มือที่กำรูปปั้นดินเหนียวห้อยคอหยุดค้าง หลินอู่เงยหน้าขึ้นอย่างลังเล “จะให้ฉันเอาไปคล้องคอด้วยเหรอ เธอก็ไม่มีปลอกคอนี่”
“ที่ครองโทรศัพท์จ้ะ ที่รัก” เฮอจิ่งโจวยิ้มนิด ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ ที่หน้าจอ “นึกอะไรอยู่ล่ะ”
แล้วเขาก็เสริมอย่างใส่ใจ “แต่ถ้าเธออยากเล่นแนวนี้ด้วยกัน ฉันก็ไม่เกี่ยง”
แค่ได้ยินก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องสุขภาพดีอะไร หลินอู่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน หยิบรูปปั้น “เฮอจิ่งโจว” ขึ้นมาแล้วก้มหน้าตั้งใจผูกเชือก
พอชูเชือกขึ้นมา ตัวปั้นดินเหนียวที่น่าเกลียดก็ห้อยลงมา สายตาเธอหลุดไปหยุดที่ใบหน้ากลมที่ริมฝีปากตาจดมารวมกอดเดียวกันหมด จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามันไม่ควรเอาไปให้ใครเห็นเลย
ปั้นสัตว์ยังไหว แต่ปั้นคนสำหรับเธอมันยากไปหน่อย
จ้องตัว “เฮอจิ่งโจว” ที่บิดเบี้ยวผมรุงรังนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงพูดว่า “งั้นไว้คราวหน้าทำใหม่ให้เถอะนะ”
แต่เฮอจิ่งโจวคว้าเชือกไปแล้ว แล้วห้อยมันขึ้นกับที่ครองโทรศัพท์ของตัวเองที่เป็นคู่รักแบบเดียวกับเธอ “ก็อันนี้แหละ”
-
ค่ำนั้น หลินอู่นั่งเขียนบทอยู่ในห้องนั่งเล่น
เฮอจิ่งโจวเดินมา โอบเอวเธอดึงขึ้น อุ้มคนทั้งคนมาวางบนตักได้อย่างง่ายดาย พิงคางอย่างเฉื่อยชาไว้บนบ่าของเธอ สายตามองไปที่หน้าจอ ดูเธอทำงาน
หลินอู่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา เขียนไปเขียนมา มือที่พิมพ์คีย์บอร์ดก็หยุดลง เอียงหัวถามเบา ๆ “เธอจะไม่รู้สึกเบื่อหน่อยเหรอ”
“ไม่” แขนของเขาโอบรอบเอวเธอ “แต่ถ้าเจ้าหญิงคนดีคอยหอมฉันเป็นระยะ ๆ ก็จะดีกว่านี้อีก”