น้ำในสระว่ายน้ำอุณหภูมิกำลังดี โอบอุ้มร่างเธออย่างอ่อนโยน
หลินอู่คว้าราวจับไว้แน่น พยายามอย่างเต็มที่ให้ร่างกายผ่อนคลาย ปล่อยให้สายน้ำพยุงตัวเองขึ้นมา
เฮอจิ่งโจวยืนอยู่ข้างกาย อุ้งมือเรียวยาววางไว้ที่ท้องน้อยของเธอเพื่อค้ำจุน อีกมือหนึ่งนำทางการเคลื่อนไหวขา สอนการกระพือขาอย่างพิถีพิถัน
หลังจากฝึกซ้อมไปราวสิบกว่านาที หลินอู่ในที่สุดก็ลอยตัวอยู่ในน้ำโดยจับราวจับไว้เพียงลำพังได้
เธอสูดลมหายใจลึก ๆ ทำตามวิธีที่เฮอจิ่งโจวสอน ค่อย ๆ กดใบหน้าลงไปในน้ำ แล้วเป่าลมหายใจออกทางจมูกอย่างสม่ำเสมอ ฟองอากาศเล็ก ๆ เรียงรายเป็นแถว ๆ ลอยขึ้นไปพร้อมเสียงกุลกุล
หลังจากผ่านไปหลายรอบ เฮอจิ่งโจวเห็นว่าเธอฝึกได้ดี จึงวางอุ้งมือค้ำเอวและท้องของเธอเสมอเหมือนเดิม
“คราวนี้ลองปล่อยมือดูสิ”
หลินอู่ยังไม่กล้า กัดริมฝีปากส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่ต้องกลัว” เขาเบาเสียงลงปลอบโยน “ปล่อยทีละมือก็ได้”
ข้อเสนอนี้ฟังดูยอมรับได้ง่ายกว่า หลินอู่จึงเชื่อฟังค่อย ๆ คลายมือออก
สายน้ำเย็นเยียบไหลทะลักเข้าซอกนิ้ว ร่างกายยังคงลอยอยู่ในน้ำอย่างมั่นคง ความอบอุ่นจากอุ้งมือของหนุ่มน้อยช่วยสร้างความรู้สึกปลอดภัยให้เล็กน้อย
พักสักครู่ แล้วรวบรวมความกล้าปล่อยอีกมือหนึ่งออก
ทว่าในวินาทีที่ปล่อยทั้งสองมือ ความรู้สึกไร้การควบคุมก็พวยพุ่งขึ้นมาทันที เหมือนตอนขี่จักรยาน ยิ่งตื่นตระหนกก็ยิ่งไม่เชื่องตามใจ รูม่านตาของหลินอู่หดเกร็งทันที ร่างเอนล้มไปด้านข้างโดยควบคุมไม่ได้
สองมือตะกุยน้ำอย่างมึนงงจนกระเซ็นเป็นละอองเล็ก ๆ เสียงกรีดร้องค้างอยู่กลางลำคอยังไม่ทันหลุดออกมา ก็ถูกแขนกล้ามแกร่งคู่หนึ่งค้ำขึ้นอย่างมั่นคง อุ้มทั้งตัวพ้นผิวน้ำ