หลินอู่เดินกลับไปนั่งที่ขอบเตียงอีกครั้ง
เสียงก๊อกน้ำดังฮือฮือลอดออกมาจากภายในประตูกระจก เฮอจิ่งโจวกำลังล้างมืออยู่
เธอก้มตาลง ความขมขื่นที่มาช้าไปพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
แม้จะรู้คำตอบมานานแล้ว แต่การได้เห็นตาต่อตางว่าเฮอจิ่งโจวลงมือเพื่อเฉินอี้อีกครั้ง ก็ยังกดความรู้สึกนี้ไว้ไม่อยู่
สายตาเบี่ยงไปมองด้านข้าง ถุงที่เขาวางไว้บนเคาน์เตอร์ก่อนจะลงมือเมื่อครู่
บรรจุภัณฑ์ประณีตระดับที่เธอเคยเห็นตามป้ายโฆษณามาก่อน
ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ
ใช่ว่าจะดีกับคนรักทุกคนแบบนี้หรือเปล่า
หลินอู่กล้านักเข้าใจจู่ ๆ ว่าทำไมคนที่ไม่ยอมปล่อยมือถึงเยอะ เพราะความห่วงใยของเขาทั้งหลายมันหนุนให้คนจมลงไปง่ายนัก จนดึงตัวออกมาแทบไม่ไหว
ขณะนั้นเอง ประตูเปิดออก หนุ่มหน้าหล่อเดินออกมา
กลิ่นหอมของน้ำยาล้างมือกลบกลิ่นคาวเลือดเจือจางเอาไว้
เห็นเธอก้มหน้านั่งอยู่ตรงนั้นไร้ซึ่งความเคลื่อนไหว เขาจึงเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร
“เป็นอะไร อยากให้ช่วยทาให้เหรอ”
“……”
ถูกดึงออกจากสายความคิดรก ๆ กะทันหัน หลินอู่ซ่อนอารมณ์เอาไว้ แล้วเปิดกล่องชุดนั้นที่แค่ขวานก็ดูแพง
โลชั่นบำรุงผิว โลชั่นตัว เจลกันแดด
แม้ไม่เคยใช้ แต่เวลาดูโฆษณารับเหรียญก็เจอพวกนี้บ่อย พอจะรู้ลำดับการใช้
เธอล้างหน้าให้สะอาด แล้วใช้โลชั่นบำรุงผิวทาลงไปอย่างมือไม่ค่อยถนัด จากนั้นจึงเช็ดโลชั่นตัวให้ทั่ว
พอผิวดูดซับได้ที่แล้ว จึงเริ่มทาเจลกันแดด
เฮอจิ่งโจวเอนตัวพิงอยู่ด้านข้างอย่างเหงาหงอบ จ้องมองท่าทางรวงผมของเธอที่กำลังเกาหน้า