วันจันทร์ วันหยุดสิ้นสุดลง หลินอู่กลับไปเรียนที่โรงเรียน
“เมืองน้ำแข็งสนุกไหม” เหลียงซินโหรวเห็นเธอมาก็รีบเดินเข้ามาแนบ นั่งข้าง ๆ ด้วยความตื่นเต้นแล้วชวนคุย “ฉันดูโพสต์ในโซเชียลของเธอแล้วรู้สึกสนุกมากเลย ปราสาทนั่นก็สวยจับใจสุด ๆ ไป!”
หลินอู่แก้มปริดยิ้ม พยักหน้า “สนุกมาก ของกินก็อร่อยด้วย”
“ฉันก็อยากไป…” เหลียงซินโหรวถอนใจ พิงคางบนมือ “แต่ก็ยังต้องรอถึงปิดเทอมหน้าหนาวอยู่ดี”
เธอก้มลงหยิบถุงกระดาษใบประณีตออกจากกระเป๋ายื่นให้อีกฝ่าย ข้างในมีเข็มกลัดรูปหิมะกะกับตุ๊กตาของที่ระลึก “ไม่เป็นไร อีกไม่นานก็ปิดเทอมแล้ว”
ปลอบใจเสร็จก็หยิบโทรศัพท์ออกมาส่งเคล็ดลับเที่ยวที่ใช้ได้จริงให้เหลียงซินโหรวหลายฉบับ
เหลียงซินโหรวดีใจจนกอดเธอเข้ามาทั้งตัว หัวถูไถที่ไหล่แล้วส่งเสียงร้องชื่นชื่น “รักนะหมอกจ๋า!”
ชั่วโมงงานพาร์ทไทม์ยังเหลืออีกไม่กี่สิบชั่วโมง หลินอู่เลิกเรียนแล้วจึงมุดตรงไปที่ร้านสะดวกซื้อ
ปืนสแกนส่งเสียงดังกริ๊ว หลังหยอดสินค้าลงถุงพลาสติกแล้วเงยหน้าส่งให้ลูกค้า แต่จู่ ๆ เธอกลับพบว่าคนตรงหน้าคือเฉิงเจียหยาง
ปลายนิ้วเธอแข็งค้าง “…รวมทั้งหมด 69 หยวนค่ะ”
“รุ่นน้องหลินอู่” เฉิงเจียหยางทักทายเธออย่างเป็นธรรมชาติ
ในฐานะพนักงาน เธอพยักหน้าให้อย่างสุภาพ พูดคำต้อนรับประจำ “ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่”
“ขอคุยสักหน่อยได้ไหม” เฉิงเจียหยางรับถุงไว้ แต่ไม่มีทีท่าจะเดินจากไป
“ขอโทษนะคะ” เธอปฏิเสธอย่างนุ่มนวล “ตอนนี้เป็นเวลาทำงานค่ะ”