การรออยู่ที่โรงพยาบาลเฉย ๆ ไม่ใช่ทางแก้ หลงจ้านเทียนจึงให้เฉินหลินกับเติ้งฮุยกลับไปก่อน หาทางปิดบังเรื่องนี้จากแม่ของเฉินหลิน ส่วนทางโรงพยาบาลให้พวกเขาสองคนเฝ้าไว้
สองชั่วโมงต่อมา จู่ ๆ ก็มีชายวัยกลางคนสี่คนเดินมาจากปลายทางเดินของโรงพยาบาล
หลงจ้านเทียนสัมผัสได้ทันที เขาเงยหน้ากวาดตามอง ชายที่เป็นหัวหน้าของทั้งสี่แต่งตัวหรูหรา ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ภายนอกดูมีอายุเพียงสี่สิบกว่า ทว่าระหว่างคิ้วกลับแฝงความหยิ่งผยองอย่างไม่คิดปกปิด
ทั้งสี่เดินตรงมาหยุดอยู่เบื้องหน้าหลงจ้านเทียนกับเฉินเทา หัวหน้ากลุ่มเหลือบมองทั้งสองอย่างเกียจคร้าน น้ำเสียงแสดงความเมินเฉยแบบคนที่คุ้นชินกับการอยู่เหนือผู้อื่น “พวกคุณเป็นญาติของตาแก่นั่นใช่ไหม”
เฉินเทายืดอกตอบ “ผมเป็นลูกชายเขา พวกคุณเป็นใคร”
หลงจ้านเทียนขมวดคิ้ว คนพวกนี้มาไม่ดีแน่
หัวหน้ากลุ่มไม่แม้แต่จะปรายตามองเฉินเทาอย่างจริงจัง เอ่ยราวกับกำลังสั่งงานเรื่องเล็กน้อย “มีคนฝากคำพูดมาบอกพวกคุณ ให้เงินห้าแสน เรื่องของตาแก่นี่ก็จบกันตรงนี้ อย่าตามเอาเรื่องอีกเลย”
เฉินเทาหอบหายใจแรงจนอกกระเพื่อม น้ำเสียงแทบจะเป็นเสียงตะโกน “เป็นไปไม่ได้! เราไม่มีวันปล่อยฆาตกรไป เราไม่ต้องการเงินสกปรกของพวกคุณ ไม่ว่ายังไงเราก็จะทำให้ฆาตกรได้รับโทษตามกฎหมาย!”
อีกฝ่ายส่งเสียงหัวเราะเยาะจากลำคอ มุมปากยกขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แววตาราวกับกำลังมองมดสองตัวที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ “อย่าดีแต่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง บางคนไม่ใช่พวกบ้านนอกอย่างพวกคุณจะไปหาเรื่องได้ ที่ให้เงินก็เพราะเห็นแก่หน้าพวกคุณ ไม่อย่างนั้นสักแดงเดียวก็ไม่ให้ แล้วพวกคุณจะทำอะไรได้”