หลินอู่ก้มหน้ามองเงาแสงที่ส่องประกายวูบวาบ ขนตาของเธอทิ้งเงาบาง ๆ ลงบนใบหน้า
เธอริษยาเฉินอี้จริง ๆ
ตอนมัธยมปลายทั้งรักทั้งอาลัยวิ่งตามเฮอจิ่งโจวอย่างเปิดเผยโฉบเฉี่ยว ทว่าตอนนี้ก็สามารถเก็บความรู้สึกคืนได้อย่างเด็ดขาดไร้เสียดาย แถมยังคงอยู่กับเฮอจิ่งโจวในฐานะเพื่อนที่ชอบล้อเลียนกันได้
ในเวลาเดียวกัน ก็รู้สึกขอบคุณเธอเหลือเกิน
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไปหลงรักเฉิงเจียหยาง ตัวเองก็คงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้แบบนี้
ถ้าวันไหน… ตัวเองไม่ชอบเฮอจิ่งโจวแล้วก็คงจะดี
หลินอู่คิดเงียบ ๆ อยู่แบบนั้น ทันใดนั้นเงาดำก็ทาบลงมาเบื้องหน้า
กลิ่นส้มหวานหอมละมุนลอยอบอวลในอากาศ
เธอเงยหน้าขึ้น
สิ่งแรกที่เข้าตาคือวาฟเฟิลรูปหมีสายพันธุ์กลิ่นส้มชิ้นโต ภายในสตัฟด้วยไอศกรีมวานิลลาผสมเกลือทะเล ปักไอศกรีมไม้รูปอุ้งเท้าแมวสีชมพู โปรยด้วยสตรอเบอร์รีสองสามเม็ด
เยอะจัง เธอแปลกใจเล็กน้อย
สองมือประคองอย่างระวัง รับกล่องบรรจุที่ปราณีตจากมือเฮอจิ่งโจว
เสียงคลิกดังขึ้น
เฮอจิ่งโจวกดชัตเตอร์ถ่ายภาพเธอกับไอศกรีมเอาไว้
ยิ้มแล้วบ่นพึมพำ “หน้าของที่รักเล็กจริง ๆ นะ”
ช่วงวันหยุดคนเยอะแน่นขนัด ฝูงชนพลุกพล่านสัญจรไปมาข้างกาย เสียงเด็ก ๆ ร้องไห้อึงคะนึง เสียงเพลงจากรถแห่อยู่ไกล ๆ และเสียงกรีดร้องจากเครื่องเล่นไฮโซ
ท่ามกลางเสียงอึกทึกนั้น เธอได้ยินเข้าพูดประโยคสุดท้ายต่ออย่างเชื่องช้า
“เลยเอามือเดียวก็อุดได้ไม่ยาก”
เอวของหลินอู่ราวกับยังคงเหลือความอบอุ่นจากสัมผัสนั้นหลงเหลืออยู่ ในตอนนี้มันรื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอเก้อเขินทำเป็นไม่ได้ยิน