วันหยุดเฉลิมฉลองชาติจบลงอย่างรวดเร็ว
วันแรกที่กลับมาเรียนที่มหาวิทยาลัย เหลียงซินโหรวก็แซวเธออย่างสดใสร่าเริง ถามว่าวันหยุดกับแฟนหนุ่มเป็นอย่างไรบ้าง
แสงแดดจากนอกหน้าต่างสาดส่องลงบนโต๊ะไม้ในห้องเรียน เลื่อนไหลช้า ๆ ตามเวลา บางครั้งเงานกบินผ่านพริบพราย
ปลายปากของหลินอู่หยุดค้าง นานเนิ่นนาน หมึกซึมซาบออกเป็นวงกลมเล็ก ๆ
ท้ายที่สุดเธอค่อย ๆ เปล่งเสียงสองคำ “ก็... ก็ดี”
เหลียงซินโหรวสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เสียงที่เคยร่าเริงจึงเปลี่ยนเป็นระมัดระวัง ถามเบา ๆ “เธอ... เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่ได้ทะเลาะกันใช่ไหม”
...ทะเลาะกันงั้นหรือ
หลินอู่ขบริมฝีปากเบา ๆ ตัวเธอเองก็ไม่รู้
อาจจะเลิกกันกันไปตรง ๆ หรืออาจจะ... จะเรียกว่าเลิกกันยังไม่ถึงขั้นด้วยซ้ำ เพราะจบลงภายในไม่ถึงเดือน เธอน่าจะเป็นคนแรกที่ได้สถิติแบบนี้
คนอย่างเฮอจิ่งโจวที่เป็นที่นิยมขนาดนั้น ตอนนี้เขาต้องคิดแน่ ๆ ว่าไม่เคยเจอผู้หญิงที่ไม่รู้จักหน้าที่การงานของตัวเองเหมือนเธอมาก่อน
เธอก้มมองโทรศัพท์ บันทึกแชทยังค้างอยู่ที่ประโยคสั้น ๆ นั้น —
“ตัวเธอยังไม่ได้หายดี ไม่ต้องไปดูแลเฟลิกซ์ก็ได้”
และคำตอบของเธอด้านล่างคือ“ได้ค่ะ”
นอกจากนั้น ไม่มีข้อความใหม่ใด ๆ อีกเลย
ปลายนิ้วของเธอแทบลอยอยู่เหนือคีย์บอร์ด
ลังเลอยากจะเริ่มบทสนทนา แต่ก็พิมพ์แล้วลบ ลบแล้วพิมพ์ ไม่รู้จะส่งอะไรดี จึงจะเปลี่ยนสถานการณ์ตรงนี้ได้
อาจจะไปเหยียบเขตแดนอันตรายของเขาเข้าแล้ว ทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายก็เป็นได้