ในห้องรับ ทั้งสองกอดกันอยู่อย่างเงียบงัน
เห็นว่าอารมณ์ของเฮอจิ่งโจวยังไม่ดีนัก ลมหายใจช้าและหนัก หลินอู่จึงเลือกเจาะจากทางอื่น
“งั้นว่าไป……” เธอชะงักเล็กน้อย “ฉันไปคุยกับคนหลอก ๆ เพิ่มอีกสักคนไหม”
เดิมทีเธอคิดว่าเขาจะรีบบีบแก้มเธอ พูดเสียงเย็นว่าห้ามเด็ดขาด แล้วเธอก็จะยิ้มแล้วสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้น จบเรื่องไปด้วยการที่วุ่นวายเล่นกันแบบนี้
แต่เฮอจิ่งโจวก็เพียงแขนแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย
นานมากแล้วเขาถึงได้ยอมเอ่ยออกมา
น้ำเสียงเบามาก
“……ได้”
หัวของหลินอู่มืดมิดไปชั่วขณะ พอได้สติว่าเขากำลังพูดถึงอะไร เธอก็อึ้งไป
หลินอู่ในสมัยมัธยมปลายคงไม่มีวันคิดถึงว่า เฮอจิ่งโจวที่อยู่ห่างไกลจากเธอเหลือเกิน จะมีวันหนึ่งโน้มหัวลงอย่างท้อแท้ เพื่อขอโทษเธอในความหยิ่งผยอง ความเชื่อมั่นในตัวเองจนนอบน้อมเกินไปของวัยเยาว์ ขอการให้อภัย และแม้แต่……ยอมทำให้ถึงขั้นนี้
หลินอู่รู้สึกอยากร้องไห้อีกครั้งโดยไม่รู้สาเหตุ
ลำคอเหมือนมีสำลีชุบน้ำมาอุดตัน เธอพยายามกลั้นมันไว้ “คุณ……อย่าเป็นแบบนี้สิ ฉันพูดเล่นนะ การชอบคุณเป็นเรื่องของฉันเอง มันไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย”
เสียงของเฮอจิ่งโจวเบาและช้า “แต่มันไม่ยุติธรรมกับคุณ”
เขาสูญเสียโอกาสไปแล้ว ไม่มีทางมอบสิ่งที่ไม่มีใครเทียบเทียมให้เธอได้อีก
“ไม่มีอะไรไม่ยุติธรรม” หลินอู่พูดจริงจัง “ฉันก็เคยหลอกคุณ ทำให้คุณเข้าใจผิดว่าฉันชอบคนอื่น เราก็เสมอกันแล้ว”
“เราลืมเรื่องในอดีตกันไปเถอะนะ เริ่มต้นใหม่กัน”