คงเพราะวันนี้ใช้พลังงานไปมากหน่อย หลินอู่เลยกินเยอะกว่าปกติจริง ๆ พอวางตะเกียบ ยังต้องถูกจ้องให้ดื่มซุปให้หมดทั้งชามใหญ่
ไฟเพดานสีอบอุ่นของห้องอาหารแขวนต่ำลงมา แสงส่องสวาทลงมานุ่มนวล
หลินอู่ชำเลืองมองเห็นเฮอจิ่งโจวนั่งอยู่ด้านข้าง กำลังแกะกล่องโทรศัพท์เครื่องใหม่ ปลายนิ้วเรียวยาวสีขาวเย็นค่อย ๆ ปัดหน้าจอ แตะไปมาเป็นระยะ
เงาบาง ๆ ตกลงใต้ขนตา แสงไฟวาดเส้นโค้งใบหน้าด้านข้างที่มีสัดส่วนงดงามของเขา
“มานี่ ลงทะเบียนใบหน้า” เฮอจิ่งโจวเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ
ให้...ให้เธอเหรอ?
รู้สึกฉับพลันจนหลินอู่ตัวแข็งค้าง “ฉันมีโทรศัพท์อยู่แล้วนะ”
“เหรอ” เขาทำเป็นไม่ใส่ใจ ก้มตาแตะหน้าจอลงไปหนึ่งครั้ง “แล้วทำไมวันนี้ฉันโทรไม่ติดล่ะ”
“……” หลินอู่เบ้ปากเบา ๆ แววตาสั่นไหวด้วยความรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
เฮอจิ่งโจวเห็นว่าเธอเงียบไปแล้ว จึงเหยียดยาวส่งโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้อย่างเฉื่อยชา
หลินอู่จึงต้องยื่นมือรับไว้
ลงทะเบียนใบหน้าเสร็จตามที่ระบบแนะนำ ปัดเล่นดูหน้าจอไปมาสักพัก จู่ ๆ ก็พบว่าบนหน้าจอหลัก นอกจากแอปที่จำเป็นแล้ว ยังมีเกมมือถือที่เธอเคยเล่นที่บ้านเขาตอนก่อนด้วย
ปลายนิ้วหยุดค้างในอากาศ หลินอู่เผลอเหม่อไปครู่หนึ่ง
ได้ยินเสียงเสียดสีของกล่องกระดาษดังขึ้นเบา ๆ จากด้านข้างอีกครั้ง เธอจึงเผลอหันไปมอง
เฮอจิ่งโจวนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างสบายอารมณ์ ปลายนิ้วเรียวยาวสีขาวเย็นกำลังแกะกล่องอีกชิ้น แล้วหยิบเอาเคสโทรศัพท์สไตล์สาว ๆ ออกมาจากข้างใน