"เป็นเธอ?"
"เธอเป็นผู้หยั่งรู้?"
ทุกคนตะลึง สายตาจ้องตรงไปที่เขา
มีคนแย้งขึ้น "เธอโม้หรือเปล่า! อย่างเธอน่ะเหรอผู้หยั่งรู้?"
ชายวัยกลางคนพูดเย็นชา
"เธอจะเชื่อก็ได้ไม่เชื่อก็ได้! ฉันเห็นพวกเธอโง่จริง ๆ ถึงได้ออกมาเตรียมการใหญ่!"
ชายหนุ่มถาม
"งั้นเธอบอกหน่อยสิ ใครคือมนุษย์เทียมในหมู่พวกเรา? แล้วเราจะหนีออกจากที่นี่ได้ยังไง?"
ชายวัยกลางคนกลอกตา สายตากวาดมองกลุ่มคน หัวใจเต้นเร็วขึ้น ไอเสียงหนึ่ง
"ฉันรู้จริง ๆ ว่ามนุษย์เทียมในหมู่พวกเราคือใคร!"
"เป็นใคร?" ทุกคนรอคอยด้วยความหวัง
สายตาชายวัยกลางคนหยุดลงที่ชายรูปร่างเล็กคนหนึ่ง ชี้แรง ๆ "เขาน่ะสิ! เขาคือมนุษย์เทียม!"
ชายคนนั้นตะลึง รูม่านตาหด "ฉัน?"
ชายวัยกลางคนพยักหน้า "ใช่! เธอยังจะแถอีกเหรอ? เธอคือมนุษย์เทียม! ในนี้มีแต่เธอที่ดูขี้ขลาดที่สุด ฉันเพิ่งจะตรวจสอบเธอเมื่อกี้!"
คำพูดนี้ออกมา สายตาทุกคนมองไปที่ชายร่างเล็กคนนั้น
แต่พอสังเกตอย่างละเอียด มีคนพูดขึ้น "ฉันว่าเขาก็ไม่เหมือนมนุษย์เทียมนะ"
ชายวัยกลางคนพูด
"ยังไงฉันก็ตรวจสอบออกมาแบบนี้ เธอจะเชื่อก็ได้ไม่เชื่อก็ได้ ใครจะไปรู้ว่าเป็นเพราะทีมงานติดป้ายให้เขาหรือเปล่า"
ทุกคนมองดูเจ้าคนมั่นใจคนนี้ กลับเพิ่มความเชื่อถือขึ้นอีกสองส่วน
สายตาหลายคนหยุดลงที่ชายร่างเล็ก แต่เพื่อความปลอดภัย ยังมีคนลุกขึ้นมาจับตัวเขามัดไว้
คนอ้วนออกตัวก่อน "ฉันเชื่อเขา! ตอนนี้นอกจากเขาแล้ว ยังมีผู้หยั่งรู้คนอื่นอีกไหม?"
ในสนามเงียบกริบ เห็นได้ชัดว่าไม่มี
มีคนพูดหนึ่งคน หลายคนก็ตาม "ใช่ ฉันก็เชื่อเขา!"
ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก ทุกคนอยากได้หัวหน้าประดิษฐ์! สิ่งนี้ทำให้กลุ่มคนสบายใจขึ้นไม่น้อย
หลินหยางมองดูฉากทั้งหมดผ่านตาประตู "ผู้หยั่งรู้?" เขาส่ายหัว
"ประกาศพูดชัดเจนแล้ว จะมีผู้หยั่งรู้เพียงคนเดียว ถ้าประกาศให้ข้อมูลผิด เขาถึงจะเป็นผู้หยั่งรู้ด้วย หรือไม่ก็มีโอกาสสูงที่เขาเป็นมนุษย์เทียม หรือ... เป็นคนธรรมดาที่โกหกเรื่องตัวตน"
ชายวัยกลางคนพูดต่อ
"ต่อไปก็ง่ายมาก ทุกคนปกป้องฉันไว้ รอฉันรายงานผลการตรวจสอบให้ทุกคนฟังทุกวัน!"
ทุกคนพยักหน้า "ใช่ ทุกคนเคยเล่นเกมมนุษย์หมาป่ากันใช่ไหม? ต้องปกป้องผู้หยั่งรู้ให้ดี!"
คนอ้วนออกตัวเป็นคนแรก มาถึงหน้าชายวัยกลางคน จริง ๆ แล้วเขาปากบอกว่าที่นี่คือรายการวาไรตี้ แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า เรื่องนี้ไม่ธรรมดา การสร้างความสัมพันธ์อันดีกับผู้หยั่งรู้นั้นไม่มีทางผิด
ตอนนี้ หลายคนก็ตระหนักถึงจุดนี้ ต่างพากันมาที่หน้าชายวัยกลางคน
ชายวัยกลางคนก็บอกชื่อของตัวเอง เขาชื่อจางเหล่ย ทุกคนตอนนี้เรียกเขาว่าพี่จาง!
มีคนล้อมรอบเขามากมาย! ยังมีผู้หญิงหลายคนที่มาประจบประแจง ให้พี่จางปกป้องพวกเธอ
ส่วนจางเหล่ยก็ไม่ปฏิเสธใคร ทำเป็นเสมียนมาครึ่งชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสรสชาติของการเป็นผู้นำ!
หลินหยางสังเกตอย่างละเอียดทุกคน
ในกลุ่มคน มีหลายคนที่มองจางเหล่ยด้วยสายตาแปลก ๆ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ส่วนหลินหยางก็จดจำลักษณะของพวกเขาไว้ ทุกคนที่มีโอกาสเป็นมนุษย์เทียม จะปล่อยผ่านไม่ได้
ไม่นาน ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ท้องฟ้ามืดลง ในห้องเรียนไม่มีไฟ ใครบางคนพยายามกดสวิตช์ไฟ แต่กดอยู่นานก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ หลอดไฟกระพริบสองครั้ง จากนั้นก็มีเสียงฟู่แล้วดับลง
ความตื่นตระหนกในกลุ่มคนก็เข้มข้นขึ้นอีกสองส่วน เพราะหลายคนเริ่มตระหนักถึงความจริง นั่นคือ โลกที่แปลกประหลาดนี้อาจเป็นเรื่องจริง! มนุษย์เทียมอาจเป็นเรื่องจริงด้วย!
[เที่ยงคืนผ่านไปแล้ว ผู้หยั่งรู้ กรุณาเริ่มทำนายของคุณ]
[1. ตรวจสอบตัวตนของใครบางคน]
[2. สุ่มรับข้อมูลบางอย่าง บางทีอาจช่วยให้เธอรอดชีวิต]
ในหัวของหลินหยางมีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นอีกครั้ง
โอกาสทำนายรีเฟรชแล้ว!
เขาดูอย่างละเอียด ตอนนี้ การมีชีวิตอยู่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด แม้จะตรวจสอบตัวตนของใครบางคนได้ ก็ไม่มีประโยชน์มากนัก
เขาตัดสินใจเลือก 2 รับข้อมูลหนึ่งอย่าง
..........
.........