เฉินเทารอจนเสียงประตูลิฟต์ปิดสนิทและเงียบหายไป จึงชกกำแพงเข้าอย่างจัง หมัดกระแทกผนังดังทึบ ข้อนิ้วที่ปะทะกำแพงเจ็บจนเขากัดฟันแน่น แต่ความเจ็บทางกายแค่นี้ เมื่อเทียบกับความโกรธและความอัปยศที่แทบจะทะลักออกจากอกแล้ว ไม่มีค่าให้พูดถึงเลย
ขอบตาของเขาแดงก่ำแทบจะมีเลือดหยด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง เสียงลอดออกมาจากซอกฟัน “มีเงินก็ทำอะไรก็ได้ มีอำนาจก็กลับขาวเป็นดำได้งั้นเหรอ? ผมไม่เชื่อ! ผมจะไปหาสื่อเปิดโปงพวกมัน จะให้ทุกคนได้เห็นว่าพวกมันรังแกคนอื่นยังไง!”
หลงจ้านเทียนยื่นมือกดไหล่เขาไว้ แล้วบีบเบา ๆ แรงนั้นไม่หนักไม่เบา แต่ก็ทำให้กล้ามเนื้อที่เกร็งแข็งไปทั้งตัวของเฉินเทาผ่อนคลายลงเล็กน้อย
หลงจ้านเทียนไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจเขารู้ดีกว่าใครว่าเส้นทางนี้ไปไม่รอด อีกฝ่ายกล้าเสนอเงินแปดแสนหยวนต่อหน้าตำรวจตรงหน้าห้องไอซียู นั่นหมายความว่าอะไร? หมายความว่าพวกมันคำนวณทุกคนที่อยู่ตรงนั้นไว้หมดแล้ว
ครอบครัวชาวนาธรรมดาครอบครัวหนึ่ง จะเอาอะไรไปสู้กับคนพวกนั้น? หาสื่อเปิดโปลงั้นเหรอ? เฉินเทายังไร้เดียงสาเกินไป มือของคนพวกนั้นเอื้อมถึงผู้บริหารระดับสูงของสำนักงานตำรวจนครบาลได้ ย่อมเอื้อมไปถึงหูของคนในวงการสื่อได้เหมือนกัน
ต่อให้มีนักข่าวที่ไม่กลัวเรื่องบานปลายกล้าเขียนจริง บทความก็คงถูกกดไว้ก่อนจะได้ตีพิมพ์
ถอยไปอีกหมื่นก้าว ต่อให้เผยแพร่ได้จริง ความทรงจำของอินเทอร์เน็ตก็มีแค่สามวัน ผ่านไปสามวัน เมื่อกระแสค้นหายอดนิยมถูกถอดออกจากอันดับ แล้วพวกบัญชีรับจ้างเข้ามากลบกระแส คนที่มุงดูเรื่องชาวบ้านก็หันหลังลืม เหลือเพียงครอบครัวของเฉินเทาที่กอดข่าวเก่าซึ่งหมดกระแสไปแล้วเอาไว้ โดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้เลย