หลังอาหารเย็น หลินอู่สอดแขนกับหลิงหรง เดินเล่นกันในสวนของบ้านวิลล่า ตะเกียงไฟติดพื้นสองข้างทางเดินส่องแสงอบอุ่น
ทะเลสาบเทียมจมน้ำแข็งหนาอีกชั้น แต่ถ้ามองให้ดี ยังมองทะลุผิวน้ำแข็งเห็นปลาตัวเล็กสีทองแดงอร่ามว่ายอยู่ใต้น้ำ เกล็ดปลาส่องประกายระยิบระยับจากแสงอาทิตย์ที่สะท้อนบนผิวน้ำแข็ง
ช่วงนั้นเอง มีเสียงรถจอดดังแว่วมาจากไม่ไกล หลินอู่เงยหน้ามองไปทางวิลล่าหลังข้าง ๆ
หลินอู่สงสัยในชีวิตประจำวันของหลิงหรง จึงถามว่า “แม่รู้จักเพื่อนบ้านหลังข้าง ๆ ไหมคะ”
หลิงหรงได้ยินดังนั้นก็หันไปมองทางนั้นตาม แล้วอธิบาย
“เคยรู้จักกัน แต่ครอบครัวนั้นไปต่างประเทศเมื่อช่วงก่อน ยังประกาศขายบ้านไว้ด้วย ตอนนี้น่าจะเป็นผู้เช่าที่ย้ายเข้ามาใหม่”
เธอกระชับผ้าคลุมไหล่ “พรุ่งนี้อบคุกกี้ครานเบอร์รี่สักหน่อย เอาไปเยี่ยมเยียะทักทายเขาเถอะ”
หลินอู่พยักหน้ารับคำ
เมื่อค่ำคืนมาเยือน หลินอู่นั่งอยู่ในห้อง โทรวิดีโอคุยกับเฮอจิ่งโจวตามปกติ
คุยกันไปเรื่อยเปื่อยสักพัก จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชิดรส
เอียงหน้าเข้าไปใกล้ ๆ จ้องหน้าจอดูอยู่นาน
จึงมาเจอจุดที่แปลก ฉากหลังของเขาคุ้นตาไม่เลย
ไม่ใช่ของตกแต่งกับเฟอร์นิเจอร์ของที่บ้าน ก็ไม่เหมือนห้องทำการบริษัทของเขา
เธอแปลกใจนิดหน่อย จึงถามว่า “ตอนนี้คุณไม่ได้อยู่บ้านเหรอ”
เฮอจิ่งโจวได้ยินก็ยิ้ม “ที่รัก มาจับผิดกันหรือเนี่ย”
หลินอู่หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “ไม่ใช่นะ ฉันถามเล่น ๆ เฉย ๆ”