จ้าวจื่อเฉียงกำตะเกียบแน่นทันที ข้อนิ้วซีดขาว
หลงจ้านเทียนวางตะเกียบลง การเคลื่อนไหวเบามาก แทบไม่มีเสียง แต่ซุนเหว่ยสังเกตเห็น วิธีวางตะเกียบของหัวหน้าไม่เหมือนคนทั่วไป ไม่ได้พาดไว้บนชาม แต่จัดวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบขนานกับขอบชาม ปลายตะเกียบหันไปทางซ้าย ไม่มีอันไหนยื่นพ้นปากชาม
“คุณผู้ชาย” หลงจ้านเทียนลุกขึ้น เดินเข้าไปหา น้ำเสียงราบเรียบราวกับน้ำต้มสุกที่เย็นแล้ว “ขอถามหน่อยว่าคุณทำงานอยู่บริษัทไหน”
“ลิ่นเชิ่งอินเวสต์ ชั้นสี่สิบแปดของอาคารหัวเริ่น มีอะไร” ชายเสื้อเชิ้ตขาวกวาดตามองเขา “นายคือหัวหน้าคนใหม่คนนั้นใช่ไหม มาพอดีเลย ช่วยดูแลลูกน้องนายหน่อยสิ ก่อนหน้านี้ให้เขาช่วยขนกล่องสักใบยังทำท่าไม่เต็มใจ”
“ข้อหนึ่ง” หลงจ้านเทียนพูดแทรก น้ำเสียงไม่ดัง
ชายเสื้อเชิ้ตขาวชะงักไป เขาคงไม่คิดว่าหัวหน้ารปภ.ตัวเล็ก ๆ จะกล้าพูดกับเขาแบบนี้
หลงจ้านเทียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ส่วนสูงของทั้งคู่จึงเห็นความแตกต่างกันชัดเจน เขาก้มมองชายเสื้อเชิ้ตขาว “ข้อหนึ่ง หน้าที่ของรปภ.คือดูแลความปลอดภัยของอาคาร ไม่รวมถึงการช่วยคุณขนของส่วนตัว หากต้องการให้รปภ.ช่วยขนของ ก็ควรยื่นเรื่องขออนุญาตกับฝ่ายจัดการอาคารก่อน ไม่ใช่มาขวางทางแล้วเรียกใช้คนอื่น”
“ข้อสอง” เขาก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว น้ำเสียงเย็นลงอีกระดับ “ถ้าคุณตบหัวเขาอีกครั้ง ผมจะแจ้งตำรวจในข้อหาก่อความวุ่นวายในที่สาธารณะ ร้านนี้มีกล้องวงจรปิด คุณตบเขานานแค่ไหน ตบไปกี่ครั้ง ในคลิปมีบันทึกไว้หมด ตอนนี้ผมขอให้ดึงภาพออกมาได้เลย”