ตามธรรมเนียมที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรในวงการ งานเลี้ยงปิดกล้องมีไว้เลี้ยงขอบคุณทีมงาน โดยทั่วไปก็แค่จัดซื้อของที่ระลึกกับขนมมาสักชุด พอเป็นพิธีเท่านั้น
เดิมทีเจียงซิ่นก็ตั้งใจจะทำตามธรรมเนียมนี้ แต่แผนการกลับถูกกู้หยานคัดค้านอย่างเด็ดขาด
ชาติที่แล้วกู้หยานคลุกคลีอยู่ในเหิงเตี้ยนมาหลายปี จึงเข้าใจระบบนิเวศของกองถ่ายเป็นอย่างดี
ของขวัญชิ้นเล็กชิ้นน้อยสารพัดแบบ เมื่อทุกคนรับไปก็คงเพียงยิ้มรับตามมารยาท แต่ซองเงินสดที่จับต้องได้ต่างหากที่จะถูกใจทุกคนจริง ๆ
เงินในซองแต่ละใบไม่ได้มากมายอะไร เริ่มต้นที่ 200 หยวน สูงสุดไม่เกิน 500 หยวน แต่สำหรับพนักงานระดับล่างและนักแสดงทั่วไปหลายคน สิ่งที่พวกเขาเห็นคุณค่าไม่ใช่แค่เงิน หากยังเป็นความจริงใจที่มองเห็นได้ของผู้ลงทุนด้วย
หลังงานเลี้ยงปิดกล้องเลิกรา กู้หยานจัดโต๊ะอาหารแยกต่างหาก เชิญเพียงหวังเป่าเฉียง จางอี้ และต้วนยี่หง สามคนที่เซ็นสัญญากับบริษัทบันเทิงซิงฮั่นแล้ว
ระหว่างมื้ออาหาร กู้หยานกล่าวว่า
“ต่อจากนี้บริษัทจะลงทุนสร้างภาพยนตร์และละครอีกมาก โอกาสมีไม่ขาดแน่นอน”
“แต่จะคว้าโอกาสที่อยู่ตรงหน้าได้หรือไม่ สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของตัวเอง ตั้งใจฝึกฝนการแสดงให้ดี อย่าทำให้ความไว้วางใจของกันและกันต้องสูญเปล่า”
คำพูดนี้นับว่าเป็นการวาดภาพอนาคตให้ทั้งสามคนเห็น
ส่วนพวกเขาจะเชื่อมากน้อยเพียงใด หรือคิดอย่างไร กู้หยานก็ไม่ได้บังคับ
ในแวดวงทุน การวาดฝันให้คนฟังเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว
…………
หลังงานเลี้ยงจบลง กู้หยานนั่งรถกลับที่พัก
ช่วงนี้ต้องเข้าสังคมและดื่มต่อเนื่องกันหลายมื้อ จนศีรษะหนักอึ้งเป็นระยะ
หลังล้างหน้าบ้วนปากอย่างง่าย ๆ เขาก็ตั้งใจจะเอนตัวพักผ่อน
ตอนนี้ยังไม่มีสมาร์ตโฟน จึงไม่มีอะไรให้ไถวิดีโอสั้นหรือเลื่อนดูความเคลื่อนไหวบนสื่อสังคมเพื่อฆ่าเวลา กลางคืนจึงเงียบสงบหาได้ยาก