ห้องแต่งตัวขนาดมหึมาโทนสีดำทอง ตรงกลางวางโต๊ะสี่เหลี่ยมสีดำผิวแมต บนโต๊ะกองสุ่มสี่สุ่มมาด้วยน้ำแร่และทิชชู่
เฮอจิ่งโจวออกมาจากห้องอาบน้ำได้ไม่นาน มือเรียวที่เห็นโครงกระดูกข้อปล้องชัดเจนกำผ้าเช็ดตัว เช็ดปลายผมชื้นๆ อย่างไม่เป็นพิธีรีตอง กำลังจะหยิบเสื้อยืดสีดำที่วางพาดอยู่บนโซฟา
หยดน้ำไหลเลื้อยลงตามกล้ามเนื้ออกและท้องที่แน่นหนา เส้นเลือดหลังออกกำลังกายพองตัวเล็กน้อยใต้ผิวหนัง เปิดเผยเส้นเอ็นที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย
รับรู้เสียงข้างประตู จึงเงยหนังตาขึ้นมาอย่างเฉื่อยชา
สายตากวาดผ่านร่างเพรียวบางที่คุ้นเคย เริ่มสำรวจจากข้อเท้าผอมบาง อากาศยังไม่เย็นลงซะทีเดียว เธอใส่กางเกงขาสั้น เผยขาสองข้างที่ขาวเนียน ตรงเข่ามีรอยสีชมพูจางๆ
สายตาไล่ช้าๆ ปลายเชิง ทีละนิดทีละหน่อยขึ้นไป สุดท้ายหยุดอยู่ที่สีหน้านิ่งงันกับดวงตาเบิกโพลงของเธอ
เฮอจิ่งโจวเอ่ยขึ้นเสียงหยิ่งผยอง
“จะยืนอยู่ตรงนั้นดูนานแค่ไหน”
“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ” หลินอู่สติกลับมาอย่างตกใจ รีบจะหันไปออกนอกประตู
“เข้ามา” เฮอจิ่งโจวพูดเสียงเรียบ หยิบเสื้อยืดขึ้นแต่ไม่รีบใส่ ผืนผ้าหลวมๆ ห้อยอยู่ระหว่างนิ้ว “ปิดประตูด้วย”
ทุกการกระทำหยุดค้าง หลินอู่มองไม่ออกว่าเขากำลังอารมณ์ไหน จึงเชื่อฟังเดินเข้าไปอย่างว่าง่าย แล้วหุบประตูลง
ดวงตาเลี่ยนสายตาจ้องอยู่ที่พื้น ทำตัวตามคำสอนที่ว่าสิ่งลามกไม่ควรมอง
ใส่เสื้อเสร็จ เขามองเด็กสาวที่ยืนเชื่องอยู่ข้าง ๆ เหมือนเด็กถูกตั้งด่า แล้วเอ่ยเสียงสุดๆ ว่างเปล่า “เจียงจื่ออางให้เธอมาหาฉัน?”