กลิ่นแอลกอฮอล์บนตัวชายหนุ่มไม่ได้ฉุนเข้มข้นอะไร ต่อให้เป็นตอนนี้ที่ได้แนบชิดถูกเนื้อต้องตัวแบบนี้ ก็แค่ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ แทบมองไม่เห็น ปนกับความเย็นสดชื่นของมินต์
หลินอู่ไม่ได้คิดมาก จึงอธิบายกับเขาว่า “แบบนั้นต้องเคี่ยวนาน ใช้ลูกแพร์หิมะต้มจะเร็วกว่า”
เฮอจิ่งโจวก้มหน้าลง ยื่นมาจับคางเธอ จุมพิตเบา ๆ ที่มุมปาก เสียงทุ้มแหบพร่า เอียงอ่อนด้วยสัมผัสของความเมา
“ไม่นานหรอก”
หลินอู่อึ้งไปครู่ แต่ว่าเปลือกส้มต้องล้างให้สะอาดแล้วหั่นเส้นบาง ๆ เติมน้ำมะนาวกับน้ำตาลทราย ต้องเคี่ยวไฟอ่อนช้า ๆ อย่างน้อย 40 นาที เปลือกส้มถึงจะใส น้ำเชื่อมสีอำพันจะค่อย ๆ ข้นหนืด
เธอยังเข้าใจผิดว่าเขาหมายถึงอะไร จึงงงเล็กน้อย
จนกระทั่งในห้องน้ำ ถูกอุ้มขึ้นนั่งบนอ่างล้างหน้า
เธอพยายามหาอะไรเกาะกุม เหมือนคนจมน้ำที่เผ่นจับคว้าอะไรก็ได้แบบไม่มีเป้าหมาย แต่มือสั่นจนพลาดปัดตะเกียงขวดโหลตกกระจาย
เศษกระจกแตกกระเพื่อมลงพื้น เสียงเปรี้ยงเปราะหวือ
กลิ่นหอมหลากชนิดลอยกระจายพร้อมกัน ยิ่งแน่นหนาขึ้นเรื่อย ๆ
คนเมาไม่มีเหตุผลให้เขาพูดกันหรอก เธอดันเขาไม่ไหว
ชั่วช้าเสียจริง
หลังแนบแน่นกับกระจกเย็นเยียบ กลับหลบไม่ได้เลยแม้แต่นิด
……
เฮอจิ่งโจวค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสบายอารมณ์
ปลายนิ้วเรียวยาวปัดผมที่ชื้นเหงื่อข้างขมับของเธอออก พร้อมปัดไปซ่อนหลังใบหู
น้ำเสียงเป็นธรรมชาติ แฝงความอิ่มหนำ
“บอกแล้วไง ว่าไม่นาน”
หน้าหลินอู่แดงก่ำ หางตาเอ่อน้ำตาไหลรินตกลงมาไม่หยุด ขนตาชื้นเอียงเกาะกันจนแยกไม่ออก
พูดอะไรไม่ออก ร่างกายก็หมดแรงเซซะจนเป็นก๊อกน้ำเปิด