ซุนเหว่ยเพิ่งเดินเข้ามาก็นึกว่ามีเรื่องด่วนอะไรเสียอีก แต่กลับได้ยินหลงจ้านเทียนถามอย่างอ้ำอึ้งว่า “นายรู้ไหมว่าซื้อตั๋วคอนเสิร์ตยังไง” ทำเอาเขาชะงักค้างไปทั้งตัว
“หัวหน้า นายเป็นแฟนคลับด้วยเหรอ” สีหน้าซุนเหว่ยเหมือนเห็นพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก
หลงจ้านเทียนจ้องเขาอย่างไร้อารมณ์
“ดูยังไงนายก็ไม่น่าใช่คนที่จะเป็นแฟนคลับนะ……”
“สรุปว่ารู้หรือไม่รู้”
“ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ” ซุนเหว่ยเกาหัวแล้วหัวเราะแหะ ๆ “รายได้อย่างพวกเรา จะมีเงินเหลือที่ไหนไปเป็นแฟนคลับ หัวหน้า ถ้าคิดจะเป็นจริง ๆ ก็ระวังหน่อยนะ ผมได้ยินว่าตั๋วแย่งกันยากมาก”
หลงจ้านเทียนขี้เกียจเถียงกับเขา จึงโบกมือไล่ทันที “เอาละ ไสหัวไป”
ซุนเหว่ยไม่โกรธ เขาหัวเราะแหะ ๆ พลางเดินออกไป ถึงหน้าประตูแล้วยังหันกลับมาแซวอีกประโยค “หัวหน้าเป็นแฟนคลับ พูดไปใครจะเชื่อล่ะ” ประตูปิดลงทันเวลาก่อนจะโดนก้อนกระดาษที่หลงจ้านเทียนขว้างใส่
ช่วงที่ได้ร่วมงานกันมา คนใต้บังคับบัญชาค่อย ๆ เข้าใจนิสัยของเขา งานก็ทำได้ดี หัวหน้าหน้านิ่งคนนี้แท้จริงแล้วไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด
หลังไล่ซุนเหว่ยออกไป หลงจ้านเทียนก็ง่วนอยู่กับมือถืออีกพักใหญ่ แต่ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่ดี
ท้ายที่สุดเขาสูดหายใจลึก แล้วทำเรื่องที่ทำให้ตัวเองรู้สึกหน้าร้อนวูบขึ้นมา เดินไปยังชั้น 42 ตรงไปที่เคาน์เตอร์บริษัทการเงิน เพื่อขอคำแนะนำจากพนักงานสาวที่ปกติทำหน้าที่ต้อนรับ
“เอ่อ คุณคนสวย……ผมอยากถามหน่อยว่า ซื้อตั๋วคอนเสิร์ตต้องทำยังไงครับ”