุน
กู้หยานคือตัวเลือกที่ดีที่สุดในบรรดาตัวเลือกที่ดี
หนุ่มหล่อ รวยร้อยล้าน จัดการเรื่องใหญ่โต ไม่รีรอที่จะทุ่มหนึ่งพันล้านซื้อสัญญานางขาด หมายความชัดเจนว่าจะปั้นนางสุดกำลัง
ธุรกิจนี้ นางได้กำไรล้วนๆ
ส่วนราคาที่ต้องจ่ายอยู่เบื้องหลัง นางรู้ดี เตรียมใจไว้พร้อมแล้ว
กฎของวงการบันเทิงเป็นเช่นนี้มาโดยตลอด ของขวัญแห่งโชคชะตาทุกอย่าง ล้วนถูกติดป้ายราคาไว้ล่วงหน้าอย่างเงียบๆ
จะรอพึ่งพาผู้อื่นอย่างเอาแต่ใจ มองหน้าคนอื่นเอาตัวรอดไปวันๆ ก็ไม่สู้คว้าโอกาสทองนี้ไว้เอง
จะพึ่งพาทุนเหมือนกัน ก็ต้องเลือกที่หนุ่ม รวย และยอมทุ่มทรัพยากรให้
กู้หยานมองหยางมี่ที่ทั้งอ่อนโยนและรู้จักกาลเทศะ ในใจก็รู้สึกพอใจ
คนนอกคิดว่าเขาหลงระเริงในสีสันของหญิงสาว ทุ่มเงินหนึ่งพันล้านไปกับความงามแบบสุรุ่ยสุร่าย เป็นพฤติกรรมของคนโง่เง่าโดยแท้
แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าการลงทุนครั้งนี้ เป็นหนึ่งในการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดในชาตินี้
ใครจะคิดว่าเด็กสาวนักเรียนที่ยังอ่อนต่อโลกคนนี้ ในอนาคตจะทุ่มเทสร้างบริษัทเจียซิง มีเดียมูลค่าห้าพันล้าน ได้นั่งบัลลังก์นางเอกแถวหน้าของวงการบันเทิงจีน
แม้สุดท้ายจะถอนตัวออกจากเจียซิง มีเดีย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความสามารถของนางนั้นมีอยู่จริง
หนึ่งพันล้านซื้อสัญญาของราชินีวงการบันเทิงในอนาคตขาด ไหนเลยจะเรียกว่าการใช้จ่าย?
นี่คือการลงทุนระดับเทพที่ได้ของถูก!
เทียบกับการทุ่มเงินลงไปในหงโฮวเมิ่งฉบับใหม่แล้วขาดทุนหลายสิบล้าน ธุรกิจนี้คุ้มค่าเป็นร้อยเท่า!
กู้หยานไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขียนเช็คทันที ส่งให้หลี่เสี่ยวหวาน
"พรุ่งนี้จัดคนมาประสานงาน โอนสัญญาและเอกสารทั้งหมดของนางมาเป็นชื่อฉัน"
"วางใจได้ท่านกู้! รับรองจัดการให้เรียบร้อย!")
หลี่เสี่ยวหวานรับเช็คมาด้วยสองมือ ยิ้มจนหุบไม่ลง
ธุรกรรมเสร็จสิ้น
กู้หยานขี้เกียจอยู่ต่อในห้องส่วนตัว คว้าเอวหยางมี่แล้วลุกขึ้นยืนเดินออกไป
"พวกเธอคุยกันต่อเถอะ ฉันไม่เป็นเพื่อนแล้ว"